Ο “ξένος” του Μεγάλου Σαββάτου (“Χ.ν.”, 11-4-2026)
Posted on 11 Απρ, 2026 in Κείμενα | 0 comments
Ο “ΞΕΝΟΣ” ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ
ΕΝΑ από τα πιο επίκαιρα, έντονα πολιτικο, “μεγαλοβδομαδιάτικο” κείμενο που επικεντρώνεται στην έννοια του “άλλου”, του αποξενωμένου εξαιτίας πολέμων ή πολιτικών αντιθέσεων, είναι το παρακάτω σ τ ι χ η ρ ό ν που ψάλλεται το Μεγάλο Σάββατο: κείμενο/γλωσσικός ύμνος σε παρηχήσεις του γράμματο ξι αλλά και πλούτος ποικίλων αποχρώσεων της λέξη ξ έ ν ο ς .
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ είναι αφιερωμένο στον ευσχήμονα Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας, και καταγράφει την ώρα που ικετεύει τον Πιλάτο να του επιτρέψει να παραλάβει τον νεκρόν Ιησούν για να τον καταθέσει “εν μνήματι κενώ”. Η σύνθεση του αριστούργήματος αυτού είναι του διάσημου στιχουργού Γεωργίου Ἀκροπολίτου (1217-1282), συγγραφέα, πολιτικού και διπλωμάτη του Βυζαντίου:
“Τὸν ἥλιον κρύψαντα τὰς ἰδίας ἀκτῖνας, καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ διαρραγὲν τῷ τοῦ σωτῆρος θανάτῳ ὁ Ἰωσὴφ θεασάμενος, προσῆλθε τῷ Πιλάτῳ καὶ ἱκέτευε λέγων·
“∆ός μοι τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον Αἰγύπτῳ ξενωθέντα·
∆ός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες μαστιγοῦσιν ὡς ξένον·
∆ός μοι τοῦτον τὸν ξένον, οὐ ξενίζομαι βλέπειν τὸν θάνατον τοῦ ξένου·
∆ός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃς παρῆν εἰς ξενίζειν τοὺς πτωχοὺς καὶ ξένους.
∆ός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν Ἰούδας δολίως ἀπεξένωσε κόσμου.
∆ός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ὁ φίλος ἀρνεῖται μὴ εἰδέναι ὡς ξένον.
∆ός μοι τοῦτον τὸν ξένον, [ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ,] ὅτι οὐκ ἔχει ὁ ξένος τὴν κεφαλὴν ὅπου κλίναι.
∆ός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ἡ μήτηρ ὡς ζῶντα καθικετεύει βοῶσα· Εἰ καὶ τὰ σπλάγχνα σπαράττομαι καὶ τὴν καρδίαν τιτρώσκομαι νεκρὸν ἄπνουν σε βλέπουσα, ἀλλὰ τῇ σῇ ἀναστάσει μεγαλυνθῆναι θαρρῶ.”
ΑΛΛΑ, πόσους παρόμοιους ξ έ ν ο υ ς δεν δημιουργούν οι ανόητοι ανθρώπινοι πόλεμοι, όταν “καραβιές-καραβιές” δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες ζητούν επί ματαίω μια θέση στον κόσμο μας, ή πνίγονται στα νερά της Μεσογείου αναζητώντας μια νέα εστία; Ακριβώς όπως το λέει κι ο ποιητής, “ὅτι οὐκ ἔχει ὁ ξένος τὴν κεφαλὴν ὅπου κλίναι”. Με την ξενοφοβία μας όμως, κανείς δεν γλυτώνει , αν δεν αισθανθεί και ο ίδιος ότι σ’ αυτόν τον πλανήτη, όλοι είμαστε ξένοι, περαστικοί. Και κυρίως ότι τίποτε δεν μας ανήκει.
ΕΙΘΕ η Ανάσταση του Κυρίου να φέρει ειρήνευση και σοφροσύνη στις ηγεσίες των “μεγάλων” που διαφεντεύουν τον κόσμο . (Στ.Γ.Κ.)
