"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Μικροπολιτικά των ημερών (Χ.ν., 9-3-23)

 

 

 

 

ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ-2023

  • Η 8η Μαρτίου κάθε χρόνο είναι συμβολική μέρα μνήμης των εν γένει θυμάτων-γυναικών,
  • αλλά και της τιμής που οφείλομε στο γυναικείο φύλο.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ να αγωνίζονται οι γυναίκες για την ισότητα των δυο φύλων (φωτό, 1).

Τα στεγανά και τα στερεότυπα όμως, δύσκολα καταρρίπτονται.

ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ, όχι πια σιωπηλά (Ιράν, Τουρκία, Αφγανιστάν κ.λπ.), ούτε μόνο με διαμαρτυρίες

(Ελλάδα). Οι γυναίκες, σήμερα δεν ειναι μόνες στους αγώνες τους: έχουν πολλούς υποστηρικτικούς,

τοπικούς και διεθνείς φορείς στους οποίους καταφεύγουν και μάλιστα, με παροχή από αυτούς

νομικής κάλυψης. Για κάθε περίπτωση.

Η ΘΕΣΗ της γυναίκας του 2023 στην Ελλάδα, δεν έχει καμιά σχέσε με αυτήν

πρίν 30, 40 ή 50 χρόνια.

ΕΙΔΙΚΑ, το Κίνημα #MeToo, πρώτα στην Αμερική, έπειτα σε όλο τον κόσμο και

την Ελλάδα -με πρωτοπόρα εδώ την αθλήτρια Μπεκατώρου-, βοήθησε πάρα πολλές

γυναίκες όλων των κοινωνικών στρωμάτων να εκφραστούν. Τίς όπλισε με το θάρρος

που απαιτείται να δημοσιοποιήσουν και να καταγγείλουν τη βία (λεκτική ή άλλη)

που ασκήθηκε πάνω τους στην εργασία ή στο σπίτι τους (ενδοοικογενειακή βία).

ΑΝ μη τι άλλο, το κίνημα αποκάλυψε σωρεία περιπτώσεσων, αναγκάζοντας έτσι την ελληνική

κοινωνία να συνειδητοποιήσει επιτέλους ότι υπάρχουν πολύ σκοτεινές πτυχές στις σχέσεις

των δυο φύλων σε πολλούς χώρους. Σχέσεις που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας

και που όχι σπάνια καταλήγουν σε γυναικοκτονίες.

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ του 2023, αγωνίζεται περισσότερο από παλιά, κι ας έχει φαινομενικά (στατιστικά εννοούμε)

βελτιώσει σημαντικά τη θέση της σε ό,τι αφορά τη νομοθεσία, την πολιτική και την εργασία της.

 

ΑΛΛΑ, για να βελτιωθεί περαιτέρω η κατάσταση, δεν αρκεί μόνον η αυστηροποίηση των σχετικών νόμων

προστασίας της. Χρειάζεται να αλλάξει πρωτίστως η οπτική με την οποία βλέπουν τη γυναίκα οι άντρες.

Κι αυτό ξεκινάει τόσο από την οικογένεια, όσο κι απ΄τα στερεότυπα που διδάσκονται πρώτα στο σχολείο,

έπειτα στην ίδια την κοινωνία. (Στ.Γ.Κ.)

====================================================================================================================

Μικροπολιτικά των ημερών

 

  • (“επικοινωνία” και fb) Προσωπικά δεν ακολουθώ αυτό το είδος επικοινωνίας. Προτιμώ αυτήν
  • που μου παρέχει το τηλέφωνο, η παρέα, οι ζωντανές συναντήσεις… Για άλλους όμως, η
  • διαδικτυακή επικοινωνία είναι στάση ζωής. Ίσως περίεργη, αλλά έντονα ενδεικτική του
  • αδιεξόδου (;) με την εσωτερική μοναξιά τους. Δεν λείπουν και εκείνοι που “πεθαίνουν”
  • για likes. Πολλοί δε άλλοι βρίσκουν στο fb έναν τρόπο να δικάσουν και να καταδικάσουν κάθε τι
  • που κάνει μια (οποιαδήποτε) κυβέρνηση, ένα άτομο, μια συλλογικότητα. Μπορούν να
  • βρίσουν ελεύθερα και να ξεθυμάνουν ατιμωρητί. Δεν ξέρω αν, αυτός ο τρόπος επικοινωνίας
  • έχει θετικό ή αρνητικό πρόσημο στον ψυχισμό των λεγόμενων “ακολούθων” των κοινωνικών
  • δικτύων. Είναι θέμα άλλων αυτό.

-=====================================================================================================================-

VOTRE ATTENTION S.V.P.!

ΕΝΑΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

  • (ένας διαχρονικά ζωντανός Σύλλογος) Συμπληρώθηκαν κιόλας 35 χρόνια αδιάλειπτης
  • παρουσίας του στα πολιτιστικά δρώμενα των Χανίων -και όχι μόνο. Εννοούμε τον
  • “Ελληνογαλλικό Σύλλογο” Χανίων (1988-2023): ένα Σύλλογο που όσο περνάει ο χρόνος,
  • μας προσφέρει όλο και υψηλότερου επιπέδου εκδηλώσεις…

 



  • Όπως η προχθεσινή (ΚΑΜ-Χανίων), με την κα Αμαλία Κωτσάκη, καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής
  • του ΠΚ (φωτό, 2 και 3). Με θέμα “Ανακαλύπτοντας το αθέατο Παρίσι. Πόλη-Τέχνη-Αρχιτεκτονική”
  • και με διαίτερα συναρπαστικό τρόπο αφήγησης, η κα Κωτσάκη μάς αποκάλυψε ένα Παρίσι που
  • δύσκολα κανείς ανακαλύπτει στα ταξίδια του. Η αθέατη αλλαγή που γίνεται στην πόλη σχετικά
  • με τη χρήση παλαιών ιστορικών κτηριακών μνημείων και χώρων, αποσκοπεί τόσο στην ανάδειξη
  • του παρελθόντος, όσο και στην εμπορική ή καλλιτεχνική στέγαση σήμερα! Με απόλυτο σεβασμό
  • στην παλιά αρχιτεκτονική και με τον αυστηρό έλεγχο των εξόδων τους (χορηγίες, κρατική
  • νομοθεσία), οι νέοι χώροι και τα κτήρια ετοιμάζονται να υποδεχθούν μεν τους Ο.Α. (Παρίσι, 2024),
  • αλλά και για τωρινή ή μελλοντική ανταποδοτική χρήση. Εκείνο που κυρίως εκπλήσσει, είναι
  • ότι δεν υπάρχει καινούργια κτηριακή αναπαλαίωση που να μην περιλαμβάνει οπωσδήποτε σε
  • κάποιο ποσοστό προσφορά στην κοινωνία. Είτε ως στέγη, είτε ως χώρος έκφρασης…
  • Η ελληνική πραγματικότητα στον τομέα αυτόν, εκτός του ότι είναι θλιβερή, απέχει και δεκάδες
  • έτη φωτός! (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 


Σχολιάστε