1.- Πηγή: Πρωϊνός Λόγος, 27-10-2022

Οι παιδοπόλεις έπαιζαν ένα σωτήριο ρόλο!..

Γράφει ο Αντώνης Βενέτης, 27 Οκτωβρίου 2022.

Πρόσφατo δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας αφιερωμένο στη μικρή ελληνική κοινότητα της Γαλλικής πόλης Μπισβιλέρ, στο οποίο γίνεται αναφορά στον Αστέριο Αργυρίου, ομότιμο καθηγητή της Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου, ο οποίος διετέλεσε και Πρόξενος της Ελλάδος στην ίδια πόλη και στην συμβολή του να αποκτήσει η ελληνική κοινότητα του Μπισβιλέρ ελληνικό σχολείο. Ο Α. Αργυρίου κατάγεται από την Ανατολική Ρωμυλία, γεννήθηκε όμως στο Μεγάλο Μοναστήρι της Θεσσαλίας. Ο πατέρας του, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, εξετελέσθη από τους Γερμανούς. Έτσι ο μικρός Αστέριος πέρασε, το 1948, τις φιλόξενες πύλες των παιδοπόλεων, για να βγει, μετά από 10 χρόνια περίπου, φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής, επιτυχών μάλιστα πρώτος. Μετά την αποφοίτησή του κατέληξε με υποτροφία στη Γαλλία.

Για την παραμονή του στις παιδοπόλεις παραθέτω μια συνέντευξή του στον «Αδέσμευτο Τύπο» της 10-9-2006 κατά την οποίαν: «Βρήκα (στην παιδόπολη, το 1948) πολύ ανθρώπινες συνθήκες, κατ’ αρχήν εξασφαλίσαμε ψωμί να φάμε, γλυτώσαμε από την δυστυχία και την πείνα. Άλλα παιδιά γλύτωσαν ακόμα και από τον θάνατο, καθώς ερχόταν από περιοχές όπου οι αιματηρές μάχες δεν είχαν σταματήσει… Δεν μας έκαναν πλύση εγκεφάλου, ούτε ήρθε κανένας να μας πει ότι οι αντάρτες, που ήταν έξω, είχαν «δόντια λύκου» και «μαχαίρια γεμάτα αίματα». Ποτέ δεν ασκήθηκε ψυχολογική βία ή άλλος επηρεασμός… οι καλές μου επιδόσεις στα γράμματα με οδήγησαν στο Πανεπιστήμιο και το 1959 στη Γαλλία».

Τον Α. Αργυρίου δεν τον γνώρισα προσωπικά. Τις πληροφορίες μου τις έδωσε ο συμμαθητής του στις παιδοπόλεις και στη Φιλοσοφική Σχολή, ο Λαρισαίος Φιλόλογος Κώστας Τσιάρας, συντάκτης του ογκώδους και μνημειώδους, θα έλεγα, εκ 1.420 σελ. βιβλίου «Διεξοδικό Συντακτικό της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας».

Την ίδια χρονιά -1948- ο υποσημειούμενος, ηλικίας τεσσάρων ετών, μεταφέρεται βιαίως από τα βουνά της Μουργκάνας, στη «Λαϊκή Δημοκρατία» της Ουγγαρίας, όμηρος των ανταρτών του λεγόμενου Δ.Σ.Ε., για να επιστρέψει τελικά στην Ελλάδα το 1954. Το επόμενο έτος, με αίτηση του πατέρα μου βρέθηκα στις παιδοπόλεις, όπου κυριαρχούσαν οι αρχές της αριστείας. Έτσι όσοι έρεπαν προς τα γράμματα προωθούντο στο Γυμνάσιο με αυστηρά αλλά αντικειμενικά κριτήρια.

Τέλος, για όσους θα ήθελαν να πληροφορηθούν περισσότερα για τον σωτήριο ρόλο των παιδοπόλεων, τους παραπέμπω σε πρόσφατα εκδοθέντα βιβλία, «Κεραύνια Όρη» του καρδιολόγου Χρήστου Βενέτη, εκδ. Ι. Σιδέρη και στο βιβλίο του καθηγητή Αγγλικής και Ελληνικής Φιλολογίας, Περικλή Λεύκα, «Σκόρπιες Μνήμες» εκδ. ΕΛΚΥΣΤΗΣ, αλλά και στην ιστοσελίδα «Εφήμερος Λόγος» του καθηγητή της Γαλλικής Φιλολογίας Σταύρου Καλαϊτζόγλου.

*Ο Αντώνης Ν. Βενέτης είναι Επίτιμος Δικηγόρος

==================

2.-Η στάση του ΚΚΕ στην επίθεση της Φασιστικής Ιταλίας και της Ναζιστικής Γερμανίας κατά της Ελλάδος

Αντ. ΒΕΝΕΤΗΣ, 20-3-26

Με αφορμή τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων της Ακροναυπλίας, παραθέτω – πολύ συνοπτικά – μια απολύτως διαφορετική συμπεριφορά του ΚΚΕ εν σχέσει με την γενικότερη κατοχική του δράση.

Το χρονικό διάστημα αναφέρεται από την υπογραφή του συμφώνου φιλίας μεταξύ Ναζιστικής Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης τον Αύγουστο του 1939 έως την εισβολή της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ την 21.6.1941.

Έτσι, παρά την ύπαρξη του πατριωτικού γράμματος του έγκλειστου Αρχηγού του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, το οποίο συνετάγη από τον ίδιο Ν.Ζ., βάσει όμως των πληροφοριών και υποδείξεων της «Προσωρινής Διοίκησης» του παράνομου ΚΚΕ, την οποία ήλεγχε απολύτως ο υπουργός Δημόσιας Ασφάλειας του Μεταξικού καθεστώτος, Κ. Μανιαδάκης.

Αντιληφθείς τούτο πολύ σύντομα ο Ν.Ζ., ότι δηλαδή η επιστολή του αυτή δε συνάδει με το υπογραφέν σύμφωνο φιλίας από τους υπουργούς των εξωτερικών Ναζιστικής Γερμανίας Ρίμπεντροπ και Ρωσσίας (ΕΣΣΔ) Μολότωφ, ανήρεσε την πρώτη του επιστολή δημοσιευθείσα στον ελληνικό τύπο την 2.11.1940.

Αλλά το πράγματι πρώτο πατριωτικό γράμμα, πριν καν το αναιρέσει ο Ν.Ζ., τα υψηλόβαθμα – εκτός φυλακής – στελέχη του ΚΚΕ, πρωτοστατούντος του Ν. Πλουμπίδη, χαρακτήρισαν πλαστό, αφού δε συμβάδιζε με τη γραμμή της Σοβιετικής Ένωσης.

Γι’ αυτό όμως το γράμμα το οποίο τότε το επίσημο – εκτός φυλακής – ΚΚΕ χαρακτήριζε πλαστό, τώρα επαίρεται πλέον!

Αλλά και τα απλά μέλη – εκτός φυλακής – του ΚΚΕ, δεν αποδέχτηκαν την προτροπή του αρχηγού τους να πολεμήσουν τον Ιταλό εισβολέα.

Έτσι, ο κατά δήλωση του κομμουνιστής Ασημάκης Πανσέληνος, γράφει στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο «Τότε που ζούσαμε»,  περιγράφει δεκάδες αντιδράσεις στελεχών του ΚΚΕ, τα οποία δεν κατονομάζει, για τις καταφανώς δοσιλογικές τους απόψεις.

Έτσι, μετά το βροντερο ΌΧΙ του Μεταξά, γράφει ο Α.Π. «Μου είπε πως ο Μεταξάς παρασύρθηκε από τον ηλίθιο τον βασιλιά και τούτος πάλι, με την συνεργασία του Τσώρτσιλ, βούλιαξαν την «Έλλη!».

Αλλού «Συμφέρο για την ανθρωπότητα είναι να πέσει η Αγγλία. Αυτή κι η Αμερική αντιπροσωπεύουν τον καπιταλισμό.»

Το Μανιφέστο, μάλιστα, της 3.5.1941 του ΚΚΕ κατηγορεί τη «βασιλομεταξική δικτατορία ως υπεύθυνη της Ιταλικής επίθεσης κατά της Ελλάδος και καταδικάζει τη συνέχιση του πολέμου κατά τον Άξονα!»

Την 18.3.1941 η Κ.Ε. καλεί όλο τον εργαζόμενο λαό… να πάρει παράδειγμα απ’ τον ηρωικό λαό της Βουλγαρίας…

Τι έπραξε η Βουλγαρία για να τη μιμηθεί η εργατική τάξη της Ελλάδος;

Την 1.3.1941 συμμάχησε με τη Γερμανία και υποδέχτηκε τον Γερμανικό στρατό με χορούς, τραγούδια, και άνθη, και διεκδικούσε από την Ελλάδα την Αλεξανδρούπολη, Καβάλα, και Δράμα.

Αυτή ήταν η στάση του ΚΚΕ μέχρι την εισβολή των Γερμανών στην ΕΣΣΔ την 21.6.1941.

Μια στάση καθ’ όλα δουλική και προδοτική.

Και τούτο γιατί ο αρχηγός του ΚΚΕ εδήλωνε ότι πατρίδα μας είναι η Σοβιετική Ένωση και χώρα μας η Ελλάδα.

Γι’ αυτό και η Έλλη Παππά, η σύντροφος του εκτελεσθέντος Νίκου Μπελογιάννη, έγραψε «Η υποταγή του ΚΚΕ στις επιθυμίες της ΕΣΣΔ είχε ξεπεράσει όλα τα όρια».

Αντώνης Ν Βενέτης,

Μοναστηράκι Δωρίδος

==================
3.- «Πού πάτε μωρέ φιδοφαωμένοι;»

• Η Καθημερινή

15 May 2026

• Κύριε διευθυντά

Στην «Κ» της 2/5/2026, ο αναγνώστης κ. Β. Πουλόπουλος από το Επιτάλιο Ηλείας, το οποίο είχα επισκεφθεί προ περίπου 60 ετών με τον αξέχαστο φίλο μου Μιχάλη Γουνελά, περιέγραψε ένα περιστατικό μιας Εσθονής, η οποία δραπέτευσε από τη χώρα της με την άφιξη του σοβιετικού στρατού, για να επιβάλει με τις λόγχες του τον… Σοσιαλισμό.

Ενα ανάλογο περιστατικό πιο κωμικοτραγικό, θα έλεγα, συνέβη κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Ετσι τον Νοέμβριο του 1947 οι αντάρτες του λεγόμενου ΔΣΕ εγκαταστάθηκαν στον ορεινό όγκο της ακριτικής Μουργκάνας και στα σκαρφαλωμένα σ’ αυτήν χωριά, μεταξύ των οποίων και το χωριό μου Λειά-φιλιατών. Ηττηθέντες από τον Εθνικό Στρατό τον Σεπτέμβριο του 1948, μετέφεραν βιαίως και συλλήβδην τους ανυποψίαστους πληθυσμούς της Μουργκάνας στη γειτονική Αλβανία. Μας έβλεπαν οι Βορειοηπειρώτες και μας οικτίριζαν: «Πού πάτε μωρέ φιδοφαωμένοι;».

Σε κάποιο σημείο της Αδριατικής Θάλασσας, στην κάτω Αλβανία, μας επιβίβασαν σε πλοία, μάλλον μαούνες, για να μας μεταφέρουν στη βόρειο Αλβανία, πιθανόν στους Αγίους Σαράντα. Κυριολεκτικά ήμασταν στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες. Χώρος κενός δεν υπήρχε. Επιασε και φουρτούνα.

Μία χωριανή μας αισθάνθηκε ακατανίκητη τάση για σωματική της ανάγκη. «Ειδικός» χώρος δεν υπήρχε. Ετσι αφόδευσε σ’ ένα παπούτσι της και πέταξε το περιεχόμενο στη θάλασσα… Αρνηθήκαμε να συνεχίσουμε διά θαλάσσης και μας μετέφεραν στη Σκόδρα από ξηράς. Εκεί ένας εξάδελφος της μητέρας μου, ο Γρηγόρης Στράτης, 1314 χρόνων, πνίγηκε στη λίμνη της.

Η αφεντιά μου 4-5 χρόνων έπαθε κάρκαλο (κοκκύτης). Η ιατρική περίθαλψη πλήρως απούσα. Ετσι η μητέρα μου Ξάνθω Βενέτη-Mπαρτζώκη πούλησε μία χρυσή καρφίτσα. Δώρο στους γάμους της το 1935, του πατέρα της Γιάννη Μπαρτζώκη, χαλκουργός στο Αργυρόκαστρο, όπου πέθανε το 1942. Ετσι με την κατάλληλη τροφή και σε απομόνωση 40 ημερών, ο καρκαλέτζης* πέρασε.

* Κάρκαλος ή καρκαλέτζης: στη συλλογή ηπειρωτικών λέξεων του Κ. Βαρτζώκα, που δημοσιεύθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1891, στο «Ζωγράφειος Αγών» είναι «ο σπασμωσικός βηξ ο καταλαμβάνων ιδίων τα μικρά».

ΑΝΤΏΝΗΣ Ν. ΒΈΝΈΤΗΣ

Μοναστηράκι Δωρίδος