Η σκεπτόμενη νεολαία (Χ.ν., 30-3-23)
Posted on 31 Μαρ, 2023 in Σχόλια | 0 comments
Η ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ ΝΕΟΛΑΙΑ
ΣΤΗ ΖΟΦΕΡΟΤΗΤΑ των καιρών υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις…
ΑΝ πρέπει να επισημάνουμε κάτι σχετικά με τον ετήσιο διαγωνισμό δοκιμίου που διοργανώνει με απόλυτη επιτυχία κάθε χρόνο το Ίδρυμα Ελευθέριος Βενιζέλος (Χανιά), αυτό είναι η ποιότητα σκέψης των νέων παιδιών μας.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, πλην των άλλων, το μεστό γραπτό (Β’ βραβείο) του μαθητή Ιωάννη Σούκου (Γενικό Λύκειο Άνοιξης Αττικής), που αναφέρεται στην επικαιροποιημένη φέτος “Συνθήκη της Λωζάννης” (1923) και τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Δεν είναι μια ψυχρή καταγραφή του γεγονότος. Εμπεριέχει τη συναισθηματική φόρτιση και το βάρος της προσωπικότητας του Εθνάρχη εκείνη την κρίσιμη για τον Ελληνισμό χρονιά:
«[…]Εκατό χρόνια μετά την υπογραφή της η συνθήκη της Λωζάνης εξακολουθεί να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Η ηττημένη τότε Ελλάδα κατάφερε να διαπραγματευτεί επιτυγχάνοντας το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα είτε μέσω ελιγμών και συμβιβασμών είτε μέσω ανοικτής αντιπαράθεσης χάρη στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο Έλληνας πολιτικός κατάφερε να πετύχει μία έντιμη ειρήνη η οποία ακόμη και σήμερα αποτελεί το ευαγγέλιο της ελληνικής διπλωματίας. Την ώρα της πολιτικής και προσωπικής του τραγικότητας, υπογράφοντας ο ίδιος την ληξιαρχική πράξη θανάτου του δικού του επιτεύγματος, άλλαζε τον προσανατολισμό του έθνους δίνοντάς του ένα νέο όραμα, ένα νέο σκοπό. Απέδειξε έτσι ότι ο χαρισματικός ηγέτης μπορεί να επηρεάσει ακόμη και μια διεθνή διαπραγμάτευση χωρίς καν να βρίσκεται σε θέση ισχύος. Αξιοποιώντας τη διεθνή του φήμη, τη ρητορική του ικανότητα, τη διορατικότητα, διαπραγματευόμενος με λογικά επιχειρήματα, ψυχραιμία, πολιτική ευφυία και προσαρμοστικότητα στις νέες συνθήκες, οδήγησε την ηττημένη χώρα σε μία λεωφόρο προόδου και ανασυγκρότησης. Εκατό χρόνια μετά, αν υπάρχει κάτι που συμπυκνώνει όσα ειπώθηκαν είναι τούτο: η αθανασία δεν είναι μύθος ενός άλλου κόσμου, είναι πραγματικότητα του κόσμου που κατοικούμε. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και μετά το θάνατο του εξακολουθεί να κυβερνά τη ζωή μας.»
…ΜΙΚΡΟ δείγμα της μεγάλης προσφοράς ενός Ιδρύματος που αγαπήθηκε από όλους και παντού (απόδειξη τα παραρτήματά του): όχι μόνο για τον Ελευθέριο Βενιζέλο (φωτό, 1), αλλά και κυρίως για τις πολύ προσεγμένες και ουσιαστικές εκδηλώσεις του· μάλιστα με διεθνή εμβέλεια και ενδιαφέρον. (Στ.Γ.Κ.)
=================================================================================================
ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ
ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ με φίλους, σόκαιρους και μη, για την εκλογική συμπεριφορά τους πάνω από την κάλπη της 21ης Μαΐου 2023, άλλοι μου λένε πως θα εκφραστούν με “θυμό” και άλλοι με τη λογική του μέλλοντος της χώρας.
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ αυτό; Ένα ποσοστό ψηφοφόρων, διαπιστώνοντας μετά τα Τέμπη, πόσο το πολυδιαφημιζόμενο επιτελικό κράτος του κ. Μητσοτάκη έχει αποδειχθεί “αδειανό πουκάμισο”, βρίσκεται σε σημείο αμφισβήτησης τού όλου ελληνικού κυβερνητικού συστήματος. Αμφιβάλλει για το ποιόν των αυτοδύναμων κυβερνήσεων λέγοντας πως, αν είχαμε κάποια συγκυβέρνηση κομμάτων πιθανόν να γινόταν όχι μόνον αντιληπτή αλλά και κατακριτέα δημόσια, η μη αξιοκρατία στον ΟΣΕ! Έτσι ισχυρίζονται…
ΥΠΑΡΧΟΥΝ και οι άλλοι που εκφράζουν την αμφιβολία τους, αν μεταξύ των σημερινών κομμάτων εξουσίας (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) θα μπορούσε να υπάρξει “αγαστή συνεργασία” για το καλό του τόπου (φωτό, 2).
Οι αλληλοεπιθέσεις όμως, η λεκτική απαξίωση, η έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων για στοιχειώδη σύγκλιση, ο “πολακισμός” ως κομματική έκφραση κ.λπ., νομίζουμε πως δεν αφήνουν πολλά περιθώρια συνεργασίας. Τα κόμματα δεν αποβλέπουν στο μέλλον της χώρας, αποβλέπουν μόνον εγωιστικά και κοντόφθαλμα στην αρπαγή της εξουσίας. Κι ό,τι κάνουν, το κάνουν κρυφοκοιτάζοντας τις δημοσκοπήσεις. Οι οποίες -σχεδόν όλες- δίνουν ένα σημαντικό ποσοστό στους αναποφάσιστους (από 9 μέχρι 12%).
ΕΙΝΑΙ και αρκετοί άλλοι που, έχοντας άσχημες εμπειρίες από την οικονομική κρίση (με τις παρδαλές συνεργασίες) καθώς και με την “πρώτη φορά” αριστερά του κ. Τσίπρα με τους Ανελίτες, δεν επιθυμούν να δουν πάλι τη χώρα σε νέες περιπέτειες. Δεν επιθυμούν επίσης να αναβάλλονται επείγουσες και άμεσες αποφάσεις σε καίρια εθνικά ζητήματα ή σε θέματα πρόληψης κοινωνικών αναταραχών. Ούτε θέλουν τη χώρα να κλυδωνίζεται από “ιταλοποιήσεις” που θα διαιωνίζουν την ακυβερνησία αναστέλλοντας τα πάντα. Φαίνεται, δυστυχώς, πως είναι εγγεγραμμένο στο DNA μας να τα βλέπουμε όλα υπό το πρίσμα μικροκομματικών συμφερόντων, “ηρωικών” αντεγκλήσεων, αμοιβαίων συναλλαγών (“μού δούδεις, σού δούδω”) ή, δήθεν ιδεολογικών διαφοροποιήσεων. (Στ.Γ.Κ.)
