"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ειδήσεις και “ειδήσεις”…

 

 

 

“ΕΙΔΗΣΕΙΣ” ΖΩΗΣ… (απόσπασμα από τα “Χ.Ν.”, 12-9-11)

…ΣΤΗ ΖΩΗ, οι πολιτικές ειδήσεις δεν είναι το παν. Έστω κι αν υποστηρίζεται ότι τα πάντα είναι πολιτική! Μας επηρεάζουν, χωρίς δυστυχώς να μπορούμε να αλλάξουμε τη ροή τους. Όταν μάλιστα, δανειστές διαφεντεύουν τη μοίρα μας ως έθνος, η άποψή  ή οι αντιδράσεις μας είναι περίπου αμελητέες…

Η ΖΩΗ μας δεν θα πρέπει να είναι απόλυτα ταυτισμένη με την οικονομία… Ανακαλύπτουμε την ουσία της, όταν τη ζούμε στις πραγματικές της διαστάσεις. Μόλις κλείσουμε, δηλαδή, την τηλεόραση ή πετάξουμε την εφημερίδα και επιτρέψουμε να βγουν στο προσκήνιο οι απλές «ειδησούλες» που έχουν να κάνουν με εμάς και τους συνανθρώπους μας. Αυτές είναι η ουσία της ζωής. Όπως, το να αφήσουμε τον καναπέ και να πάμε να ευχηθούμε στο γείτονα για την επιτυχία του παιδιού του στις εξετάσεις, να τηλεφωνήσουμε σε γνωστούς, φίλους ή συγγενείς για ένα καφέ ή ουζάκι, να πάμε εκδρομή, να ακούσουμε ευχάριστες ειδήσεις απ΄ το γιατρό μας για κάποιες εξετάσεις,  να ροβολήσουμε στο χωριό το Σαββατοκύριακο, να ασχοληθούμε με τα παιδιά, το σπίτι, τη γη μας…. Όλα αυτά δεν είναι, άραγε, η πραγματική ζωή;

«ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΩΣ» γίναμε θύματα ενός εκμαυλιστικού τρόπου ενημέρωσης από τα ΜΜΕ, που, δυστυχώς, κατάντησε και τρόπος ζωής… Οι πολιτικές ειδήσεις των «οκτώ», με τους «μεγαλόσχημους» εγωπαθείς τηλεπαρουσιαστές και τους «μεγαλοδημοσιογράφους»  σχολιαστές, δεν έχουν διαμορφώσει νέες αποχαυνωτικές συνειδήσεις αποκοιμίζοντάς μας και αποτρέποντάς μας να αγωνιζόμαστε;

…Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ζωή εμπεριέχει «ειδησούλες» της καθημερινότητας που δεν καλύπτονται με κανένα «δάνειο» από την τρόικα: ένας αιφνίδιος θάνατος αγαπημένου προσώπου, μια ξαφνική αρρώστια, ο γάμος μιας φίλης, η γέννηση ενός παιδιού, μια βάφτιση, η γιατρειά από μια ασθένεια, η αποστολή μιας παλιάς παιδικής φωτογραφίας, ο ερχομός ενός ξενιτεμένου προσώπου, οι μικρές διακοπές, η φιλοξενία κάποιου ζευγαριού, το ετήσιο αντάμωμα συμμαθητών, το ξαφνικό τηλεφώνημα ενός παιδικού φίλο από την άλλη πλευρά της γης, ένα απρόσμενο δώρο κ.λπ. Όλα αυτά δεν αποτελούν «σημαντικά γεγονότα» που άλλοτε φαιδρύνουν κι άλλοτε συγκλονίζουν τη ζωή μας;

ΣΕ ΚΑΙΡΟ παγκόσμιας κρίσης, όπως η τωρινή, αναρωτιόμαστε πού να ακουμπήσουμε! Από πού θα πιαστούμε; Ευτυχώς υπάρχει η δημιουργία στην ανθρώπινη φύση: η «άλγους φαρμακεία» κατά τον Αλεξανδρινό. Είναι αυτή που λειαίνει τις ακρότητες της ζωής και τις μετουσιώνει σε τέχνη: ποιήματα ή τραγούδια, πινελιές ζωγραφικής ή μουσικές νότες, σκόρπια κείμενα, φωτογραφίες, σχόλια… Όπως τις προάλλες που παιδικός φίλος απ΄ τον Καναδά -ο Στέφανος Ν.- διαβάζοντας στο «ιστολόγιό» μας (blog) τα Παιδοπολίτικα, θυμήθηκε πολλά. Συγκινημένος μάς μιλούσε στο τηλέφωνο για ώρες, για να μάθει τι απέγινε ο τάδε ή ο δείνα εκείνων των χρόνων κάνοντάς μας να ξεχαστούμε για λίγο… Αλλά κι η φωτογραφία που μας έστειλε ο Γιάννης Α. από την 6η τάξη (!) Δημοτικού θυμίζοντάς μας την αθωότητα μιας ηλικίας που δεν ξανάρχεται. Αυτά είναι «ειδήσεις»!

…Η «ΕΙΔΗΣΗ» που συνεχίζει να σκορπίζει ακόμη χαρά σε οικογένειες, φίλους, καθηγητές, συγγενείς και γνωστούς είναι η επιτυχία στις εισαγωγικές εξετάσεις… Να, πως βλέπει- σε ηλεκτρονική επιστολή- την αλλαγή, που συντελείται στη ζωή της, μια επιτυχούσα:

«… Δέκα μέρες μετά τα αποτελέσματα των εξετάσεων ζω μια καινούργια ζωή: πρώτα γιατί πέρασα στη Σχολή που ήθελα, την Ιατρική, έπειτα γιατί πάω σε μια  πόλη αγαπημένη, τη Θεσσαλονίκη! Αλλά και επειδή αλλάζω περιβάλλον. Όντας  μακριά από τους δικούς μου, θα προσπαθήσω να μεγαλώσω τις γνωριμίες μου, και… ό,τι ήθελε προκύψει.

Χαίρομαι και φοβάμαι ταυτόχρονα… Σπουδές και ανεργία, δεν είναι ό,τι το πιο ευχάριστο… Με τα αποτελέσματα των εξετάσεων ανακάλυψα επίσης  ποιοι ήταν οι πραγματικοί μου φίλοι και ποιοι όχι: Ο φθόνος, βλέπετε…

Έζησα μια Άννα το 2010-11 πολύ στριμωγμένη, αλλά τώρα είμαι χαρούμενη, γιατί από δω και πέρα θα είμαι υπεύθυνη για τη ζωή μου.

Δεν παραλείπω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στα πρόσωπα που αγαπώ: τους γονείς και τα αδέλφια μου που με ανέχθηκαν, τους φίλους και τους καθηγητές που με αποδέχθηκαν- όπως ήμουν. Έστω και δύστροπη!

Τέλος, δεν νομίζω πως η απόσταση -Κρήτη, Θεσσαλονίκη- θα επηρεάσει την αγάπη μου για όλους σας…

Άννα Τ.»

…ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ στην Άννα καθώς και σε όλους τους νέους και τις νέες που απολαμβάνουν ακόμη τον απόηχο των πρώτων ευχάριστων ειδήσεων της ζωής τους, η οικονομική κρίση της χώρας να είναι η τελευταία κακή είδηση…

Στ.Γ.Κ.


Σχολιάστε