Μνήμη Walter Συμεών (Γράφει η κα Φωτεινή Σπανού- Βεργωτή)
Posted on 10 Μάι, 2025 in Κείμενα | 0 comments
Αγαπητοί μου Σταύρο και Χριστίνη,
Χάρηκα πολύ με τη σημερινή τηλεφωνική επικοινωνία μας.
Παραθέτω ένα σύντομο άρθρο μου που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό “Τρεις Ιεράρχες”. Ελπίζω να σας αρέσει.
Θα σας στείλω και δύο σκίτσα του Βάλτερ-Συμεών από μονές που επισκεπτόταν…
==================================================================================
[Πολύ τρυφερό και αγαπησιάρικο κείμενο, υπέροχα τα σκίτσα των μονών..., Στ.Γ.Κ.]
ΜΝΗΜΗ WALTER Σ Υ Μ Ε Ω Ν
“Είναι κάποιες τυχαίες, ευτυχείς συγκυρίες που μπορούν να αλλάξουν απόψεις, συνήθειες, στάση ζωής.
Κάποτε-κάποτε έπιανα τον εαυτό μου να αρχίζει συζήτηση με τον σύζυγό μου για το Άγιο Όρος.
-Αν ήμουν άντρας, θα ήθελα πολύ να επισκεφθώ το Άγιο Όρος, τουλάχιστον μια φορά. Δεν έπαιρνα κάποια απάντηση, θετική ή αρνητική. Ήλπιζα, λίγο εγωιστικά ότι θα πήγαινε στο Όρος και όταν γύριζε θα μου διηγούνταν τις εντυπώσεις του, θα έβλεπα τις φωτογραφίες που θα έβγαζε, θα μου έφερνε αγιορίτικη σφραγίδα για να φτιάχνω πρόσφορα για την ενορία μας. Βέβαια είχα διαβάσει αρκετά για το Όρος, είχα παρακολουθήσει διάφορα ντοκιμαντέρ, αλλά αλλιώς είναι η προσωπική εμπειρία και μάλιστα αγαπημένου σου προσώπου, σα να πηγαίνεις μέσω αυτού.
Μια τέτοια ευτυχής συγκυρία μας έτυχε το καλοκαίρι του 2000, όταν με την οικογένειά μου περάσαμε μερικές μέρες στις αυστριακές Άλπεις.
Στο τελεφερίκ της πόλης Λεχ, ανεβαίνοντας στο κοντινό βουνό και ανταλλάσοντας μεταξύ μας λόγια θαυμασμού για το εκπληκτικό τοπίο, ακούμε μια φωνή πίσω μας,
-Έλληνες είστε;
- Ναι, κι εσείς;
-Όχι, είμαι αυστριακός από το κοντινό Μπλουντέζ.
- Μα μιλάτε τέλεια ελληνικά, απορήσαμε. Πού, πώς τα μάθατε;
Ήταν ένας άντρας γύρω στα 65-70, με γκρίζα μαλλιά και γενειάδα, ευγενική φυσιογνωμία και καλοσυνάτο χαμόγελο, φανερά γυμνασμένος, που πήγαινε για πεντάωρη ορειβασία, όπως μας ενημέρωσε.
- Ά, τα ελληνικά τα έμαθα πηγαίνοντας από το 1961 στο Άγιο Όρος κάθε χρόνο, δύο φορές το χρόνο. Διδάχτηκα επίσης δύο καλοκαίρια ελληνικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για να διαβάζω και να γράφω τη γλώσσα.
Οι απαντήσεις έρχονταν αβίαστα σε άπταιστα ελληνικά.
Πριν χωρίσουν οι δρόμοι μας όταν φτάσαμε στην κορυφή, είχαμε ανταλλάξει ονόματα, τηλέφωνα, διευθύνσεις και αυτό ήταν η αρχή μιάς αξέχαστης φιλίας που διήρκεσε μέχρι που ο αγαπημένος μας Γουόλτερ κοιμήθηκε στα μέσα του 2011, ύστερα από σύντομη ασθένεια.
Μετά μερικές συναντήσεις μας με τον Γουόλτερ και τη γυναίκα του Ίγκε, μας κάλεσαν για γεύμα στο φιλόξενο σπιτικό τους.
Ο Γουόλτερ είχε μαζέψει πρωί-πρωί επτά διαφορετικά είδη άγριων μανιταριών από το κοντινό δάσος που μας πρόσφερε σε ένα νοστιμότατο πιάτο και μπαμπανάτσα που είχε μάθει να φτιάχνει στο Όρος.
Μας έδειξε επίσης το πλουσιότατο αρχείο του πάνω από 10000 φωτογραφίες που είχε τραβήξει και ισάριθμες καρτέλες που είχε ζωγραφίσει, από όλη την περιοχή του Όρους που κυριολεκτικά είχε “οργώσει” τα τοπία, τις μονές, τα κελιά, τα καθίσματα, τους μοναχούς, τους ερημίτες γιά σαράντα σχεδόν χρόνια.
Μείναμε έκπληκτοι και έκθαμβοι από την μακρόχρονη αφοσίωση και βίωση του Όρους από τον Γουόλτερ και από το πολυτιμότατο φωτογραφικό και ζωγραφικό του έργο, το αρχείο του.
Αλληλογραφούσαμε τακτικά με τον Γουόλτερ. Μας έγραφε στα ελληνικα με τα νέα του και μας έστελνε κάρτες από τις μονές που επισκεπτόταν, ζωγραφισμένες με σινική μελάνι και ακουαρέλες που είχε πάντοτε στο σακίδιό του, μαζί με την φωτογραφική του μηχανή που δεν αποχωριζόταν.
Μερικά χρόνια μετά τη συνάντησή μας, ο Γουόλτερ μας έγραψε ότι τον ενέκριναν οι πατέρες και έγινε Ορθόδοξος Χριστιανός με το όνομα Συμεών. Τον συγχαρήκαμε θερμά, γράφοντάς του πόσο μας χαροποίησε το γεγονός αυτό που ήθελε πολύ να το πραγματοποιήσει μετά την πολύχρονη, θεόπνευστη εμπειρία του από το Περιβόλι της Παναγίας.
Με πολλή σοβαρότητα, μέθοδο και τελείως αθόρυβα, ο “καλός μου”, λίγους μήνες μετά την γνωριμία μας με τον Γουόλτερ, τον Μάιο του 2001 έκανε το πρώτο του προσκύνημα στο Άγιο Όρος, το πρώτο από αρκετά έκτοτε…
Είμαστε ευγνώμονες και σε ευχαριστούμε από καρδιάς αγαπημένε μας και αξέχαστε Γουόλτερ-Συμεών που βρέθηκες στη ζωή μας, μας ενέπνευσες και μας χάρισες θαυμάσιες εμπειρίες με την πίστη, την αφοσίωση και την αγάπη σου για το Άγιο Όρος”.
Φωτεινή Σπανού-Βεργωτή, Μάιος 2025
