"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Τα Παιδοπολίτικα (10-9-11, 17-9-11)

ΠΕΝΗΝΤΑ και ΕΞΗΝΤΑ χρόνια μετά (1951, 1961) οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν.
Πιο έντονες, πιο ανθρώπινες:

1.-Κώστα Ασλ., μεγάλε μου «αδελφέ και προστάτη», θα σε θυμάμαι πάντα, με το φαρδύ χαμόγελό σου και τα μαύρα σου μάτια, τα πυκνά μαλλιά σου και το χνούδι της εφηβείας στα χείλη. Με δεχόσουν, σαν μικρό φίλο, δίπλα σου στο ξύλινο παλιό θρανίο της Στ’ τάξης, στην «Καλή Παναγιά». Και με την υπομονή και αγάπη που είχες μου διέλυες τις αμφιβολίες απαντώντας στις αγωνιώδεις ερωτήσεις μου πάνω στα μαθήματα της επόμενης μέρας. Το΄ σκαγα τα βράδια από το θάλαμο-τη «Μακεδονία» του κάτω Συγκροτήματος-, διέσχιζα όλο το γήπεδο που ήταν μπροστά από το σχολείο και ερχόμουν κρυφά στην τάξη όπου διαβάζατε εσείς «οι μεγάλοι». Ώσπου κάποια μέρα το πήρε είδηση η ομαδάρχισσά μου, η κα Χρύσα Κανδ., και μου΄ δωσε το ξύλο της χρονιάς μου. Από τότε χαθήκαμε… Σε ξαναείδα στη Θεσσαλονίκη, μετά από χρόνια και αφού πια εγώ πήγαινα στο Γυμνάσιο στον «Άγ. Δημήτριο». Πήγαμε μαζί- θυμάσαι;- στα μαγαζιά της οδού Εγνατίας, εκεί γύρω στη στάση Κολόμβου, για να αγοράσεις ένα κλαρίνο που λάτρευες να παίζεις…

2.-Σταύρο Χαμιτζ., συγχωριανέ και αγαπημένε φίλε του Κώστα του αδελφού μου. Δεν ξεχνώ ποτέ τη σημαντική συμβουλή που μου έδωσες, όταν μετά την αποτυχία μου το 1953 να περάσω από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο, αν και αριστούχος, ήμουν υποχρεωμένος να φύγω από την Παιδόπολη και να επιστρέψω στο χωριό… Με συμβούλεψες να μην πάω στο χωριό («Τι θα κάνεις εκεί, δίπλα στη φτωχή τη μάνα σου που δεν έχει η ίδια να φάει;», μου είπες). Μου σύστησες να πάω να μάθω τέχνη-οικοδόμος-στην Παιδόπολη «Άγ. Ανδρέας», στη Ραφήνα Αττικής. Πράγματι πήγα εκεί, έμαθα την τέχνη του οικοδόμου, αλλά ταυτόχρονα έχοντας έφεση στα γράμματα παρακολουθούσα-μέσα στην Παιδόπολη-με άλλους 3-4 συμπαιδοπολίτες μαθήματα (Γλώσσα, Αριθμητική, μαθηματικά, Ιστορία) για να δώσουμε ξανά εισαγωγικές στο Γυμνάσιο. Έτσι, όταν σε ένα χρόνο (1954) διαλύθηκε η Παιδόπολη και αφού, έχοντας δώσει εξετάσεις σε Γυμνάσιο των Αθηνών, είχα περάσει, είχα αποκτήσει και το δικαίωμα να ζητήσω να πάω στην Παιδόπολη «Άγ. Δημήτριος» να παρακολουθήσω την Α΄ τάξη Γυμνασίου-απαραίτητη για τη σχολή υπαξιωματικών. Έτσι κι έγινε…” (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε