"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Για την ελληνική Γλώσσα (Αντ. Βενέτης, ‘Κ’, 8-2-24)

 

 

 

 

 

[Η 9η Φεβρουαρίου κάθε χρόνου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Η μέρα Ελληνικής Γλώσσας. Η γλώσσα μας, έχει τη μακροβιότερη καταγεγραμμένη ιστορία από οποιαδήποτε άλλη ζωντανή ευρωπαϊκή γλώσσα με τουλάχιστον 3.400 χρόνια γραπτής ιστορίας. Το δε ελληνικό αλφάβξτο που χρησιμοποιείται αδιάκοπα (αρχικά με τοπικές παραλλαγές, μετέπειτα υπό μια, ενιαία μορφή) εδώ και περίπου 2.600 χρόνια, είναι ένα από τα θαύματα γραφής...]

 

=========================================

Η κατά Πούσκιν «ουράνιος γλώσσα»

Κύριε διευθυντά

  • Η Καθημερινή 8 Feb 2024

Με αφορμή την πρόσφατη ημέρα (9η Φεβρουαρίου) αφιερωμένη στην ελληνική γλώσσα, αλίευσα από εφημερίδες του 19ου αιώνα δύο «ειδήσεις» για την εκθαμβωτική, θα έλεγα, ακτινοβολία που εξέπεμπε στους Ελληνες της εποχής εκείνης αλλά και σε πολλούς λαούς του πλανήτη μας.

Αλλά δυστυχώς, όπως επεσήμανε στη στήλη του στην «Κ» ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, η αρχαία γλώσσα, την οποία ο κορυφαίος ποιητής της Ρωσίας Αλέξανδρος Πούσκιν είχε χαρακτηρίσει «η ουράνιος γλώσσα», δεν φαίνεται στην εποχή μας να γοητεύει τους Ελληνες…

Ετσι, σαν παραμυθία, παραθέτω τις «ειδήσεις» του παρελθόντος, τις αναφερόμενες στη γλώσσα για την οποίαν ελέχθη από τον Ρωμαίο ρήτορα Κικέρωνα: «Ει θεοί διαλέγονται, την των Ελλήνων γλώττη χρώνται».

ΩΡΑ, 2.4.1883 – Εις την Βουλήν της Ουγγαρίας συζητουμένου νομοσχεδίου περί μέσης εκπαιδεύσεως ηγέρθη το ζήτημα εάν η ελληνική δέον να διδάσκηται όπως και η λατινική εις τα Γυμνάσια. Η συζήτησις αύτη διήρκεσεν επί τρεις όλας ημέρας, η δε Βουλή απεφήνατο υπέρ της διδαχής της ελληνικής διά πλειοψηφίας 63 ψήφων.

ΗΛΙΟΣ, 11.6.1897 – Ο γνωστός ιατρός κ. Πύρλας συνέστησε ομήγυριν (σύλλογος) υπό τον τίτλον «φιλολογική ομήγυρις» προς εξάσκησιν των εαυτής μελών εις το λαλείν και γράφειν την αρχαίαν ελληνικήν γλώσσαν. Τοιούτος σύλλογος είχε συσταθή κατά την αρχήν του παρόντος αιώνος εν Κυδωνίαις,

εις τον οποίον δεν εγίνετο τις δεκτός πριν ή αλλάξει το ίδιον βαπτιστικόν όνομα δι’ αρχαίου ελληνικού. Του συλλόγου τούτου μέλος ήτο ο αείμνηστος φιλέλλην Αμβρόσιος Φιρμίνος Διδότος, μετονομασθείς Ανάχαρσις. [...] Παραθέτω επίσης και το λεχθέν από τον ερημίτη της Λήμνου, τον ομηρικό ήρωα Φιλοκτήτη, ο οποίος στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλέους, όταν μετά από χρόνια άκουσε από τους παλιούς συντρόφους την ελληνική γλώσσα, ανεφώνησε:

«Ω φίλτατον φώνημα»…

Και σαν αιθεροβάμων, έχω την κρυφή και μεγάλη ελπίδα ν’ αποκτήσει η αρχαία ελληνική γλώσσα την παλιά της αίγλη, που ήταν κατά τον μέγιστο ποιητή της νεότερης διασποράς, τον Αλεξανδρινό Κ. Καβάφη, «εν λόγω ελληνικώ, που είναι ο φορεύς της φήμης».

ΑΝΤΏΝΗΣ Ν. ΒΕΝΕΤΗΣ Μοναστηράκι Δωρίδος

==================================================

Στην κλασική και σύγχρονη μορφή του, το ελληνικό αλφάβητο διαθέτει 24 γράμματα, ταξινομημένα από το άλφα ως το ωμέγα. Όπως το λατινικό και κυριλλικό αλφάβητο, είχε αρχικά μόνο έναν τύπο για κάθε γράμμα. Η διάκριση κεφαλαίων από μικρά γράμματα αναπτύχθηκε κατά τη νεότερη εποχή, κατ’ αναλογία με το λατινικό αλφάβητο.

Οι ηχητικές αξίες και οι συμβατικές μεταγραφές ορισμένων γραμμάτων στη Νέα Ελληνική διαφέρουν από εκείνες της Αρχαίας Ελληνικής, λόγω των ενδιάμεσων φωνολογικών αλλαγών.

Στην παραδοσιακή πολυτονική ορθογραφία, τα γράμματα των φωνηέντων μπορεί να συνδυάζονται με διάφορα διακριτικά σημεία, όπως τόνους, πνεύματα, την κορωνίδα και την υπογεγραμμένη. Από τη δεκαετία του 1980, και για όλες τις συνήθεις εφαρμογές, αυτό το σύστημα έχει απλοποιηθεί στο λεγόμενο μονοτονικό. (από τη https://el.wikipedia.org/wiki/)

Φοινικικό και αρχαίο ελληνικό αλφάβητο
Φοινικικό Ελληνικό
άλεφ /[ʔ]/ Α άλφα /[a]/, /[a]ː/
μπετ /[b]/ Β βήτα /[b]/
γκίμελ /[ɡ]/ Γ γάμμα /[ɡ]/
ντάλετ /[d]/ Δ δέλτα /[d]/
χε /[h]/ Ε έψιλον /[e]/, /[e]ː/[4]
βάου /[w]/ Ϝ (δίγαμμα) /[w]/
ζαΐν /[z]/ Ζ ζήτα [zd](;)
χετ /[ħ]/ Η ήτα /[h]/, /[ɛ]ː/
τετ /[t]ˤ/ Θ θήτα /[t]ʰ/
γιοντ /[j]/ Ι γιώτα /[i]/, /[i]ː/
καφ /[k]/ Κ κάππα /[k]/
λαμέντ /[l]/ Λ λάμβδα /[l]/
μεμ /[m]/ Μ μι /[m]/
νουν /[n]/ Ν νι /[n]/
σαμέκ /[s]/ Ξ ξι /ks/
αγίν /[ʕ]/ Ο όμικρον /[o]/, /[o]ː/[4]
πε /[p]/ Π πι /[p]/
τσάντε /[s]ˤ/ Ϻ (σαν) /[s]/
κοφ /[q]/ Ϙ (κόππα) /[k]/
ρες /[r]/ Ρ ρο /[r]/
σιν /[ʃ]/ Σ σίγμα /[s]/
τάου /[t]/ Τ ταυ /[t]/
(βάου) /[w]/ Υ ύψιλον /[u]/, /[u]ː/
Φ φι /[p]ʰ/
Χ χι /[k]ʰ/
Ψ ψι /ps/
Ω ωμέγα /[ɔ]ː/

 


Σχολιάστε