"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αργος θάνατος… (ελληνικά/francais)

 

ΕΝΑ από τα σπουδαιότερα ποιήματα-οδηγούς ζωής που μπορεί να “καδράρει” κανείς άνετα στο γραφείο του είναι και το παρακάτω του Pablo Neruda που μου αρέσει ιδιαίτερα. (οι υπογραμμίσεις, δικές μας):

Πάμπλο Νερούντα – Αργοπεθαίνει

“Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,

επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,

όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,

όποιος δεν διακινδυνεύει ν’ αλλάξει χρώμα στά ρούχα του,

όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,

όποιος προτιμά τό μαύρο για το άσπρο

και τα διαλυτικά σημεία στό «I»

αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που λαμποκοπούν τα μάτια,

που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,

που κάνουν την καρδά να κτυπά στο λάθος

και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,

όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,

όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα γι’ αβεβαιότητα

για να κυνηγήσει ένα όνειρο,

όποιος για μιά φορά τουλάχιστον στη ζωή του

δεν αποφεύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,

όποιος δεν διαβάζει,

όποιος δεν ακούει μουσική,

όποιος δεν βρίσκει χάρι στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,

όποιος δεν έπιτρέπει να τον βοηθήσουν,

όποιος δαπανά μέρες παραπονούμενος γιά τύχη κακή

ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος παρατά ένα σχέδιο πριν ν’ αρχίσει,

όποιος δεν ρωτά γιά πράγματα πού δεν γνωρίζει,

όποιος δεν απαντά, όταν τoν ρωτουν κάτι που ξέρει.

Αποφεύγουμε τόν θάνατο σέ μικρές δόσεις,

όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός

χρειάζεται μία προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη

από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στήν έπίτευξη

μιας λαμπρής ευτυχίας.”

 

… Ποιος να διαφωνήσει με τον ποιητή;

Στ.Γ.Κ.

Le meme poeme pour les francophones ou les francophiles:

Il meurt lentement, celui qui…

Il meurt lentement

celui qui devient esclave de l’habitude
refaisant tous les jours les mêmes chemins,
celui qui ne change jamais de repère,
Ne se risque jamais à porter une nouvelle couleur
Ou qui ne parle jamais à un inconnu

Il meurt lentement celui qui fait de la télévision son guide

Il meurt lentement
celui qui évite la passion
celui qui préfère le noir au blanc, les points sur les “i” à un tourbillon d’émotions
celles qui redonnent la lumière dans les yeux
et réparent les cœurs blessés.

Il meurt lentement
celui qui ne change pas de cap
lorsqu’il est malheureux
au travail ou en amour,
celui qui ne prend pas de risques
pour réaliser ses rêves,
celui qui, pas une seule fois dans sa vie,
n’a fui les conseils sensés.

Il meurt lentement
celui qui ne voyage pas,
celui qui ne lit pas,
celui qui n’écoute pas de musique,
celui qui ne sait pas trouver
grâce à ses yeux.

Il meurt lentement
celui qui détruit son amour-propre,
celui qui ne se laisse jamais aider.

Il meurt lentement celui qui passe ses jours
à se plaindre de sa mauvaise fortune ou de la pluie incessante.

Il évite la mort celui qui se rappelle qu’être vivant requiert un effort bien plus important que le simple fait de respirer.

Discours de Pablo Neruda – Prix Nobel de littérature 1971

 


Σχολιάστε