Παίρνουμε μαθήματα από τους σεισμούς; (Χ.ν., 21-2-23)
Posted on 21 Φεβ, 2023 in Σχόλια | 0 comments
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ (;)
ΠΡΟ πολλού οι μάσκες κατά Covid-19 βρίσκονται, καλώς ή κακώς, σε προαιρετική χρήση. Πλην, φυσικά, νοσοκομείων, φαρμακείων, ιατρείων, μονάδων υγείας κ.α.
ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ κυκλοφορίας δεν υφίστανται, παρά μόνον αυτοπεριορισμοί. Οι έξοδοι, οι αγορές αγαθών, οι κοινωνικές εκδηλώσεις, οι απεργίες, οι κομματικές προεκλογικές συγκεντρώσεις, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι…, όλα λειτουργούν κανονικά δίνοντας την εντύπωση ότι η ζωή επανήλθε στην προ πανδημίας εποχή. Γιατί όχι, λοιποόν, και το Καρναβάλι; Σε όλη την Ελλάδα, τα καθιερωμένα καρναβάλια-από την Πάτρα ως την Κοζάνη κι από την Ξανθη ως το Ρέθυμνο- ξανακαλούν με χρώματα, άρματα, χορευτικά και μουσικές, τον κόσμο να ξεφαντώσει.
ΑΥΤΟ επιτάσσει η ζωή. Έστω κι αν η πανδημία καλά κρατεί, ο πόλεμος στην Ουκρανία εξακολουθεί να είναι τρομακτικός, ο δε σεισμός στη γειτονική Τουρκία και τη βόρεια Συρία έχει αφήσει δυσεπούλωτες πληγές: μόνο οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τις 40.000, οι αγνοούμενοι τις 100.000, ενώ ο ΟΗΕ προβλέπει τουλάχιστον 24 εκατομμύρια πρόσφυγες να προστίθενται στον παγκόσμιο κατάλογο προσφυγιάς.
… ΑΛΛΑ, καλώς ή κακώς, έτσι δεν πορεύεται η ανθρωπότητα; Άλλοι υφίστανται την οδύνη της απώλειας μετά από φυσικές ή και πολεμικές καταστροφές, και άλλοι προσπαθούν να ξεχαστούν με τις γιορτές του συρμού που επιβάλλει η παράδοση αιώνων. Πάντα η “κανονικότητα” επιστρέφει, ώστε η ζωή να συνεχίζεται. (Στ.Γ.Κ.) (αδημ)
============================================================
ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΕΙΣΜΟΥΣ;
ΚΑΘΕ φορά που γίνεται σεισμός, μελετάται από τους ιθύνοντες η λήψη σοβαρών μέτρων. Έτσι, σύμφωνα με τον κ. Ευθύμιο Λέκκα, καθηγητή Γεωλογίας και Πρόεδρο του Οργανισμού Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας, γίνεται πλέον υποχρεωτικός ο πρωτοβάθμιος και δευτεροβάθμιος έλεγχος σε όλα τα δημόσια κτήρια.
ΚΑΙ πολύ σωστά, διότι μέχρι σήμερα, ο σωτήριος αυτός έλεγχος κυρίως των δημόσιων κτηρίων (νοσοκομεία, σχολεία, υπηρεσίες) ήταν προαιρετικός! Συνέπεια; Να έχουμε καταρρεύσεις δημόσιων κτηρίων ανέλεγκτων, εδώ και 20 χρόνια που εγκρίθηκε αυτή η διάταξη. Σκεφθείτε μόνο πόσα άτομα φιλοξενούνται κάθε μέρα στα νοσοκομεία και τα σχολεία.
ΒΕΒΑΙΑ, υπάρχουν και εδώ στα Χανιά, πολλά δημόσια κτίσματα που είναι εγκαταλειμένα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι και άκρως επικίνδυνα για τους περίοικους ή τους περαστικούς (π.χ. η “μελλοντική” Δημοτική Βιβλιοθήκη (επί Τζανακάκη), το παλιό ΙΚΑ κ.λπ.), συχνότατα περάσματα ανυποψίστων πολιτών!
ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ σε τί συνίσταται, άραγε, η “υποχρεωτικότητα” ελέγχου των δημόσιων κτηρίων; Πότε θα αρχίσει η εφαρμογή της και από ποιους; Θα δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα και σε ποιές άμεσες ενέργειες θα προβαίνουν οι αρμόδιοι; Θα έχουμε επέκταση και στον ιδιωτικό τομέα, έστω προαιρετικά; Ή, μήπως σε λίγο που θα ξεχαστούν (!) οι σεισμοί στην Τουρκία (αδήριτος επιταγή των ΜΜΕ), θα “ξεχαστούν” όλα και εδώ; (Στ.Γ.Κ.)
===========================================
ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΟΥ 1923
ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ 100 χρόνια από το μεγάλο κύμα του πλέον του ενός εκατομμυρίου “ανταλλάξιμων” Ελλήνων (προσφύγων) που αναγκάστηκαν, με τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923), να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες στη Μικρά Ασία και τον Πόντο. Πολλά γράφτηκαν επετειακά, πολλά θεατρικοποιήθηκαν ή κινηματογραφοποιήθηκαν. Αξίζει να διαβάσουμε κι ένα ποίημα που, κατά την άποψή μας, εκφράζει την υπερηφάνια και τη μνήμη εκείνων που-όπως και κάθε κατατρεγμένος από διωγμούς και πολέμους, κρατεί:
“Δεν διακονεύω κι’ ούτε ζητώ ελεημοσύνη
Ψηλά το μέτωπό μου το κρατώ·/ στεφάνι κ’ οδύνη.
Τον Όμηρο βαστώ στην αγκαλιά,/ του Νου κορώνα,
και σας τον απιθώνω απ’ τη σπηλιά/ στον Παρθενώνα!
Σας φέρνω και την τέφρα των Σοφών/ των Εφεσίων·
σας φέρνω και το δέρμα των γραφών/ κι’ ευαγγελίων.
Σας φέρνω και της τέχνης τους ρυθμούς/ μαρμαρωμένους
και των ναών καμπάνες για κλαυθμούς/ του σκόρπιου Γένους.
Και πίσω ένα κοπάδι από ψυχές,/ ίσκιους θυμάτων,
με σφαχτερά, σπονδές και προσευχές/ μελλοθανάτων…!
Στα χέρια θυμιατήρια! Ταπεινά/ τα μάτια, Αθήνα.
Δεν διακονεύω· ο πόνος σάς περνά-/ Ρωμιέ προσκύνα.”
(Μιχαήλ Αργυρόπουλος (1862-1949), Έξοδος, “Τα ανιστόρητα”, 1922-1924, Αθήνα, 1925)(Για την αντιγραφή, Στ.Γ.Κ.)
