Μικρή προσέγγιση στο σπουδαίο βιβλίο της κας Αθηνάς ΚΑΚΟΥΡΗ, με τίτλο “1821, Η Αρχή που δεν ολοκληρώθηκε” (εκδ. Παττάκης, 16η χιλιάδα, 2020, Αθήνα)
Posted on 20 Σεπ, 2026 in Κείμενα | 0 comments
Μικρή προσέγγιση του σπουδαίου βιβλίου της κας Αθηνάς ΚΑΚΟΥΡΗ, με τίτλο “1821, Η Αρχή που δεν ολοκληρώθηκε” (εκδ. Παττάκης, 16η χιλιάδα, 2020, Αθήνα) (Στ.Γ.Κ.)
Από τα λίγα ιστορικά βιβλία που διαβάζει κανείς, όχι μόνο με ευχαρίστηση, αλλά σχεδόν απνευστί.
Εντυπωσιάζει η εμβάθυνση και η λεπτομέρεια των γεγονότων της δεκαετίας 1821-1831, η ψυχαναλυτική παρουσίαση ορισμένων προσώπων, ειδικότερα του Ι. Καποδίστρια, του πρώτου και σοβαρότερου κυβερνήτη της χώρας.
Κατακρίνεται, η μίζερη και εκδικητική στάση-ίσως όμως το μυαλό τους να έφτανε μέχρι εκεί!- ορισμένων “ηγεμονικών οικογενειών” της Πελοποννήσου, αλλά και διπλωματών τύπου Αλ. Μαυροκορδάτου, με το στενόκαρδο συμφεροντολογικό βλέμμα τους ή την περιφρόνηση του πραγματικού εθνικού συμφέροντος εκείνων των χρόνων.
Η αφήγηση, σε πολλά σημεία της σε τόνο συμβουλευτικό, είναι ορθή, επειδή οι Έλληνες θέλουν εξηγήσεις και ταυτόχρονα νουθεσίες, ώστε να παραμερίσουν αυθορμητισμούς, παρορμήσεις και κατάλοιπα ραγιαδισμού. Με τον τρόπο της η κα Κακούρη καταφέρνει να τονώσει την εθνική αυτογνωσία των νεότερων γενεών.
Δεν είναι καθαρά μυθιστορηματική η αφήγηση, αλλά εδραιωμένη στη γλαφυρότητα που διακρίνει την συγγραφέα καθώς και σε απτά ντοκουμέντα τα οποία η πλειονότητα των Ελλήνων αγνοεί.
Η διδασκαλία της Ιστορίας, τόσο στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, όσο και στο Πανεπιστήμιο, πολλού απέχει από του να είναι μια γοητευτική εποικοδομητική αφήγηση: ο δήθεν επιστημονισμός με τη συσσώρευση γεγονότων, παραπομπών, χρονολογιών και προσώπων, δεν επιτρέπει στο μαθητή ή φοιτητή να νιώσει “εκ βαθέων”, να αισθανθεί από κοντά τα πρόσωπα-δημιουργούς των τότε γεγονότων. Να αναζητήσει, εν ολίγοις, τις ρίζες των σύγχρονων παθογενειών όχι μόνο του ελληνικού κράτους, αλλά και του νεοέλληνα.
Αρέσει και θα αρέσει αυτό το βιβλίο γιατί σε κάνει να αναστοχαστείς, έστω με την απόσταση του χρόνου, το τί είμαστε εμείς οι Έλληνες να κάνουμε ή να μη κάνουμε: να κάνουμε μεν ηρωικά θαύματα, αλλά και ανοσιουργήματα, να κινδυνεύουμε μεν να χάσουμε ό,τι πολύτιμο κατακτήσαμε με πολύ αίμα, αλλά και να υποδαυλίζουμε ο ένας τον αφανισμό του άλλου…
Γι αυτό, τελειώνοντάς το βιβλίο, προσωπικά το έκλεισα με μια πικρή γεύση για το μεγαλείο και την αθλιότητα της φυλής μας. Η οποία, δυστυχώς, δοθείσης ευκαιρίας ξαναεμφανίζεται, όπως πρόσφατα (2015-2019) με κίνδυνο αφανισμού μας…
Το βιβλίο δεν είναι αισιόδοξο. Κι έτσι θα πρέπει να είναι, όταν εκθέτει κανείς την ταραγμένη δεκαετίας της απελεύθερωσης από τον οθωμανικό ζυγό: να στιγματίζει την αδυναμία-εφιάλτη μας, δηλαδή το ε γώ αντί του ε μ ε ί ς, το ατομικό συμφέρον αντί του συλλογικού/εθνικού.
Μακάρι να μπορούσε να υπάρχει σε κάθε σχολική βιβλιοθήκη,-τί λέω;-σε κάθε σχολικό εγχερίδιο…
—————————-
|
19 Σεπ 2026, 10:49 μ.μ.
|
|
||
Ἀγαπητέ κύριε Καλαϊτζόγλου,
Σᾶς χρωστῶ μεγάλη χάρη γι αὐτήν την τόσο εὐαίσθητη και διεισδυτική κριτικη σας τοῦ 1821. Θα την ἐκτυπώσω καί θα την κολλήσω στο ἀντίτυπο στην βιβλιοθήκη μου,μαζί με ἐκείνη πού μου ἔγραψε κάποτε ὁ Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος.
Λυπᾶμαι μόνο που ζοῦμε τόσο μακρυά και δεν μπορῶ να ἔχω την ευχαρίστηση να σᾶς συναντῶ πότε πότε και να λέμε διάφορα.
Με ὅλες μου τίς καλές εὐχές και τις εὐχαριστίες μου
Ἀθηνᾶ Κ.
