“Τρέχοντας τα κύματα”-ντοκυμαντερ(Για την ταινία του Γ. Καραπιπερίδη, γράφει η Ζωή-Μυρτώ Ρηγοπούλου)
Posted on 9 Απρ, 2026 in Θεάματα | 0 comments
“Τρέχοντας τα κύματα”
Ντοκυμαντέρ του Γιάννη Καραπιπερίδη
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)
16-3-26
http://cinephilia.gr/index.php/tainies/hellas/8379-trexontas-ta-kymata-tou-gianni-karapiperidi-kritiki-zoi-myrto-rigopoylou
“Δεν είναι το σύνηθες να πετυχαίνεις μ’ ό,τι καταπιάνεσαι, συχνά αλλάζοντας και δραστηριότητες ανά δεκαετία -εντός πάντα των ίδιων πραγμάτων που αγαπάς- και ν’ αποδίδεις το ίδιο εξαιρετικά στην τέχνη, στον αθλητισμό, στην οικογένειά σου, στη δουλειά κι εν τέλει στη ζωή σου την ίδια. Και να μην εφησυχάζεις ούτε καν στα 80 σου ότι κάτι κατάφερες, παρ’ ότι η υστεροφημία σου είναι ήδη εξασφαλισμένη απ’ το 1975, όταν έγινες παραγωγός του θρυλικού Θιάσου του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ο Γιώργος Παπαλιός, όμως, παραγωγός σπουδαίων ταινιών, μόνιμος συνεργάτης της ντοκιμαντερίστριας γυναίκας του, εφοπλιστής με ενεργή παρουσία στον κλάδο του, Πρόεδρος για μια επταετία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου κι εδώ και πολλά χρόνια μαραθωνοδρόμος ακαταπόνητος, μόνο συνηθισμένος άνθρωπος δεν είναι…
Εμπνευστικό πορτρέτο όπου ο ήρωας λειτουργεί κι ως παράδειγμα δια των έργων και της ζωτικότητάς του, αλλά και δια της ειλικρίνειας και του ήθους που αποπνέει η αφήγησή του, το Τρέχοντας τα κύματα του Γιάννη Καραπιπερίδη μας δίνει την πρώτη μέχρι σήμερα ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο που ελληνικού κινηματογράφου. Στιβαρά, ολοκληρωμένα και ευκολοθέατα, ο Καραπιπερίδης σκιαγραφεί την πολυσχιδή πορεία του Παπαλιού αναδεικνύοντας μέσα απ’ αυτήν και την προσωπικότητά του, ξεκινώντας από την γενέτειρά του Αλεξάνδρεια στην οποία τον ξαναγυρνά για να μας διηγηθεί τα παιδικά του χρόνια και να αναζητήσει τον τάφο του παππού του. Τα φιλμάκια που ο Παπαλιός από πολύ νέος γυρνούσε σε φιλμ 8χιλ. κυρίως με θάλασσες, καράβια, στιγμιότυπα ταξιδιών/διαδρομών, αλλά και στιγμές της γυναίκας του και των παιδιών του, γίνονται εδώ ένας μίτος απ’ όπου ξετυλίγονται τα νήματα της ζωής του Παπαλιού κι ένα «κλειδί» με το οποίο ο σκηνοθέτης εμβαθύνει στην σκέψη και στην οπτική του πρωταγωνιστή του. Συνεντεύξεις από συνεργάτες του, ανθρώπους επίσης σημαντικούς για το ελληνικό σινεμά, όπως τον Γιώργο Αρβανίτη, τον Αλέξη Γρίβα και τον Τάσο Ψαρά, αλλά κι απ’ τη γυναίκα του, τη ντοκιμαντερίστρια Μαίρη Χατζημιχάλη-Παπαλιού και τα δυό τους παιδιά, συνδυάζονται πετυχημένα με αρχειακό υλικό, αποσπάσματα ταινιών, σκηνές συμμετοχής σε αθλήματα και τρεξίματος μαραθωνίων, έχοντας ως σταθερή βάση την αφήγηση εντός κι εκτός πλάνου του ίδιου του Παπαλιού.
Για όποιον/α έχει διαβάσει το Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο του Μουρακάμι (και για όποιον/α δεν το έχει διαβάσει ευκαιρία!) είναι σίγουρο πως θα το θυμηθεί εδώ καθώς γίνεται εμφανής μια κοινή φιλοσοφία ζωής και ψυχικής συγκρότησης που οι δρομείς τόσο μεγάλων αποστάσεων αποκτούν μέσω της σωματικής καταπόνησης και της αντοχής που πρέπει ν’ αναπτύξουν για να μπορούν να τερματίζουν, ξέροντας πώς αυτό κάποιες φορές δεν θα επιτυγχάνεται και μαθαίνοντας έτσι να δέχονται το όριο, την ίδια ώρα που συνεχιζόμενα επιμένουν στην προσπάθεια να το ξεπεράσουν.
Ο τρόπος που λειτουργεί το ντοκιμαντέρ αυτό στην ψυχολογία του θεατή μοιάζει λίγο -από δρόμο εντελώς διαφορετικό- με την αισιοδοξία και τη θετική διάθεση που προκαλούσε η θέαση των Σμιλεμένων Ψυχών του Σταύρου Ψυλλάκη. Εδώ το «καλό» και το όραμα σχετίζεται ακριβώς με τη διάθεση και τη δυνατότητα κάποιου να εμπνέει και να βοηθάει κάθε είδους δημιουργία. Κάπως έτσι, ο Παπαλιός πήγε μια μέρα και στο Θάνο Μικρούτσικο το «Πούσι» του Καββαδία προτείνοντάς του να μελοποιήσει αν ήθελε κάποια ποιήματα για μια σειρά που ετοίμαζε για τους ναυτικούς. Υπήρξε δηλαδή κι ο κινητήριος μοχλός για να γίνει ο Σταυρός του Νότου – ένας από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους διαχρονικά. Τι άλλο να πει κανείς πάνω σ’ αυτό παρά ευχαριστούμε!
Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2026
