"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Απληστίας παραβολή…

 

Απληστίας παραβολή.

(H απόδοση στα ελληνικά, και το επιμύθιο στο τέλος, από Στ.Γ.Κ….)

“Un homme captura un jour un serin. L’oiseau, si petit qu’il tenait dans la paume de sa main, tenta de négocier sa liberté en ces termes:

«-Qu’attends-tu donc de moi? Je suis si petit, si maigre, je n’ai que la peau sur les os! Rends-moi la liberté! En échange, je te dirai trois vérités très utiles. »

«- Soit », dit l’homme. «- Mais comment pourrai-je savoir si tes vérités sont utiles pour moi?»

«- C’est très simple », répondit le serin. « Je te dirai la première vérité lorsque je serai encore dans ta main. Je te dirai la seconde lorsque je serai sur la branche de cet arbre ; ainsi, tu auras encore le pouvoir de me rattraper si cette vérité ne te convient pas. Enfin, je te dirai la troisième, la plus importante, lorsque je serai là-haut dans le ciel. »

«-D’accord », dit l’homme. «Dis-moi la première vérité.»

«-La voici: si tu perds quelque chose, s’agirait-il de ta propre vie, tu ne dois pas le regretter.»

«- Voilà une vérité profonde », pensa l’homme : «-Le non attachement aux formes extérieures, en effet, est le secret de la vraie liberté.» Et il ouvrit la main. L’oiseau s’envola sur la branche, d’où il proféra sa deuxième vérité:

«-Si on te raconte une absurdité, n’y crois sous aucun prétexte avant d’en avoir eu la preuve!»

«-Très bien », dit l’homme, «tu es beaucoup plus sage que ne le laissait prévoir ton minuscule crâne d’oiseau : l’être humain, en effet, est naturellement attiré par le mensonge et l’illusion, nés de sa convoitise ! Mais quelle est donc la troisième vérité ? »

« C’est», lui répondit le serin qui planait désormais dans les hauteurs du ciel, « que j’ai dans l’estomac, deux diamants gros chacun comme un de tes poings. Si tu m’avais tué, ta fortune était faite!»

Fou de rage, l’homme tenta de jeter des pierres au serin. Puis, s’accusant, maudissant sa stupidité, il se mit à pleurer sur son sort.

«-Imbécile!» s’exclama l’oiseau. «Je t’ai dit de ne jamais regretter aucune chose, et tu regrettes déjà de m’avoir libéré ! Je t’ai dit de ne jamais croire une absurdité, et tu m’as cru lorsque j’ai prétendu, moi qui tiens dans la paume de ta main, avoir avalé deux diamants gros comme tes poings ! En raison de ta convoitise et de ton aveuglement, tu ne pourras jamais voler dans le ciel comme moi!» (Auteur inconnu.)

 

Η Ιστορία σε ελληνική απόδοση (Στ.Γ.Κ.)

ΚΑΠΟΤΕ κάποιος αιχμαλώτισε ένα καναρίνι. Ήταν τόσο μικρό που ο άνθρωπός μας το κρατούσε στην παλάμη του. Το πουλάκι απελπισμένο προσπάθησε να διαπραγματευθεί την ελευθερία του:

«-Τι περιμένεις, λοιπόν από μένα; Είμαι τόσο μικρό, τόσο λεπτό, είμαι πετσί και κόκαλο! Δώσε μου τη  ελευθερία μου! Σε αντάλλαγμα, θα σου πω τρεις πολύ χρήσιμες αλήθειες»

« -Εντάξει», είπε ο άνθρωπος. «Αλλά πως θα μπορούσα να ξέρω, αν οι αλήθειες σου θα μου είναι χρήσιμες;»

«-Είναι απλούστατο», απάντησε το καναρίνι. «Θα σου πω την πρώτη αλήθεια, όσο ακόμη θα είμαι στην παλάμη σου. Θα σου πω τη δεύτερη αλήθεια όταν θα είμαι στο κλαδί αυτού εδώ του δέντρου. Έτσι θα έχεις ακόμη τη δυνατότητα να με ξαναπιάσεις, αν αυτή η αλήθεια δεν σου ταιριάζει. Τέλος, θα σου πω την τρίτη και σπουδαιότερη αλήθεια, όταν θα βρίσκομαι ψηλά στον ουρανό»

« -Εντάξει!», είπε ο άνθρωπος. «-Πες μου την πρώτη αλήθεια»

«-Να τη: αν χάσεις κάτι, κι αν ακόμη πρόκειται για την ίδια σου τη ζωή, δεν θα πρέπει να στενοχωρηθείς»

«-Να μια βαθιά αλήθεια», σκέφτηκε ο άνθρωπος: «Το να μη προσκολλάσαι στους εξωτερικούς τύπους, πράγματι, είναι το μυστικό τηςαληθινής ελευθερίας.»

Και άνοιξε την παλάμη του. Το πουλάκι πέταξε στο κλαδί, απ΄ όπου είπε τη δεύτερη αλήθεια:

«-Αν σου διηγηθεί κάποιος κάτι παράλογο, μη το πιστέψεις με κανένα πρόσχημα, πριν να έχεις αποδεικτικά στοιχεία γι αυτό»

« -Πολύ καλά», είπε ο άνθρωπος, «είσαι πολύ πιο σοφό απ΄όσο θα μάντευε κανείς σχετικά με το μυαλουδάκι που κρύβεις στο κεφαλάκι σου: το ανθρώπινο όν, πράγματι, παρασύρεται εκ φύσεως από το ψέμα και την απάτη που είναι απότοκα της επιθυμίας του! Αλλά ποια είναι η τρίτη αλήθειά σου;»

«-Αυτή είναι», του απάντησε το καναρίνι που κιόλας πετούσε ψηλά στον ουρανό, «ότι έχω στο στομάχι δυο χοντρά διαμάντια σαν τη κάθε μια γροθιά σου! Αν με είχες σκοτώσει, θα είχες κάνει την τύχη σου!»

Τρελός από οργή, ο άνθρωπος προσπάθησε να πετύχει το πουλάκι ρίχνοντάς του πέτρες. Έπειτα, άρχισε να κατηγορεί τον εαυτό του και να ελεεινολογεί την ανοησία του. Βάλθηκε να κλαίει τη μοίρα του.

«-Ανόητε!», ξέσπασε το πουλάκι. «Σου το είπα πως δεν πρέπει να στενοχωριέσαι για τίποτε, κι εσύ ήδη λυπάσαι που με απελευθέρωσες! Σου είπα να μη πιστεύεις σε παράλογα πράγματα, κι εσύ πίστεψες, όταν το ισχυρίστηκα, πως, εγώ που χωράω στη φούχτα της μιας παλάμης σου, κατάπια δυο διαμάντια χοντρά σαν τις γροθιές σου! Εξαιτίας της απληστίας και της τύφλας σου, ποτέ δεν θα μπορέσεις να πετάξεις στον ουρανό, όπως εγώ!» (Αγνώστου συγγραφέα)

… Πόσες πολλές σκέψεις/τροχοπέδη στη ζωή μας, δεν μας εμποδίζουν να δούμε καθαρότερα τα πράγματα;

…Πόσες παλιές νοοτροπίες δεν μας αφήνουν να αλλάξουμε σαν έθνος;

Σημείωση: Απόδοση στα ελληνικά Στ.Γ.Κ.

 


Σχολιάστε