"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Δεκαπενταύγουστος 2011

 

 

 

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΑ 2011 (“X.N.”, 16-8-11)

ΟΙ ΠΑΝΑΓΙΕΣ του Αυγούστου έχουν μια φωτεινότητα στο βλέμμα τους που σε σκλαβώνει. Είναι το άπλετο φως του καλοκαιριού; Είναι η καλοκαιρινή πίστη; Μάλλον είναι θέμα μεταφυσικής και ατομικής σχέσης του καθενός μας με τη θρησκεία. Οι Παναγιές του Αυγούστου σού ρίχνουν μια ματιά, άλλοτε γλυκιά και «παρηγορητική» κι άλλοτε αυστηρή. Η «Πλατυτέρα» πάλι, υψώνει τα χέρια Της, σαν για να ευλογήσει ή να αγκαλιάσει όλους που ανήκουν στον «σύμπαντα κόσμο».

ΕΙΝΑΙ αδύνατο στη μεγαλύτερη γιορτή της Παναγίας να μην αισθανθείς την παρουσία του θείου. Είτε σε ξωκλήσι νησιού του Αιγαίου βρίσκεσαι, όπως ας πούμε στην «ελύτεια» Παναγία την Παντοχαρά (στη Σίφνο), είτε στη Μεγαλόχαρη της Τήνου ή της Σουμελά…, το δέος, η κατάνυξη, η ικεσία, η ταπείνωση παραμένουν συναισθήματα παρόμοια στους  προσκυνητές.

ΠΑΛΙΟ το ερώτημα της ιδιοποίησης της Παναγίας, ειδικά στη χώρα μας. Όλοι κι ο τόπος τους, θέλουν τη δική τους Θεοτόκο. Γι αυτό και Της έχουμε δώσει χιλιάδες ονόματα, χαρακτηριστικά της ιστορίας της εικόνας και του τόπου….

…ΟΣΟ ΓΙΑ τους πολιτικούς μας, δεν θα μπορούσαν να μην εκμεταλλευτούν τη Χάρη Της, αφού θεωρούν τη γιορτή της  ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να επιδείξουν όχι μόνο την αδιαμφισβήτητη… πίστη τους, αλλά και το λαϊκισμό τους αποβλέποντας, όπως πάντα, στην ψηφοθηρία.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ, αλλά όπως υπάρχει «Αγιος Μνημόνιος» θα πρέπει να υπάρχει κάπου και Παναγία η… Μνημονιακή! Κι αν δεν υπάρχει, δεν θα αργήσουμε να την έχουμε! Βέβαια, το μεγάλο ερώτημα είναι, αν το θείο ασχολείται τόσο με τα  ανθρώπινα, όσο εμείς θέλουμε να του αποδίδουμε. Οι Αρχαίοι έλεγαν «συν Αθηνά και χείρα κίνει», δηλώνοντας πως ναι μεν το θείο μπορεί να βοηθήσει, αλλά πρωτίστως εμείς οφείλουμε να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας. Και μάλιστα συλλογικά, κάτι που στη χώρα μας δεν γίνεται.

… ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει, η ανάπαυλα του τριήμερου έκανε την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία-κι εμάς τους πολίτες- να αναστοχαστούμε και να επικαλεσθούμε την παρέμβασή της, μήπως κι από θαύμα σωθούμε! Εκεί πια εναποθέτουμε τις ελπίδες μας. Η επίκληση του ονόματος της Παναγίας σε πάμπολλες περιπτώσεις ενέχει την κρυφή προσδοκία να «εισακουστεί» η ικεσία μας. Και εισακούεται… Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί όχι μόνο απροσμέτρητη πίστη, αλλά και απέραντη θέληση για αυτοβοήθεια. Και τα δυο μας λείπουν… (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr, www.stcloris.gr)


Σχολιάστε