Ποιοι μας κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά και τι πρόσφεραν στον τόπο;
Posted on 6 Αυγ, 2026 in Σχόλια | 0 comments
ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΣΑΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΑ
ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ μια περίοδο βαθιάς παγκόσμιας κρίσης, περίπλοκης και απρόβλεπτης… Στην ελληνική Βουλή, ακόμη και η συζήτηση για αναθεώρηση του συντάγματος, τορπιλίζεται για χάρη του μικροκομματικόυ συμφέροντος… Και σκέφτεσαι: Τί τελικά είναι οι πολιτικοί μας και ποιο το αποτύπωμά τους; Αγαπούν τον τόπο και ενδιαφέρονται γι αυτόν, ή σκέπτονται στενόκαρδα το κόμμα και τον εαυτό τους;
Μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, ίσως μας διαφωτίσει.
-Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, κληθείς ως Παράκλητος μετά την κατάρρευση της Χούντας, δημιούργησε νέο πολιτικό φορέα: το κόμμα της “Νέας Δημοκρατίας”. Στη δεύτερη φάση της πολιτικής του καριέρας αποκατέστησε τη δημοκρατία (1974), νομιμοποίησε το ΚΚΕ και κατάργησε το θεσμό της Βασιλείας με δημοψήφισμα. Επιπλέον, χάραξε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, επιτυγχάνοντας την ένταξη (1980) στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (EOK).
-Ο Ανδρέας Παπανδρέου, γιος του “Γέρου της Δημοκρατίας”, δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ. Είναι ο πρώτος “σοσιαλιστής” πρωθυπουργός στη χώρα. Εισηγήθηκε προεκλογικά μια μεγάλη ”Αλλαγή” και είναι ο ηγέτης που προκάλεσε μοναδική στα ελληνικά χρονικά κοινωνική αναταραχή αλλάζοντας τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων (“μεσαία τάξη”) δίνοντας υπόσταση στους “μη έχοντες”. Όμως, η ανέλεγκτη σπατάλη των ευρωπαϊκών πόρων προκάλεσε εν μέρει και τη μεγάλη οικονομική κρίση (2010-2019).
-Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης άφησε πίσω του εντάσεις και σκάνδαλα και η θητεία του διήρκεσε μόλις τρία χρόνια, ανατραπείς από τον Αντ. Σαμαρά. Ίσως είχε την πολιτική βούληση, όχι όμως και το σθένος για σημαντικές αλλαγές.
-Ο Κώστας Σημίτης, με μακρά κυβερνητική θητεία στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, πέτυχε την ένταξή μας στην Ευρωζώνη διασφαλίζοντας τη συνέχεια της ευρωπαϊκής πορείας μας. Ο “εκσυγχρονισμός” του θα μπορούσε να είναι ταχύτερος και αποτελεσματικότερος. Τα “Ιμια”, όπως και το “Σαμινα” ανέδειξαν αδυναμίες της πρωθυπουργίας του.
-Ο «αμέριμνος» και άτολμος Κ. Καραμανλής, ο Μικρός, με τους σπάταλους Ο.Α., χωρίς να προβλέψει τη μετέπειτα αξιοποίηση των εγκαταστάσεών τους, πιθανόν παραβλέποντας και το τεράστιο επερχόμενο έξωθεν οικονομικό ανεμοστρόβιλο (αν και διατεινόταν πως “η ελληνική Οικονομία είναι θωρακισμένη”), δεν μας έσωσε από τη δίνη. Λύγισε μπροστά στο κύμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 (Χρηματιστηριακή Φούσκα) και παρέδωσε όπως όπως την κυβέρνηση στο Γεώργιο Παπανδρέου (ΓΑΠ) που μας βύθισε ευθύς αμέσως στην κρίση.
-Ο Αλέξης Τσίπρας που επικράτησε τον Ιανουάριο του 2015, αντί να συνεργαστεί με τους άλλους πολιτικούς για την γρηγορότερη έξοδο της χώρας από την κρίση, επέλεξε ως “συνεπής αριστερός”, να συγκρουστεί μετωπικά με τους δανειστές μας, προκειμένου να επιτύχει καλύτερους όρους! Απέτυχε και σύρθηκε σε επώδυνο συμβιβασμό, τις επιταγές του οποίου τήρησε ευλαβικά…
… ΑΠΟ το 2019, έχουμε κυβερνήσεις Κυριάκου Μητσοτάκη (ΝΔ). Κι αν επιβεβαιωθούν οι προεκλογικές δεσμεύσεις του, εν μέσω πάντα της ασυναρτησίας των κομμάτων της αντιπολίτευσης, μέχρι τις εκλογές του 2027 θα έχει συμπληρώσει οκτώ χρόνια απρόσκοπτης διακυβέρνησης. Γεγονός σπάνιο για τη χώρα. Ολα αυτά τα χρόνια ο κ. Μητσοτάκης είχε ευκαιρίες και δυνατότητες αναγέννησης της ελληνικής οικονομίας και της χώρας ολόκληρης: Η πανδημία τον απελευθέρωσε από τα δεσμά του συμφώνου σταθερότητας, αργότερα προικοδοτήθηκε με πόρους δεκάδων δισεκατομμυρίων από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας της ΕΕ… Ωστόσο, αν επιχειρήσει κανείς να αποτιμήσει τα αποτελέσματα της μακράς διακυβέρνησής του, δεν έχει πολλά σημαντικά και σπουδαία να συμπεριλάβει. Αντίθετα, η ακρίβεια και η διαφθορά κυριαρχούν, όπως και η αυξανόμενη εγκληματικότητα. Επέλεξε να διατηρήσει ενιαίο και αμετάβλητο το μείγμα οικονομικής πολιτικής, να μη διαταράξει τη συμφωνηθείσα από τον Τσίπρα αρχή των σκληρών πλεονασμάτων και κράτησε -και κρατά-κάτω από το όριο επιβίωσης πολλές κοινωνικές τάξεις. (Στ.Γ. Κ.)
