"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ωραίο Κείμενο (Δημ. Κουτσιαμπασάκος, αναπλ. καθηγ. Τμήματος Κινημ. στη ΣΚΤ του ΑΠΘ)

 

 

 

[Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω απόσπασμα από ομιλία του κ. Κουτσιαμπασάκου σε εκδήλωση του "Συλλογου Αποφοίτων Παιδοπόλεων" (Βόλος), πρός τιμήν της κας Κλεοπάτρας Τσακίρη-Χατζηαγγελου, πρώην ομαδάρχισσας και προέδρου του Συλλόγου, επειδή πιστεύουμε πως κάνει αναφορά στη βαθύτερη προσφορά των παιδοπόλεων της "Βασιλικής Πρόνοιας", άσχετα από την προέλευση του καθενός μας. Στ.Γ.Κ.]

Τον ευχαριστούμε!

============================

 

Δημ. Κουτσιαμπασάκος,

Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Κινηματογράφου, στη Σχολή Καλών Τεχνών, του ΑΠΘ με γνωστικό αντικείμενο “Σκηνοθεσία” (21-1-24, προς τιμήν της κας Κλεοπάτρας Τσακίρη-Χατζηαγγέλου)

-«Ο καθένας μας που έζησε στις Παιδοπόλεις, βρέθηκε εκεί για διαφορετικούς λόγους,

πράγμα φυσιολογικό καθώς προερχόμασταν από διαφορετικά οικογενειακά περιβάλλοντα και με διαφορετικού είδους οικογενειακά προβλήματα.

Παρ’ όλα αυτά είχαμε όλοι μας μια κοινή συνισταμένη· το τραύμα της αποκόλλησης από την οικογένεια. Η απώλεια της οικογενειακής εστίας, όποια κι αν ήταν αυτή, είναι για ένα παιδί ένα τραύμα διαμπερές και δύσκολα διαχειρίσιμο.

Το καινούριο περιβάλλον που βρεθήκαμε, οι Παιδοπόλεις, αποτέλεσαν για όλους μας τις καινούριες οικογένειες. Εκτός του να μας φροντίσουν, να μας μεγαλώσουν και να μας σπουδάσουν ανέλαβαν και το δύσκολο φορτίο να διαχειριστούν το τραύμα στο οποίο αναφέρθηκα, να το επουλώσουν.

Κι αυτό το επωμίστηκαν οφείλω να πω, περισσότερο απ’ όλους τους εργαζόμενους των Παιδοπόλεων, οι ομαδάρχισσές μας. Κλήθηκαν να φροντίσουν παιδιά που ορισμένα, άργησαν να συμφιλιωθούν μ’ αυτή την τόσο ριζική αλλαγή στη ζωή τους, κλήθηκαν κατά κάποιο τρόπο να υποκαταστήσουν τις μανάδες μας. Και να σκεφτεί κανείς ότι πολλές από αυτές, νέες κοπέλες ακόμη, δεν είχαν καν δημιουργήσει την δική τους οικογένεια.

Αυτό το δύσκολο καθήκον, κρίνοντας από την προσωπική μου εμπειρία ως Παιδοπολίτη τόσο ως τρόφιμος της Παιδόπολης Αγίου Δημητρίου στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης όσο και ως τρόφιμος της Παιδόπολης Αγίας Σοφίας στον Βόλο, το κατάφεραν στο έπακρο.

Μας πρόσφεραν αφειδώλευτη φροντίδα, αγάπη, νοιάξιμο και στάθηκαν δίπλα μας όποτε το είχαμε ανάγκη.

Η κυρία Κλεοπάτρα-Τσακίρη Χατζηαγγέλου ήταν μία από αυτές τις ομαδάρχισσες, που όμως ξεχώριζε. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι σήμερα εδώ για να την τιμήσουμε καθώς, “η κυρία Πάτρα”, όπως την αποκαλούσαμε, είχε για μας και μια άλλη, ξεχωριστή ιδιότητα. Ήταν πρώην παιδοπολίτισσα, ήταν μια από μας.

Τα χρόνια όμως έχουν περάσει και οι εποχές έχουν αλλάξει. Σήμερα, αυτό που την ξεχωρίζει είναι το γεγονός πως όλα αυτά τα χρόνια, με αξιοζήλευτη συνέπεια, συνεχίζει να μας νοιάζεται ακόμη κι αν οι Παιδοπόλεις έχουν αδειάσει κι έχουν αλλάξει φυσιογνωμία. Και γι’ αυτό της αξίζει κάθε τιμή».

 

 


Σχολιάστε