"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ποιητική αγάπη

 

 

 

 

DEUX POINTS DE VUE D’ AMOUR POETIQUES:

1.-

Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω.

«Στο εδώ είναι το παντού και στο καθετί τα πάντα.

Είμαι ήσυχη και κίνδυνο δεν έχω.

Γιατί τον πόνο και τη χαρά αρχίζω να τη δέχομαι με την ίδια ευγνωμοσύνη,

το μικρό και το μεγάλο με την ίδια έκπληξη κι όλα τα πλάσματα

ν’ αποδέχομαι με τον ίδιο σεβασμό, ακόμα κι εμένα.

Το τίποτα και το όλα αρχίζω να κοιτώ σαν όψεις του ίδιου νομίσματος

που δίχως τη μιαν όψη είναι κίβδηλο.

Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα!

Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο,

με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περίσσια.

Θα σ’ αγαπώ τόσο που δεν θα σ’ απαιτώ δικό μου.

Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ

από το καλά σου.

Ακόμα κι αν κοντά σε άλλην είσαι καλά, εγώ πάλι θα χαίρομαι

όπως να ήσουν μαζί μου.

Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια.

Υπάρχω μόνο και σ’ αγαπώ κι αυτό το “σ’ αγαπώ” μου που δεν έχει ανάγκη

καμιά ούτε καν γι ανταπόδοση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει

με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο,

θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες, να τ’ ακούς.

Φτάνει να το θες.

Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι,

είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι.

Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ’ αγάπησα

κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.

Εσύ καλέ μου μου δίδαξες σκληρά την καταστροφή του να σ’ αγαπώ λίγο.

Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός,

να σ’ απαιτεί, να σε διεκδικεί.

Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων,

δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος

γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.

Όχι καλέ μου , εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό.

Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε,

τα πράγματα μεταλλάζονται κι εγώ τώρα μεταλλάζω

τον απάνθρωπο έρωτά μου σ’ αγάπη φιλάνθρωπη.

Δε θέλω να μιλώ άλλο για μένα.

Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει

το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δε φυλακίζεται.

Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ έχω ανάγκη.

Σ’ αγαπώ τόσο που σ’ απαλάσσω από μένα.

Σ’ αγαπώ αληθινά και δε σε φοβάμαι!

Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή και να μην έχω αγωνία.

Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα.

Μ’ ενοχλούν.

Μπορώ πια να σωπάσω.”

(ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ)

————————————————————-

2.-

“Πώς σ’αγαπώ; Τους τρόπους ας μετρήσω.

Σ’αγαπώ στο βάθος, πλάτος και ύψος

που η ψυχή μου δύναται να φτάσει, σαν ψάχνει αόρατη

να βρει το τέλος του Είναι και της Χάρης της ιδανικής.

Σ’αγαπώ στο επίπεδο της ταπεινότερης

καθημερινής ανάγκης, κάτω απ’τον ήλιο ή του κεριού

το φως.

Σ’αγαπώ ελεύθερα, όπως παλεύουν οι άντρες

για το Δίκιο.

Σ’αγαπώ αγνά, όπως απεχθάνονται τον Έπαινο.

Σ’αγαπώ με το πάθος που έντυνα

παλιά τις λύπες μου και με την πίστη

των παιδικών μου χρόνων.

Σ’αγαπώ με μιαν αγάπη που νόμιζα πως έχασα

μαζί με τους χαμένους μου αγίους- σ’αγαπώ

με την ανάσα,

τα χαμόγελα, τα δάκρυα όλης της ζωής μου!- και αν

ο Θεός ορίσει

θα σ’αγαπώ περισσότερο μετά το θάνατο.”

(Ε.Μπράουνιγκ, Σονέτο XLIII, Ερωτική Ποίηση, εκδ.Καστανιώτη, Αθήνα 1984)


Σχολιάστε