"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Τηλεόραση και πολιτική

19/11/10

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΣΩ  SEREAL

Η ΕΠΙΡΡΟΗ που ασκεί η τηλεόραση στις μάζες έδωσε την αφορμή στον ΟΗΕ να καθιερώσει (το 1996),  ως «παγκόσμια ημέρα τηλεόρασης» την 21η Νοεμβρίου. Θεωρητικά, στόχος κάθε καναλιού είναι η ενημέρωση, η ψυχαγωγία και η μόρφωση των τηλεθεατών του. Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι η πάση θυσία και με οποιοδήποτε τρόπο αύξηση της τηλεθέασης. Τα τηλεοπτικά κανάλια είναι εμπορικές επιχειρήσεις, και με αυτή την ιδιότητα αντιμετωπίζουν και το κοινό τους. Η δεοντολογία και η ποιότητα πάνε περίπατο, μπροστά στο κέρδος. Αν, μάλιστα, το κανάλι διαθέτει οικονομική επιφάνεια ή κομματική εξάρτηση, τότε ασκεί (με τις «ειδήσεις των οκτώ») και ανάλογη πολιτική, επιδιώκοντας να διαμορφώσει συνειδήσεις σύμφωνα με τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα άλλων και του ίδιου.

ΣΕΧΡΑΖΑΤ, Ονούρ και Κερέμ, Λάμια, Κενάν και Τζεμίλ, και γύρω τους ένα σωρό παράλληλες, ετερόκλητες ή αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες. Πλοκή δυνατή με κυρίαρχο το φθόνο και την αγάπη, το άφθονο δάκρυ και τις υπέρμετρες συγκινήσεις, την απροσμέτρητη «σοφία» με τις έξυπνες ατάκες, τον παραδοσιακό αξιακό κώδικα και ένα τρόπο ζωής προς μίμηση, μια μουσική κάθε άλλο παρά ανατολίτική, μια πολυπλοκότητα σχέσεων, με κατάρριψη πολλών ταμπού και στερεότυπων. Υπάρχουν έμμεσα μηνύματα, με υποχθόνια επιβολή νοοτροπίας (τρόπου ζωής/σκέψης) και μια απολιτική στάση…

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ στοιχεία δημιουργούν ένα ευχάριστο και αισθητικά υπέροχο «κατασκεύασμα», με πολλαπλούς στόχους. Δεν μπορεί όμως, μια σειρά 90 επεισοδίων («Χίλιες και μια νύχτες») που απευθύνεται σε διεθνές κοινό (κυρίως τη Βαλκανική Χερσόνησο) να μην προσβλέπει και στην επιβολή κοινωνικών και πολιτικών προτύπων σύμφωνα με τη «Μεγάλη-κατά Νταβούτογλου- Τουρκία» . Η σύγχρονη πολιτική «ιντελιγκέντσια» της γείτονος καλά απεργάζεται το μέλλον της περιοχής ξεκινώντας «πολτισμικά».

Σήμερα, οι πόλεμοι δεν διεξάγονται σε πεδία μαχών, αλλά σε πεδία επικοινωνιακών σχέσεων. Άλλοι με το εμπόριο και άλλοι με τον “πολιτισμό” τους, άλλοι με τα προϊόντα τους και άλλοι με τα υποπροϊόντα τους, άλλοι με τα δάνειά τους και άλλοι με τη βιομηχανία τους…

Ο καθένας διαλέγει τα όπλα του, όπως κι ο καθένας διαλέγει τις “αλυσίδες” του.

Εν καιρώ Μνημονίου, όλα είναι εμπόριο και όλα προσβλέπουν στην κατάκτηση του άλλου. Είτε είναι ένα κινητό, είτε μια σειρά ευρείας κατανάλωσης “προϊόντων”.

Στ.Γ.Κ.


Σχολιάστε