"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Χρόνης ΜΙΣΣΙΟΣ. Η σαρωτική και σαρκαστική αμφισβήτηση του ΚΚΕ …

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Σαρκαστικός, καταγγελτικός, ακολουθώντας μια πορεία αμφισβήτησης του "αλάθητου" που βαραίνει το ΚΚΕ,

τολμάει ο ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ. Παλιό και πολυταλαιπωρημένο στέλεχος μιας ουτοπικής ιδεολογίας,  ξεσκεπάζει

τη μονολιθικότητα ενός κατά βάθος απάνθρωπου κόμματος στην Ελλάδα (ΚΚΕ) που είναι καθηλωμένο

εδώ και πολλές δεκαετίες στα ποσοστά που υπέγραψαν ΣΤΑΛΙΝ και ΤΣΟΡΤΣΙΛ: όχι πάνω από 10%. Στ.Γ.Κ.]

===========================================

 

Χρόνης Μίσσιος, .. Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς


… ΔΕ ΦΤΑΝΑΝ τα όσα µας κάνανε οι αλλοι, είχαµε και τα κωλόπαιδα

της καθοδήγησης: µη βρίζετε, µη φωνάζετε, µη διαµαρτύρεστε, η ηθική

του κοµµουνιστή και τα ρέστα. Λες κι ήµασταν παρθεναγωγείο.

Καλά, δεν τα πιστεύανε, απλώς ήταν ένας τρόπος

να µας σπάσουνε τόν τσαµπουκά, και το κατάφεραν. Οι πιό πολλοί

τσάκισαν γιατί  χτυπιόνταν από µέσα. Και το κατάφεραν, που λες,

σε κοτέτσι µια ζωή, να µας κάνουν κότες. Με τις τόσες µαλακίες

που κάνανε, πως αλλιώς θα µας κρατάγανε να µην τους ρίξουµε

σφαλιάρα; Τέλος, το χωράει, ρέ, ο νους σου, να είµαστε επαναστάτες,

και η βάση της συµπεριφοράς µας να είναι … οι δέκα εντολές;

«Ού κλέψεις, ού µοιχεύσεις» και άλλες µαλακίες, όταν µας

έκλεβαν, µας σκότωναν και µας γαµοϋσαν απ’ όλες τίς µπάντες.

 


 

 

=======================================================================================

Αυτά τα µπαλαµούτια των αστών µάς τα πασάρανε σαν

κοµµουνιστική ήθική και επαναστατική συµπεριφορά.


Διπλή σκλαβιά, σού λέω, να τρελαθείς. Λούµπεν στοιχείο!

Ξέρεις τί θα πει λούµπεν στοιχείο; Τό ‘µαθα αργότερα,

τότε ακόµα δέν ήξερα ξένες γλώσσες. Λοϋµπεν στοιχείο θα

πει αλήτης, να πούµε στοιχείο αντικοινωνικό. Και ξέρεις γιατί;

Γιατί του άρεσε ν’ άκούει καµιά πενιά καί δέν τό ‘κρύβε, γιατί

αγάπαγε τις γυναίκες και δεν τό ‘κρυβε, γιατί αγάπαγε τό κρασί,

γενικά γιατί ηταν ανθρωπος πού είχε κάποια µεράκια και καµιά

ύποκρισία. Μιά ζωή, ρέ, οί κερχανατζήδες µας µπαφιάσανε, µας

γανώνανε το µυαλό πώς ηταν άνήθικο ν’ άκούµε µπουζούκι και

γενικά ρεµπέτικα τραγούδια, και πολύ περισσότερο να τα

τραγουδάµε, διότι ηταν, λέει, τραγούδια της παρακµής και

της απαισιοδοξίας.

Όλο αίσιοδοξία, βλέπεις, ήταν η ζωή µας γενικά, κι έφταιγε

η µουσική, να πούµε, που ξεστράτιζε τόν έπαναστάτη

απτο σωστό δρόµο…


Μας µπαφιάσανε στον καλαµατιανό, στο αργεντίνικο ταγκό και

στίς γλυκανάλατες καντσονέτες. Όλο παράνοµα καί ζούλα, µέ

χίλιες ένοχες, νά ψιλοπιάσουµε κάνα Τσιτσάνη, κάνα Βαµβακάρη…

Και πώς νά ξεδώσεις, µωραδερφέ µου, µε το Ξένοιαστα παίζανε

κρυφτούλι στις ανθισµένες κερασιές, η µε το Σαράντα παλικάρια

άπό τή Λεβαδιά;

Πώς να ξεδώσεις και πώς να πεθάνεις χωρίς µεράκι και χωρίς

πάθος; Μαλακία, σοϋ λέω, νά τήν κόβεις µέ τό µαχαίρι. Άσε δέ

αµα σού σηκωνότανε κιόλας, αµα νά πούµε είχες καί σεξουαλικές

ανησυχίες, όπως λένε, ε τότε ησουνα γιά νά σουνα χαλασµένος πιά.

Καλά, εγώ µιά ζωή όλο ένοχες ηµουνα, γιατί όλα ταπαγορευµένα

µ’ άρεζαν: οι γυναίκες, το κρασί, οι πενιές…


Ρέ γαµώτο, ποτέ δέν µπόρεσα νά καταλάβω πώς, να πούµε,

ταίριαζε νά ‘µαστε επαναστάτες, δηλαδή άνθρωποι που καιγόµαστε

από πάθος για τη ζωή, ροµαντικοί, ευαίσθητοι, ερωτευµένοι µέχρι

θανάτου µε τον άνθρωπο και τη λευτεριά του, να τραβάµε

χαµογελώντας για το έκτελεστικό απόσπασµα, να υποµένουµε

βασανιστήρια, φυλακές, κακό, και νά ‘µαστέ νερουλοί, νερόβραστοι,

χωρίς φωτιά µέσα µας, σ‘ όλη µας τή ζωή χωρίς πάθος, χωρίς

ενα φάλτσο, νότες πειθήνιες µέσα στό πεντάγραµµο,

πού άκούνε µονάχα το µαέστρο. Σκατά.

Εκτός από κότες, παγαίνανε να µας κάνουν καί µηχανάκια.

Πώς να κάνεις έπανάσταση µα µηχανάκια, ρέ φίλε;

Η φαντασία; Το όνειρο; Πώς νά πεθάνεις;

 

Ό έπαναστάτης είναι πουλί, αητός, έρωτευµένος µε το φως,

µε τα λουλούδια, τις γυναίκες, το κρασί, µε την αταξία .


[... Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς, Εκδόσεις Γράµµατα, 1985]

==============================================

 

Χρόνης Μίσσιος: Έλληνας συγγραφέας που τάραξε τα νερά στα μέσα της δεκαετλιας του 1980

με το καταγγελτικό του βιβλίο εναντίοντων μεθόδων του ΚΚΕ  απέναντι στα μέλη και τους οπαδούς του.

Οι απολυτότητες του κόμματος και του “αυτός έφα”, αμφισβητήθηκαν από μέσα. Κι αυτό ήταν κάτι που

έκτοτε διαρκεί και θα διαρκεί όσο το ΚΚΕ παραμένει μονολιθικό.

 

Ο τίτλος “… Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς” (1985) τα λέει όλα..  Ο Χρόνης Μίσσιος υπήρξε αντιστασιακός, ακτιβιστής

για τα δικαιώματα των ζώων και για ένα διάστημα παρουσιαστής σχετικών τηλεοπτικών εκπομπών

 

 

(Χρόνης Μίσσιος, 1930-2012,)


========================

Και μια συνέντευξη

 

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ “Ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά”

Εμβληματική μορφή της Αριστεράς, συγγραφέας, σήμερα, στα 80 του, εξακολουθεί να αναζητεί έναν καινούργιο δρόμο και μιλάει για την κρίση, το ΔΝΤ, τις διασπάσεις και τις επαναδιασπάσεις του αριστερού χώρου

ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗΣ |TO BHMA, Κυριακή 20 Ιουνίου 2010

«Ο Μανόλης Αναγνωστάκης μου έμαθε γράμματα στη φυλακή, ήμασταν θανατοποινίτες στο Γεντί Κουλέ» λέει ο Χρόνης Μίσσιος στο «Βήμα», στο περιθώριο της συνέντευξης που παραχώρησε ένα καυτό μεσημέρι της περασμένης εβδομάδας στο σπίτι του, στο Μικροχώρι Αττικής. Εμβληματική φυσιογνωμία της Αριστεράς, συγκλόνισε το πανελλήνιο το 1985, όταν αποκάλυψε τη διαδρομή της ζωής του, από τα 17 ως τα 43 του χρόνια σε φυλακές και εξορίες (1947-1973), στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς». Στα 80 του ζει πλέον αποτραβηγμένος με τη σύζυγό του Ρηνιώ και τα τρία σκυλιά τους σε ένα αγροτόσπιτο, περιτριγυρισμένο από νεοελληνικές βίλες. Για να τον συναντήσει κανείς πρέπει να ακολουθήσει κανόνες… συνωμοτικότητας. Ένα ημιφορτηγό μάς περίμενε στην ταβέρνα «Μπάρμπα Βασίλης» για να μας οδηγήσει στο δρομάκι που καταλήγει στην πόρτα του.

- Τι σημαίνει για εσάς αυτή η κρίση;

«Πιστεύω ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι καθολική και παγκόσμια. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια μικρή γειτονιά γεμάτη κινδύνους και εγκληματικές συμμορίες που δεν γνωρίζουν σύνορα. Πιστεύω πως κανένας λαός, καμία χώρα δεν μπορεί να ονειρευτεί μια κοινωνία ισόνομη, ελεύθερη και ειρηνική».

- Γιατί;

«Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κανείς: για τον κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για τον χρηματιστηριακό ιμπεριαλισμό κτλ. Πρόσφατο παράδειγμα έχουμε το έγκλημα της ΒΡ. Κι όμως κανένας δεν θα τιμωρηθεί, κανένας δεν ζητάει να σταματήσουν οι εξορύξεις στα βάθη του ωκεανού. Όλοι μιλούν για το πόσα σεντς έπεσε η μετοχή της. Η ανάγκη συνεργασίας των λαών είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Η ανάγκη μιας παγκόσμιας δράσης για να αλλάξουμε τους κοινωνικούς θεσμούς, τις αξίες μας και τη συμπεριφορά μας απέναντι στη φύση και στον συνάνθρωπό μας είναι στοιχειώδης προϋπόθεση».

- Τι μπορούμε να κάνουμε;

«Σήμερα είναι εύλογο το ερώτημα, αν το προνόμιο της λογικής του ανθρώπου είναι όντως προνόμιο ή κατάρα. Η οικολογική κρίση του πλανήτη και των ανθρωπίνων κοινωνιών δεν είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον αλλά μια οδυνηρή πραγματικότητα. Ο κόσμος του Όργουελ επιβεβαιώθηκε. Ο κόσμος του Χάξλεϊ είναι παρών. Μόνο με αυτογνωσία της ύπαρξής μας και τη συμφιλίωσή μας με αυτόν τον υπέροχο αινιγματικό κόσμο που μας γέννησε μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας. Χρειαζόμαστε άλλη ιεράρχηση των αξιών, άλλους κοινωνικούς θεσμούς, άλλη φιλοσοφία. Όσο η κυρίαρχη αξία των κοινωνιών μας παραμένει η κερδοσκοπία, τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας- όπως είπε κάποτε και ο Δαντόν- θα είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών».

- Λέτε ότι η ζωή μετριέται μονάχα με τις συγκινήσεις που επιβεβαιώνουν την ανθρώπινη ουσία μας. Πιστεύετε ότι χάσαμε την ουσία τα τελευταία χρόνια;

«Νομίζω πως ναι. Η σημερινή κοινωνία δείχνει να έχει πέσει σε κώμα. Ο άνθρωπος από μια συμπαντική οντότητα με όνειρα, επιθυμίες, έρωτες και αισθήσεις μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο παραγωγής και κατανάλωσης προϊόντων. Έχει χάσει τον προσανατολισμό του, έχει χάσει τις αξίες τού ευ ζην».

- Πώς βιώνετε την κρίση στην Ελλάδα;

«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος. Νομίζω ότι ξαναζώ την εποχή του Πιουριφόι, τότε που η χώρα μας ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν πίστευα πως θα ζήσω μια νέα υποτέλεια της πατρίδας μου. Λέει ο Πρωθυπουργός ότι ήμασταν ο αδύναμος κρίκος και γι΄ αυτό μας χτύπησε τόσο καίρια ο τοκογλυφικός καπιταλισμός. Γιατί όμως είμαστε ο αδύναμος κρίκος; Είναι ένα ερώτημα στο οποίο οφείλει να απαντήσει το πολιτικό μας σύστημα και άλλοι κοινωνικοί φορείς που υποτίθεται ότι διακονούν τα συμφέροντα του λαού».

- Ωστόσο ο λαός, όλοι εμείς, δεν έχουμε ευθύνη γι΄ αυτό που μας συνέβη;

«Αναμφίβολα ναι. Αυτό όμως δεν είναι το κυρίως πρόβλημα. Όπως και το σύνθημα “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”. Είναι σωστό αλλά ταυτόχρονα παραπλανητικό. Διότι το πρόβλημα είναι το σύστημα και οι θεσμοί που καθιερώσαμε. Θεσμοί που παράγουν βία, βαρβαρότητα και ψυχασθένεια, διότι πώς να κατανοήσει κανείς διαφορετικά την αφύσικη ζωή που μας υποχρέωσαν να βιώνουμε. Για να γυρίσουμε στα δικά μας: το εξοργιστικό είναι ότι μας εγκαλούν για έλλειψη πατριωτισμού όσους διαφωνούμε και αντιστεκόμαστε σε αυτά τα κατοχικά μέτρα. Είναι αυτοί που εκλέχθηκαν και ορκίστηκαν- οι περισσότεροι αλλεπάλληλες φορές- να υπερασπισθούν την πατρίδα και τα συμφέροντα του λαού της και μας οδήγησαν σε μια νέα εθνική υποτέλεια. Αιδώς, Αργείοι…».

- Είστε πολύ σκληρός.

«Στα 80 μου χρόνια δεν έχω το δικαίωμα της συγγνωστής πλάνης ούτε καμία δέσμευση για να μη λέω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω. Είναι τουλάχιστον ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι μια χώρα οικονομικά υποδουλωμένη μπορεί να είναι εθνικά και πολιτικά ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ίσως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση».

- Εθνική αντίσταση; Με ποια μορφή και πότε;

«Όταν ο λαός βγει επιτέλους από τις κομματικές μάντρες. Τι όραμα θα έχει αυτή η αντίσταση; Τι μορφές θα πάρει; Δεν ξέρω. Εγώ είμαι ήδη παρελθόν και δυσκολεύομαι ήδη να κατανοήσω το παρόν. Ελπίζω οι μορφές που θα πάρει να μην είναι βίαιες και εξουσιαστικές. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως η βία και η εξουσία πρόδωσαν τα ωραιότερα όνειρα των επαναστατών».

- Πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη τιμωρίας των ενόχων που μας οδήγησαν εδώ;

«Δεν πιστεύω στην καταστολή. Πιστεύω στην πρόληψη. Δυστυχώς όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες στην εποχή μας έχουν εγκαταλείψει την πρόληψη, την αναζήτηση και αντιμετώπιση των αιτίων που γεννούν τα κοινωνικά φαινόμενα και επαφίενται στην καταστολή σε ολόκληρο το φάσμα του κοινωνικού γίγνεσθαι».

 

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΘΕΡΙΝΑΣ

- Είστε ένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας της Αριστεράς στην Ελλάδα τον αιώνα που πέρασε. Αναγνωρίζετε κάποιο «ιστορικό λάθος» στη διαδρομή της από το 1974 ως σήμερα;

«Κατ΄ αρχάς θέλω να σου πω ότι η διαδρομή μου στην Αριστερά ήταν, παρά τις αντιξοότητες, από τις πιο ευτυχισμένες και πλούσιες περιόδους της ζωής μου. Είχαμε όνειρο, είχαμε όραμα, είχαμε μύθους και ψευδαισθήσεις. Η Αριστερά είχε βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία. Παρ΄ ότι ηττήθηκε στρατιωτικά, γρήγορα ξαναγεννήθηκε και στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 ήταν ο μόνος παραγωγός πολιτισμού στη χώρα μας. Η Αριστερά ήταν επαναστατική, όχι με τη συνωμοτική έννοια αλλά με τον πολιτισμό της, μια πορεία που ήρθε να διακόψει η δικτατορία. Ούτε όμως η χούντα τη νίκησε. Η Αριστερά ηττήθηκε στη Μεταπολίτευση. Διασπασμένη για άλλη μία φορά πολεμούσε με τα “ευαγγέλια” προσπαθώντας να στρατολογήσει η κάθε πλευρά με το μέρος της περισσότερους κομμουνιστές. Να τους κάνει τι, αλήθεια; Να τους βάλει στο μπαούλο; Δεν αντιλήφθηκε τη νέα εποχή στην οποία εισερχόταν η ελληνική κοινωνία, τις προσδοκίες και τα προβλήματά της. Έτσι ήρθε το ΠαΣοΚ, πήρε όλο το πακέτο των συνθημάτων και των αιτημάτων της Αριστεράς και το απαξίωσε. Εκτοτε η Αριστερά ψάχνει την προίκα της σε λάθος μέρος. Σήμερα ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά. Αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι Αριστερά δεν παράγει τίποτα, ούτε καν πολιτικό πολιτισμό».

- Τι εντύπωση σας προκάλεσε η νέα διάσπαση του Συνασπισμού;

«Επιβεβαιώνει αυτό που είπαμε προηγουμένως. Είναι ένα πείραμα που χρόνια τώρα παλεύει χωρίς να κατορθώνει να συνθέσει απόψεις. Οι διασπάσεις και οι επαναδιασπάσεις αυτού του χώρου μου φέρνουν στο μυαλό την επίδραση που έχει η ουρά της αθερίνας στον τρικυμισμένο ωκεανό».

- Άρα τι προτείνετε;

«Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια “πίστη” σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα. Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής. Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας. Εχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας».



2 Σχόλια

  1. Μιχάλης Μαντάς

    Όσο υπάρχουν συγγραφείς που χρησιμοποιούν τέτοιο λεξιλόγιο και οι αναγνώστες
    με ενθουσιασμό τις διαβάζουν, η ποιότητα δεν θα αλλάξει ποτέ.

    Λογια είναι που μας ενώνουν, αλλά και που μας χωρίζουν.

    Το πώς εκφραζόμαστε δείχνει πώς σεβόμαστε την αξιοπρέπεια των άλλων ανθρώπων.

    Μωυσής Μέντελσον:
    «Να αναζητάς την αλήθεια, να αγαπάς την ομορφιά, να θέλεις το καλό, να κάνεις το καλύτερο – αυτό είναι το πεπρωμένο του ανθρώπου».

    Δήλωση Έλληνα πρωθυπουργού σε συνέντευξή του.
    Πως μπορώ να διοικήσω ένα κράτος με τέτοιο λαό!

  2. Ο Χρόνης Μίσσιος χρησιμοποιεί την “αυτόματη γραφή”, όπως κι ο Πορτογάλος Σαραμάγκου (Νόμπελ Λογοτεχνίας).
    Γράφει ό,τι σκέφτεται, ακατέργαστα, λες και συνομιλεί (προφορική συζήτηση) με τον αναγνώστη.
    Και εδώ έγκειται η επιτυχία και του βιβλίου και της γλώσσας του Μίσσιου. Αποφεύγει
    το διανοουμενίστικο στιλ με τις επιδαψιλευμένες λέξεις και λέει ακριβώς αυτά που αισθάνεται και όπως τα αισθάνεται
    απέναντι ενός στείρου και βάρβαρου κόμματος.

Σχολιάστε