Βιβλίο: “ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ”, Παναγιώτη Εφραιμίδη (συμπαιδοπολίτη), 2026
Posted on 9 Αυγ, 2026 in Κείμενα, Τα Παιδοπολίτικα | 0 comments
Βιβλίο: “ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ”, Παναγιώτη Εφραιμίδη (συμπαιδοπολίτη), 2026
Γράφει ο Στ.Γ. Καλαϊτζόγλου
[Ο συγγραφέας, ήταν πολύ φίλος με τον ΚΩΣΤΑ τον αδελφό μου, άρα και δικός μου. Η θητεία του στην παιδόπολη "Καλή Παναγιά"-Βεροίας, υπήρξε καθοριστική για την όλη εξέλιξή του. Αγαπούσε το ποδόσφαιρο, έπαιζαν μπάλα με τον ΚΩΣΤΑ=που μάλιστα έσπασε σ' έναν αγώνα το πόδι του! και γενικά ήταν πολυαγαπημένο πρόσωπο. Όταν ήταν να παίξουν στο μεγάλο γήπεδο μπροστά από το δημοτικό σχολείο της Παιδόπολης, γινόταν ο χαμός. Όλοι εμείς τα μικρά μαζευόμασταν γύρω για να επευφημίσουμε, να χειροκροτήσουμε, να διαμαρτυρηθούμε... Ωραίες μέρες. Στ.Γ.Κ.)
Η ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ του αυτοβιογραφικού βιβλίου του συμπαιδοπολίτη και παιδικού μου φίλου Παναγιώτη Εφραιμίδη (1938-), με τίτλο “Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ” (2026) έγκειται σε πολλά σημεία:
-Είναι σύντομο (130 σελίδες), με προσεγμένη και ευανάγνωστη γραφή.
-Αφιερώνει αρκετές σελίδες στους πρόσφυγες Πόντιους γονείς του και την δραματική περιπετειώδη ζωή του Ποντιακού Ελληνισμού.
-Αναφέρεται σε άγνωστες πτυχές του ανταρτοπολέμου (1946-1949) στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας, με την τραγική κατάληξη του μεγάλου του αδελφού Δημήτρη και της μητέρας του, την οποία απαγχόνησαν οι αντάρτες κομμουνιστές.
-Ανεξίτηλη η μνήμη του δραματικού γεγονότος της αναπηρίας του, με το κρεμασμένο σε τοίχο γεμάτο όπλο του αδελφού του Δημήτρη, στρατιωτικού στον ανταρτοπόλεμο.
-Περιγράφει την απόλυτη φτώχια και την μοίρα αυτού και των υπόλοιπων 8 ορφανών αδελφών του, μετά το θάνατο του πατέρα (1940) και τον απαγχονισμό της μητέρας του (1948).
-Το πώς μπήκε στις παιδοπόλεις της Βασιλικής Πρόνοιας (Ωραιόκαστρο, Λητή, Αγ. Ειρήνη Θεσσαλονίκης, Καλή Παναγιά Βεροίας και Άγ. Δημήτριος Θεσσαλονίκης) την παραμονή του σ’ αυτές για δώδεκα χρόνια. Δεύτερη ζωή του, η αγάπη του για τον αθλητισμό, ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο στο οποίο διέπρεψε σε πολλές μικρές και μεγάλες ομάδες.
-Στηλιτεύει τα σφάλματα των ιθυνόντων των παιδοπόλεων εκείνα τα χρόνια (την αντισυνταγματικη ενασχόληση της Βασίλισσας Φρειδερίκης με την πολιτική και τις έτσι άστοχες παρεμβάσεις της, καθώς και την επιβολή από τη “Βασιλική Πρόνοια” του σκληρού όρου συνέχισης σπουδών και παραμονής στην παιδόπολη, του να έχεις βαθμολογία 17 και 1/2 από τάξη σε τάξη, στα παιδιά της Γυμνασιοπαιδόπολης του “Αγ. Δημητρίου” στη Θεσσαλονίκη-κάτι που έζησα κι εγώ έντονα, όπως το περιγράφω στο βιβλίο μου ¨Τα παιδοπολίτικα-από την απώλεια στην καταλλαγή”, Χανιά, 2023)
-Συνεχίζει την διήγησή του σχετικά με τις ανυπέρβλητες δυσκολίες της φοιτητικής του ζωής πεοσφέροντάς μας ταυτόχρονα και μια κοινωνικοπολιτική εικόνα της εποχής στην οποία βασίλευε η ανοργανωσιά, οι ημέτεροι, η “ανυπαρξία” των πτωχών κοινωνικών στρωμάτων, η ακριβή παιδεία, τον φοβερό αγώνα του για επιβίωση.
-Τα μετά τα φοιτητικά, χρόνια, με τη δημιουργία φίλων και οικογένειας, μέχρι σήμερα είναι εξίσου ενδιαφέροντα για κάθε άτομο/ερευνητή που θέλει να μάθει από πρώτο χέρι το πώς ζούσαν τα παιδιά των παιδοπόλεων και πώς προσαρμόζονταν στα οδυνηρά κοινωνικά περιβάλλοντα που τα περίμενε.
ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ: το πόνημα του Εφραιμίδη Παναγιώτη, εκτός από την ιστορική για τις παιδοπόλεις, παιδαγωγική και άλλη ματιά, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ως κοινωνικοπολιτική άποψη μιας άκρως ενδιαφέρουσας περιόδου της νεότερης ελληνικής Ιστορίας (1946-1949 και 1950-1960 και 1970)
