"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Δυο επιστολές του συμπαιδοπολίτη Αντ. Βενέτη, δικηγόρου ε.τ., σχετικές με τον “εμφύλιο” (1946-1949)

 

 

(Στη φωτό, πάνω αριστερά, προσφυγόπουλα απαχθέντα από τους αντάρτε στη Γιουγκοσλαβία

αποδίδονται στην Ελλάδα, μέσω του Ερυθρού Σταυρού

- στην παιδόπολη “Άγ. Δημήτριος” Θεσσαλονίκη. Αρχές της δεκαετίας 1950)

 

 

 

1.-Επαναπατρισμοί και μνήμες εμφυλίου

  • · Η Καθημερινή, 17 Oct 2026

Kύριε διευθυντά

Με αφορμή την επιστολή της κυρίας Κατερίνας Σμπόρου στην «Κ» της 21/8/2026, προσθέτω μια ανάλογη επιστολή που δημοσιεύθηκε στην τότε ημερήσια εφημερίδα «Το Βήμα», της 7.10.1965, κατά την οποίαν:

«…Το 1948 κατά Μάρτιον υπηρετών ως υπολοχαγός Πυρ/κού της 9ης Μεραρχίας και δη εις το 105 Σ.Π.Π. εις την περιοχήν της Ρούμελης μαχόμενος κατά των Κ/Σ, ο δε έτερος αδελφός μου υπηρετεί ως λοχίας της ΕΣΑ και ευρίσκετο εις την περιοχήν του Γράμμου. Ο πατήρ μου μετά της δεκατριάχρονης αδελφής μου έζη εις το χωρίον Αμπελών (Καζακλάρ) Λαρίσσης. Κατά τον αυτόν ως άνω μήνα μίαν νύκταν εισέβαλον εις το απροστάτευτον χωρίον συμμορίται και επεστράτευσαν βιαίως εξήκοντα νέους και εξήκοντα νεανίδας, μεταξύ των οποίων και την ανήλικον αδελφήν μου.

Σήμερον η αδελφή μου ευρίσκεται εις Τασκένδην Ρωσίας νυμφευμένη μετά τεσσάρων ανηλίκων τέκνων. Εις τας επιστολάς της δε προς τον πατέρα εκλιπαρεί διά τον επαναπατρισμόν της, ο δε πατήρ μου 73 ετών ζη με την ανάμνησίν της και με την ελπίδα του γυρισμού της.

Οχι μόνον ως αδελφός τής βιαίως απαχθείσης αδελφής μου… παρακαλούμεν την κυβέρνησιν… όπως ενδιαφερθούν διά το ταχύτερον επαναπατρισμόν όλων των βιαίως απαχθέντων ή στρατολογηθέντων ανηλίκων και μη. Ιωάννης Δ. Ποντίκας

αξ/κός ε.α. και πολιτευτής Λαρίσης».

ΥΓ.: Και ο υποσημειούμενος απήχθην από τον λεγόμενο ΔΣΕ, τον Κομματικό στρατό του ΚΚΕ, σε ηλικία 4 ετών και επέστρεψε το 1954, σε ηλικία 10 ετών.

ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΒΕΝΕΤΗΣ

 

 

==========================

2,-Μία woke αντίληψη της Ιστορίας

 

Διέκρινα, θα έλεγα, σε κείμενο συνεργάτη της «Κ» της 19.7.2026, το σύνδρομο της «υπεροψίας της υψηλής κουλτούρας».

Ο συντάκτης του κειμένου, αναφερόμενος στη μεταπολεμική Ελλάδα, εκφράζεται μ’ έναν καταφρονητικό τρόπο για την παράταξη της δεξιάς, η οποία πρωτοστάτησε στην αναχαιτηση της κομμουνιστικής απειλής των ετών 1943–1949.

Ενώ, λοιπόν, ο κομματικός στρατός του ΚΚΕ τον Αύγουστο του 1949 ηττήθηκε, κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση και στις «Λαϊκές Δημοκρατίες», οι οποίες επεβλήθησαν με τις λόγχες του Σοβιετικού Στρατού.

Παρά ταύτα, το ΚΚΕ ουδέποτε απεδέχθη την ήττα του.

Απλώς έθεσε τα όπλα παρά πόδας.

Έτσι διατυμπάνιζε και διεκήρυττε ότι, ανασυγκροτούμενος, θα επανήρχετο από τις «Λαϊκές Δημοκρατίες» στην Ελλάδα, για να επιτύχει την πλήρη σοβιετοποίηση αυτής.

Στις χώρες του «υπαρκτού Σοσιαλισμού» όπου κατέφυγε έπραττε το παν για την στρατιωτική του εκπαίδευση και 1.100 πιστά του στελέχη, μόνο στη Σοβιετική Ένωση, εφοίτησαν και εκπαιδεύτηκαν στις πιο σκληρές στρατιωτικές σχολές, ώστε να είναι έτοιμος ο ΔΣΕ να εισβάλει στην Ελλάδα, με τη σύμπραξη των Βορείων της «Λαϊκών Δημοκρατιών», και, νικητής και τροπαιούχος, να στήσει στην Ακρόπολη την Κόκκινη Σημαία.

Βλέπε την κεντρώα εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 9.7.1950, κατά την οποίαν «ο Ραδιοφωνικός σταθμός των Ελλήνων συμμοριτών μετέδωσεν άρθρο συνεργάτου του υπό τον τίτλον «Ας το καρφώσουν καλά στο μυαλό τους» εις το οποίο διακηρύττεται αναφανδόν, ότι θα επαναληφθή ο ένοπλος αγώνας κατά της Ελλάδος, τη συνδρομή των Λαϊκών Δημοκρατιών».

Επηκολούθησε παράνομη είσοδος στη χώρα δεκάδων επίλεκτων στελεχών του ΚΚΕ, με σκοπό την ανασύσταση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, ώστε να είναι έτοιμος να υποδεχθεί ανά πάσα στιγμή τα μάχιμα τμήματα του ΔΣΕ.

Για τον συντάκτη, όμως, της «Κ» της 19.7, η Ελλάδα έπρεπε να αγνοήσει όλες αυτές τις προετοιμασίες πολέμου και ακόμα να επιτρέψει την άνευ όρων επιστροφή του ΚΚΕ, που αιματοκύλησε τη χώρα.

Αυτό, προφανώς, υπονοεί η φράση «ενός ανύπαρκτου πολεμικού κομμουνιστικού κινδύνου».

Είναι ακόμα προφανές ότι μάλλον ασπάζεται την woke αντίληψη, κατά την οποίαν κρίνουμε το παρελθόν με τη γνώση του παρόντος.

Αυτά απο τον υποσημειούμενο, ο οποίος στην πρώτη δεκαετία της ζωής του γνώρισε ακουσίως την «Λαϊκή Δημοκρατίας» της Μουργκάνας, της Αλβανίας, και της Ουγγαρίας.

 

Αντώνης Ν Βενέτης, Μοναστηράκι Δωρίδος

 


Σχολιάστε