Αποτρόπαια εγκλήματα ή «παράπλευρες απώλειες»; (Διον. Καραχάλιου, δικηγόρου)
Posted on 23 Ιουλ, 2026 in Κείμενα | 0 comments
Αποτρόπαια εγκλήματα ή «παράπλευρες απώλειες»;
Διονύσης Κ. Καραχάλιος
Η «ιστορία» είναι γνωστή από το παρελθόν. Όταν οι φονιάδες της 17 Νοέμβρη δολοφονούσαν εν ψυχρώ τα ανυποψίαστα θύματά τους, ένας ολόκληρος κόσμος, που αυτοχαρακτηρίζεται «προοδευτικός» και δηλώνει υπερηφάνως ότι ανήκει στην Αριστερά, αντιμετώπιζε την ωμή δολοφονική τους μανία με συγκατάβαση, κατανόηση και συχνά με επιδοκιμασία, αν όχι με ενθουσιασμό…
Η «προοδευτική» εφημερίδα, που φιλοξενούσε προνομιακά τις βδελυρές ανακοινώσεις αυτών των διεστραμμένων καθαρμάτων, παρουσίαζε κατεβατά εμβριθών «αναλύσεων» και περισπούδαστων «ερμηνειών» του φαινομένου, που τόνιζαν την «κοινωνική αποστολή» τους, τον ρόλο τους ως «δίκαιων τιμωρών», που εξέφραζαν πηγαία αισθήματα της κοινωνίας, αλλά και την απήχηση της «επαναστατικής δράσης» τους σε εκείνους που «βίωναν» την κοινωνική αδικία και την εκμετάλλευση των ισχυρών… Παράλληλα δε, θεωρούσαν ως σχεδόν φυσιολογική, αν όχι αναγκαία, την «καθαρτήρια» παρέμβασή τους στον δημόσιο βίο της χώρας, με το αίμα των θυμάτων τους και το δράμα των συγγενών τους…
Τα κόμματα της Αριστεράς, ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις μεμονωμένων στελεχών της, ουδέποτε κατεδίκασαν με ευθύτητα και σαφήνεια την δολοφονική δράση αυτών των ελεεινών κοινωνικών αποβρασμάτων… Την άχρωμη και κοινότοπη δήλωση περί «καταδίκης της τρομοκρατίας απ’ όπου και αν προέρχεται» (!) ακολουθούσε, κατά κανόνα, «βαθυστόχαστη» αριστερόστροφη κοινωνικοπολιτική ανάλυση, που, τελικά, άφηνε την εντύπωση, αφ’ ενός μεν ότι τα θύματα ήταν, λίγο-πολύ υπεύθυνα για τον βίαιο θάνατό τους και, αφ’ ετέρου, ότι οι στυγνοί δολοφόνοι δεν ήταν τίποτε λιγότερο από σύγχρονοι «Ρομπέν των δασών» ή, έστω, κάποιοι ρομαντικοί ιδεολόγοι με αγνά κίνητρα και γνήσιο «επαναστατικό» ενθουσιασμό…
Ακόμη και η κυνική δήλωση του ανάλγητου και αμετανόητου Κουφοντίνα, ότι ο βίαιος θάνατος του εικοσάχρονου Θάνου Αξαρλιάν ήταν μια «παράπλευρη απώλεια», αντιμετωπίσθηκε με τα ιδεολογικά κριτήρια που επιτρέπουν στην Αριστερά να εμφανίζει αποτρόπαιες εγκληματικές πράξεις ως ασήμαντες λεπτομέρειες στο πλαίσιο της αναγκαίας ταξικής πάλης, η οποία οφείλει να οδηγήσει στην επανάσταση και στην ανατροπή του αστικού καθεστώτος, για χάρη του «λαού»…
