Τα γλυπτά του Παρθενώνα δεν είναι μόνο “εθνική” υπόθεση (Χ.ν., 30-11-23)
Posted on 30 Νοε, 2023 in Σχόλια | 0 comments
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ “ΕΘΝΙΚΗ” ΜΑΣ ΥΠΟΘΕΣΗ
Ι.-ΑΝΕΚΑΘΕΝ υπήρξαν πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας… Αλλά και λαοί πρώτης, δεύτερης ακόμη και τρίτης κατηγορίας (Τρίτος Κόσμος).
ΟΙ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ευρωπαϊκοί λαοί (Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Ισπανοί, Ιταλοί, Ολλανδοί, Πορτογάλοι κ.ά.), με τη χρήση της βίας και την περιφρόνηση κάθε έννοιας δικαίου, “ξεσήκωσαν” πολιτιστικούς Θησαυρούς ξένων προς αυτούς λαών. Και με την ευτελή δικαιολογία τής δήθεν “προστασίας” τους, ή της “νομίμου ιδιοκτησίας” τους, τους τοποθέτησαν σε Μουσεία στα οποία συρρέουν εκατομμύρια τουρίστες-με το αζημίωτο φυσικά!
ΕΤΣΙ, η την τελευταία στιγμή ακύρωση της προγραμματισμένης συνάντησης σε “γεύμα εργασίας” του κ. Μητσοτάκη με τον Βρετανό πρωθυπουργό κ. Σούνακ, επαναφέρει στην επικαιρότητα τη συμπεριφορά των “μεγάλων” κρατών προς τα μικρά, καθώς και το κρυφό μίσος τους για ό,τι είναι ανώτερο πολιτισμικά από αυτά.
ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ άλλη μια φορά πως η αυτοκρατορική αντίληψη της Βρετανίας που την εφαρμόζει όποτε τη συμφέρει και πάντα από θέσεως ισχύος, συμπυκνώνεται στη λέξη διπλωματική αναισχυντία: στο να βασίζεσαι, δηλαδή, στο δικό σου “δίκαιο της πυγμής” περιφρονώντας κάθε άλλη διαδικασία, κάθε διάλογο, κάθε δυνατή συμφωνία. Κι αυτό συμβαίνει όταν μια “μεγάλη δύναμη” στερεύει από επιχειρήματα πειθούς στο διπλωματικό πεδίο (ή, κινδυνεύει να χάσει επικείμενενες εσωτερικές εκλογές!)
ΙΙ.-ΤΑ ΚΛΑΠΕΝΤΑ μάρμαρα του Παρθενώνα που δεινοπαθούν στις ανήλιαγες κι αφρόντιστες αίθουσες του Βρεττανικού Μουσείου (φωτό, 1), όπως και πολλά άλλα ξένα εκθέματα, θα έπρεπε να εντάσσονται σε διεθνές Πολιτισμικό Δίκαιο (UNESCO). Δεν αποτελούν διαφορά επίλυσης μεταξύ δυο κρατών, μόνο.
ΤΟ ΝΑ κλέβεις και να μη τιμωρείσαι, ή να αποκαλύπτεται η κλοπή σου και να μην επιστρέφεις τα κλοπιμαία, εισάγει στις διακρατικές σχέσεις την αρχή του να καθορίζει ο ισχυρός το ποιος μπορεί να κλέβει, να λεηλατεί, να καταστρέφει και να μην τιμωρείται. Αλλά και το ποιος δεν επιτρέπεται να διαμαρτύρεται, ενώ έχει δίκαιο.
ΤΑ ΓΛΥΠΤΑ του Παρθενώνα αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα βρετανικής θεσμικής (αυθαίρετης διεθνώς) αδικίας που ασκείται σε μια χώρα (Ελλάδα) που φωνάζει εδώ και δεκαετίες (αθάνατη Μελίνα!) για το δίκαιο της επιστροφής τους στον τόπο τους.
ΤΟ ΘΕΜΑ της χοντροκομμένης ακύρωσης της συνάντησης των δυο πρωθυπουργών δεν είναι μονο διεθνής “διπλωματική απρέπεια” ή “ενόχληση”, ή θέμα εσωτερικής πολιτικής της Βρετανίας. Ούτε και αποκλειστικά «εθνική υπόθεσή» μας. Είναι ένα καυτό διεθνές ζήτημα που πρέπει να λυθεί σε παγκόσμιο επίπεδο. (Στ.Γ.Κ.)
