"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ζωή μισή, Vita mia, Ma vie…

 

 

 

 

ΖΩΗ ΜΙΣΗ…, ΧΑΜΟΖΩΗ (όπως δημοσιεύτηκε στα “Χ.Ν.”, 22-8-11, Στ.Γ. Καλαϊτζόγλου)

  • «Η ζωή δεν έχει πρόβες, μόνο παραστάσεις» (Ανώνυμος)

ΚΟΦΤΗ η απάντηση των νέων για όσα συμβαίνουν γύρω τους: «Όχι μόνο κλέψατε τα όνειρά μας, αλλά και τη μισή ζωή μας», λένε! Καθόλου άδικο, και απορίας άξιο είναι πώς η «αγανάκτησή» τους φτάνει μέχρι εδώ. Για την ώρα…

ΑΠΟ τα σοβαρότερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας είναι η καθολική απαισιοδοξία. Με συνέπεια τις  αυξανόμενες αυτοκτονίες νέων ανθρώπων, ακόμη και μέσω διαδικτύου. Αυξανόμενες είναι κι οι επισκέψεις σε ψυχολόγους και ψυχιάτρους…

ΧΡΕΗ απλήρωτα, ανεργία στο 16,6%, άγχος κι απόγνωση, ανασφάλεια σε κάθε έξοδό μας, ναρκωτικά σε έξαρση (το άνοιγμα της μεθαδόνης, λέει τίποτε;), συχνές δολοφονίες «δι΄ ασήμαντον αφορμήν» ή για λίγα ευρώ, αναρίθμητες διαρρήξεις σπιτιών, αυθαιρεσίες και ατιμωρησία παντού, βιασμοί αλλοδαπών γυναικών και μικρών παιδιών…, και τόσα άλλα δεν καθιστούν, άραγε, επισφαλή, όχι πια τη διαβίωση αλλά την επιβίωσή μας; Κι η πολιτεία; Μάλλον είναι ζαλισμένη απ΄ την περιδίνηση του Μεσοπρόθεσμου, τη διόγκωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού και την συνεχώς αναβαλλόμενη ανάταξη της οικονομίας μας.

Ο ΚΟΣΜΟΣ συγκλονίζεται από τη βαριά οικονομική ύφεση που απλώνεται σαν πανούκλα. Από κοντά κι η «αραβική άνοιξη» στις χώρες της βόρειας Αφρικής, με αίτημα των λαών τους την αληθινή δημοκρατία. Πιο πέρα η Ιαπωνία με τους δικούς της νεκρούς,  το Αφγανιστάν και το Ιράκ που τελειωμό δεν έχουν… Τελευταία, η Νορβηγία, με την ιδεοληπτική… τρέλα της (υπόθεση Μπρέιβικ). Γιατί, λοιπόν, να μη τίθεται σε σκληρή δοκιμασία η ανθρώπινη ύπαρξη; Δεν αμφισβητείται καθημερινά η αξία της ζωής του καθενός μας; Μάλιστα, σε μια εποχή που βαυκαλιζόμαστε ότι η τεχνολογική «πρόοδος» έφτασε στο απόγειό της, με τη διαπίστωση της επιστήμης -τι ειρωνεία;- ότι πιθανόν ο πλανήτης… Άρης να έχει νερό, ενώ στον πλανήτη γη έχει στεγνώσει προ πολλού ο ανθρωπισμός μας;

***

ΜΕΤΑΞΥ των συνθημάτων των «Αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα ήταν, εκτός του «Φέρτε πίσω  τα κλεμμένα», και το «Δώστε πίσω τις ζωές μας»! Εξέφραζε όσα δεν μπορούμε να πούμε για τις ζωές μας που λιγοστεύουν. Ειδικά των νέων, με αποτέλεσμα να ξενιτεύονται ή να πέφτουν στον Καιάδα της ανεργίας. Ρημαγμένες κι οι ζωές των εργαζομένων που βλέπουν τη σχέση εργασίας και αμοιβής να γίνεται σχεδόν επαιτεία. Για αξιοπρέπεια ποιος να μιλήσει; Εκείνο το περίφημο προεκλογικό σλόγκαν του ΠΑΣΟΚ για «μέρισμα» ευημερίας στις μέρες μας έγινε μέρισμα δυστυχίας…

ΠΙΟ ΠΑΛΙΑ, με αφάνταστες και πάλι δυσκολίες, ζούσαμε διαφεντεύοντας τις ζωές μας: η ζωή αποτελούσε το άθροισμα των εκάστοτε επιλογών μας. Ήμασταν υπεύθυνοι για την πορεία της, εκτός από τη γέννησή μας και την επιλογή των γονιών μας! Το ΄λεγε κι ο ποιητής φιλοσοφώντας,

«Η ζωή μας τι είναι; Να: /λίγες ώρες που διαβαίνουν…

Μόνο η πρώτη μάς γεννά―/όλες οι άλλες μας πεθαίνουν!(1)

ΕΤΣΙ πιστεύαμε ότι ζούσαμε κάτι ολοκληρωμένο, δικό μας. Είχαμε την ελπίδα, ήμασταν αισιόδοξοι. Και τότε παρενέβαιναν παράγοντες αστάθμητοι (συγγενείς, σύζυγοι, παιδιά, φαλιμέντο, ανεργία, αρρώστιες, ακραίες πολιτικές καταστάσεις κ. ά.) που ανέτρεπαν τον… προγραμματισμό μας. Όμως, η ζωή τραβούσε το δρόμο της… Τα καταφέρναμε γιατί σιγόκαιγε η φλόγα του αύριο όλα θα πάνε καλύτερα.  Σήμερα, η ζωή μας λιγοστεύει, αφού άλλοι τη διαφεντεύουν…

***

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ κρίση έδειχνε τα δόντια της από το 2008, αλλά ποιος να την ακούσει; Ένα νέο βίαιο, προκρούστειο modus vivendi επιβάλλεται στη θέση της παλιάς επίπλαστης ευημερίας μας. Μπαίνουμε σε εποχές ολιγάρκειας. Μας βρήκε ασυγχώρητα ανέτοιμους η κρίση. Περισσότερο δε την πολιτική ηγεσία που, επί Κ. Καραμανλή (2008), θυμάστε, μας διαβεβαίωνε τόσο ανεύθυνα πως η κρίση «δεν αγγίζει την Ελλάδα»! Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, με τη σειρά της, αποδεικνύεται ανίκανη σε προβλέψεις και εκτιμήσεις, ανήμπορη να αντιμετωπίσει τη Λερναία Ύδρα της «ελληνικής» κρίσης: Δεν έχει παταχθεί η φοροδιαφυγή, κανείς δεν έχει μπει φυλακή, συρρικνώνεται συνεχώς η ζωή των ίδιων φορολογουμένων: μισθωτών και συνταξιούχων(2)…

ΘΕΣΜΙΚΑ ζητήματα, διαρθρωτικές αλλαγές, δημοσιονομικά ελλείμματα, διογκωμένος δημόσιος τομέας, ρουσφετολογία αντί για αξιοκρατία, ανάπηρη παιδεία, κλειστά επαγγέλματα, υπερκρατισμός, μη αξιοποίηση κρατικών περιουσιακών στοιχείων…, όλα παραμένουν σχεδόν άθικτα αποσαρθρώνοντας τελείως κάθε προσπάθεια εξόδου από την κρίση. Όσο τα παραπάνω δεν διορθώνονται, θα αποτελούν  πάντα… προσάναμμα «καψίματός» μας από τις διεθνείς αγορές.

ΟΙ ΖΩΕΣ και το μέλλον μας υποθηκεύτηκαν: έγιναν τα λύτρα μιας καθημερινής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές μας που  ρυθμίζουν και τα πάντα σύμφωνα με το συμφέρον τους…  Η  οικονομία και το χρήμα δεν έχουν αισθήματα, ούτε ιδεολογικές, θρησκευτικές ή εθνικές «σημαίες». Τα δάνεια της τρόικας -κατά την κυβέρνηση- κατέστησαν το αναγκαίο… οξυγόνο για την επιβίωσή μας! Το χειρότερο όλων είναι ότι οι «γιατροί» που κλήθηκαν να μας θεραπεύσουν (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ε.Ε.) είναι ταυτόχρονα και οι δήμιοί μας.

***

ΑΥΤΟ που μετράει στη ζωή, με ή χωρίς οικονομική κρίση, είναι το πόσο τολμάμε εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε, αλλάζοντας έτσι έμμεσα τη ζωή μας και την κοινωνία. Ξέρετε, όσο πιο πολύ θα βυθιζόμαστε στην Αυτογνωσία μας ανακαλύπτοντας ποιοι πράγματι είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε τώρα, τόσο πιο πολύ θα ωριμάζουμε, θα αισιοδοξούμε, θα βλέπουμε πιο καθαρά τη ζωή στις σωστές της διαστάσεις. Τότε και οι αντιδράσεις θα είναι ψυχραιμότερες…

ΜΙΑ στατική αντιμετώπιση των καταστάσεων που περνούμε, ο θυμός που παραμένει μόνο θυμός, το άλλοθι ότι για όλα φταίνε οι άλλοι κ. ά., είναι στάσεις ζωής που οδηγούν σε μια επικίνδυνη εσωστρέφεια: με τίμημα κάποια βαριά κατάθλιψη… Κι άλλοτε παρομοιάσαμε τις οικονομικές κρίσεις με «οξείες δερματίτιδες» που απλώνονται απρόσκλητες σε όλο το σώμα: μας κάνουν αγνώριστους αναγκάζοντάς μας ταυτόχρονα να δούμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω, με άλλο μάτι.

…ΑΡΑΓΕ, όλα «εκεί έξω» είναι τόσο οργανωμένα, ώστε να μη μπορούμε να ξαναπάρουμε πίσω τις ζωές μας; Όχι, και δεν πρέπει… Θα λέγαμε πως η «μισή» ζωή θα μπορούσε να ολοκληρωθεί μόνο από εμάς τους ίδιους. Πώς; Αν πρώτα προσπαθήσουμε «να τα βρούμε με τον εαυτό μας», έπειτα αν διατηρούμε το αίσθημα της αλληλεγγύης και φυσικά, αν έχουμε πάντα ζωντανό τον ενθουσιασμό για τη ζωή. Γιατί, όπως λέει κι ένα ωραίο ισπανικό ποίημα,

«ο ενθουσιασμός είναι το καλύτερο ξίφος

για τις μάχες της ζωής, αφού η ζωή

δεν είναι επιστήμη αλλά τέχνη…»

Η ΖΩΗ που διάγουμε τώρα, έστω και «μισή», δεν παύει να είναι το αποτέλεσμα των επιλογών του παρελθόντος. Αλλά και η ζωή του αύριο θα είναι πάλι αποτέλεσμα των -άραγε σωστών τότε;- επιλογών που θα γίνουν… Στο χέρι μας είναι: «Η ζωή είναι ζωή»-όπως λέει και η Μητέρα Τερέζα. «Ας την υπερασπισθούμε»…

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

-(1) (Γ. Αθάνας,   «Η ζωή μας». Ευδοκία. Εκδόσεις «Άλφα» Ι. Μ. Σκαζίκη, 1955. 22.

-(2) «…Το θέμα είναι-σχετικά με λήψη και νέων μέτρων-να μην επιβαρυνθούν τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, και είναι δεδομένο ότι τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα δεν μπορούν να επιβαρυνθούν άλλο και δεν θα επιβαρυνθούν»! (Δήλωση Ευ. Βενιζέλου, υπ. Οικονομικών, 19-8-11)…Άρα, να περιμένουμε και… νέες επιβαρύνσεις;

Στ.Γ.Κ. (Αύγουστος 2011)

 


Σχολιάστε