Υπάρχει πόλεµος μ ν ή μ η ς ; (Σάκης Μουμτζής, Κ, 20-8-24) Και μια απάντησή μου…
Posted on 7 Οκτ, 2024 in Τα Παιδοπολίτικα | 0 comments
Υπάρχει πόλεµος µνήµης;
- Η Καθημερινή 20 Αυγ.2024 ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ
Για να υπάρξει πόλεµος, χρειάζεται να υπάρχουν τουλάχιστον δύο πλευρές. Αν υπάρχει µόνο µία πλευρά που πολεµά, αυτό δεν λέγεται πόλεµος, αλλά παράδοση άνευ όρων της άλλης. Και στον πόλεµο µνήµης για τον ελληνικό Εµφύλιο, 1943-1949, στο πεδίο της ιδεολογικής πάλης προσήλθαν µόνον οι ηττηµένοι. Ετσι, είναι απολύτως λογικό, άνευ αντιστάσεως, να προσπαθούν να επανασυγγράψουν την Ιστορία σύµφωνα µε τη δική τους οπτική. Το ΚΚΕ τιµάει την ιστορία του και ο εµφύλιος πόλεµος, µε τον ∆ηµοκρατικό Στρατό Ελλάδας (∆ΣΕ), καταλαµβάνει ένα µεγάλο µέρος της. Χιλιάδες µέλη του σκοτώθηκαν, εκτελέστηκαν, εξορίστηκαν, γνώρισαν µετά την ήττα την προσφυγιά και τις συνέπειές της. Ουδείς µπορεί να το ψέξει γιατί στήνει µνηµεία, διοργανώνει τελετές και ξεναγήσεις στα πεδία των µαχών, γιατί σε τελική ανάλυση κρατάει ζωντανή στα µέλη του, στη σηµερινή νεολαία του, τη µνήµη εκείνων των γεγονότων σύµφωνα µε τα δικά του ιστορικά φίλτρα.
Η άλλη πλευρά, η πλευρά των νικητών, που εκπροσωπούσαν και τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών τότε, γιατί απέχει από αυτή τη µάχη; Γιατί λησµόνησαν να καταθέσουν στις νέες γενιές τη δική τους εκδοχή εκείνων των γεγονότων; Αναµφισβήτητα έχουν πάρα πολλά να πουν, διότι τελικά οι αγώνες τους αυτή την ταραγµένη περίοδο δικαιώθηκαν ιστορικά. Η Ελλάδα παρέµεινε στον ελεύθερο κόσµο, που ακριβώς σαράντα χρόνια µετά τη λήξη του δικού µας εµφυλίου πολέµου είδε την κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων. Εκεί που θα εντασσόµασταν αν κέρδιζε ο ∆ΣΕ.
Την κριτική δεν την ασκώ στο ελληνικό κράτος. Αυτό οφείλει να αγκαλιάζει όλους τους Ελληνες, νικητές και ηττηµένους. Το ιστορικό καθήκον του το επιτέλεσε µε τη δηµιουργία του «Πάρκου Εθνικής Συµφιλίωσης», που συµβολίζει ή θα έπρεπε να συµβολίζει την εθνική ενότητα και περισυλλογή. Την κριτική την ασκώ στους σηµερινούς πολιτικούς εκπροσώπους – επιγόνους των νικητών, στη µεγάλη κεντροδεξιά παράταξη, που κατέθεσε αµαχητί τα όπλα του ιδεολογικού αγώνα, αποδεχόµενη µε ενοχικό τρόπο τον χαρακτηρισµό των γιορτών της δικής της ιστορικής µνήµης ως «γιορτών µίσους». Κάτι που αποκαλύπτει την παραίτησή της από τη διεκδίκηση του µεριδίου της στην ιστορία του εµφυλίου πολέµου. Είναι αυτονόητο πως οι νικητές ούτε ντρέπονται για τη νίκη τους ούτε φοβούνται να την υπερασπιστούν, τη στιγµή που η άλλη πλευρά δηλώνει υπερήφανη µέσα στην ήττα της.
Συµπερασµατικά: Από το 1974 και εντεύθεν, δεν διεξάγεται κανένας πόλεµος µνήµης. Το ΚΚΕ παίζοντας, χωρίς αντίπαλο, στήνει στους τόπους του Εµφυλίου τη δική του ιδεολογική επικράτεια. Και η ευθύνη γι’ αυτό βαρύνει τους απέχοντες και σιωπούντες.
Και η δική μου απάντηση:
“ΕΝΑ ΕΙΝ’ ΤΟ ΚΟΜΜΑ” ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΟΛΑ!
Κύριε διευθυντά
ΣΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟ, αλλά μεστό αρθράκι, με τίτλο “Υπάρχει πόλεμος μνήμης;”, του κ. Σάκη Μουμτζή (“Κ”, 20-8-24), θα απαντούσαμε πως, ναι στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης διεξάγεται ένας “άγριος” πόλεμος εκ μέρους του ΚΚΕ και των υποστηρικτών του, εναντίον της μνήμης των υπολοίπων Ελλήνων: όποιος δεν συμφωνεί με την κυριαρχούσα αριστερή ή κομμουνιστική ιδεοληψία, είναι απόβλητος, εγκάθετος, ύποπτος, αντιδραστικός· ή, και “βαλτός” του κεφαλαίου, του καπιταλισμού, της δεξιάς και δε συμμαζεύεται… Έχει απόλυτο δίκαιο ο κ. Μουμτζής να αναρωτιέται πού είναι η αντίστοιχη διανόηση των “νικητών” του λεγόμενου Εμφυλίου, ώστε να αντικρούουν τα ψεύδη του ΚΚΕ;
Η ΑΓΩΝΙΑ του ΚΚΕ, καθ’ όλη τη Μεταπολίτευση, έγκειται στο να καπηλεύεται -και να καπελώνει- κάθε αγώνα· στο να θέλει να τον οικειοποιείται και να τον παρουσιάζει ως δικό του, παρ’ όλο ότι έχουν πρωτοστατήσει άλλοι. Αλλά αυτό, δεν είναι απόδειξη της υπαρξιακής αγωνίας και ενοχής που το διακατέχει; Κτίζει με ψεύτικα υλικά, μεθοδευμένα και συστηματικά μια εικόνα “συμπαθείας” στο λαό, ώστε να τον οδηγήσει στην αποδοχή του ως του μόνου “αθώου θύματος!”. Ενθαρρύνθηκε, βέβαια, σ’ αυτό κυρίως επί Πασοκοκρατίας, με τη ΝΔ να σιωπά ένοχα.
ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ “ένα είν’ το κόμμα!”, του Χαρίλαου Φλωράκη, αποδεικνύεται ως μύχιος πόθος κάθε Γραμματέα του ΚΚΕ.
Αλλά, ας αρχίσουμε από τον τίτλο του κόμματος:
-Είναι το μοναδικό (πιθανόν σε όλο τον κόσμο) που εξακολουθεί -όπως είχε επισημάνει κατά τον ανταρτοπόλεμο (1948) κι ο Στρατής Μυριβήλης- να προτάσσει την ιδεολογία (“Κομμουνιστικό Κόμμα”), με επόμενη την εθνικότητα (“Ελλάδας”). Στην Ευρώπη, σε όλα τα ανάλογα “ευρω-κομμουνιστικά” κόμματα, προτάσσεται η εθνικότητα και έπεται η ιδεολογία (“Γαλλικό”, “Ιταλικό” κ.λπ. Κομμουνιστικό Κόμμα). Λέει κάτι αυτό;
-Είναι το κόμμα που έχει περιορισμένο και “ξύλινο” λεξιλόγιο (λαός, λαϊκοί αγώνες, λαϊκή αντίσταση, λαϊκό εισόδημα κ.λπ.), λες και είναι ο μόνος και αποκλειστικός “ιδιοκτήτης” του λαού. Αλλά, με 10% στις εκλογές, δεν μπορείς να μιλάς έτσι εκ μέρους του ελληνικού λαού.
ΚΙ ας δούμε μερικά από τα “καπελώματά” του:
-Το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) ήταν σύμπραξη των τότε (1941) κομμάτων: ΚΚΕ, ΣΚΕ, ΑΚΕ, ΕΛΔ. Το ΕΑΜ διαλύθηκε το 1947. Ωστόσο, υπήρχαν κι άλλα αντιστασιακά μέτωπα τα οποία αποσιωπούνται ή εξαφανίζονται από τις “μελέτες” του ΚΚΕ. Κι αυτό επειδή το ΚΚΕ επιδιώκει λυσσαλέα να θέλει την “Εθνική Αντίσταση” δική της. Άλλο τώρα, αν στο Καταστατικό του κόμματος οι λέξεις “έθνος” και “πατρίδα” δεν υπάρχουν!
-Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου (22 Νοε. 1942) ουσιαστικά έγινε από Εγγλέζους σαμποτέρ, με την πολεμική συμβολή του ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα και δευτερευόντως του Άρη Βελουχιώτη. Κατά το ΚΚΕ, ο Γοργοπόταμος ήταν ΜΟΝΟ δικό του… κατόρθωμα!
-Στο “Πολυτεχνείο” (1973) αγωνίστηκαν από όλες τις τάξεις και ιδεολογίες, επειδή η χούντα αφορούσε όλους μας.
-Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ έγινε, όχι με “επανάσταση”, αλλά με νόμο του Κωνσταντίνου Καραμανλή (ΝΔ), ώστε να εκδημοκρατισθεί πλήρως η Ελλάδα που είχε την πρόθεση να μπει στην ΕΕ (…)
ΟΜΩΣ, όπως σωστά επισημαίνει Ο Μίλαν Κούντερα στο “Βιβλίο του γέλιου και της λήθης”, έχοντας βέβαια ο ίδιος ζήσει πολλά χρόνια το Κομμουνιστικό Σοβιετικό καθεστώς (Τσεχοσλοβακία), «Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη». Και δυστυχώς, εδώ και 50 χρόνια τον “αγώνα” αυτόν της μνήμης (όπως τους συμφέρει) διεξάγουν συστηματικά η κυρίαρχη αριστερή και κομμουνιστική ιδεολογία στην Ελλάδα. Χωρίς- απολύτως κανέναν- αντίπαλο!
Σταύρος Γ. Καλαϊτζόγλου, εκπαιδευτικός
Διαβάστε κι αυτό:
Ολο το ΚΚΕ εσ. και οι διάφοροι κληρονόμοι του βασίζονταν στην αντίφαση που εκφράζεται στον όρο «ευρωκομμουνισμός», στην αντίφαση δηλαδή ότι μπορεί να υπάρχει κομμουνισμός με δημοκρατία. Η ψευδαίσθηση ότι μπορούν να έχουν τα καλά και των δύο κόσμων είναι το προπατορικό αμάρτημα της ανανεωτικής Αριστεράς. Η αδυναμία τους να ξεφύγουν από την εγγενή αντίφασή τους φάνηκε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τότε συνειδητοποίησαν ότι οι θεωρίες περί σοσιαλισμού ήταν απλώς καφενειακές συζητήσεις και ότι για να τις εφαρμόσουν θα χρειαζόταν βία, τρόμος και αίμα. Ευτυχώς, έκαναν πίσω και, με μισή καρδιά και λάθος τρόπο, ακολούθησαν τις επιταγές των ευρωπαϊκών θεσμών. Την αντίφασή τους, όμως, δεν την αντιμετώπισαν. Την έσπρωξαν απλώς κάτω από το χαλί και συνέχισαν να πατούν σε δύο βάρκες.
