"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Κρίση μεγαλείου και μίσος (Χ.ν., 5-1-23)

 

 

 

 

 

ΚΡΙΣΗ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ

 

Ι.-ΤΕΛΕΙΩΣΕ μια από τις χειρότερες μεπαπολεμικές χρονιές στην Ευρώπη: με συνέχιση της πανδημίας, έξαρση της κλιματικής αλλαγής, αλλά και της εσωτερικής στην Ελλάδα εγκληματικότητας. Υπήρξε μια άνοδος δικτατοριών με ταυτόχρονη, αν όχι πτώση τουλάχιστον ισχυρή αμφισβήτηση της δημοκρατίας δυτικού τύπου. Ο Ρωσοουκρανικός πόλεμος έκανε πλουσιότερες τις… ΗΠΑ και φτωχότερη την Ευρώπη. Είχαμε μια, έστω αργή, μετατόπιση της παγκόσμιας οικονομίας προς ανατολάς και συρρίκνωση των οικονομιών της Ευρώπης-όπου και το θέατρο του πολέμου.

ΙΙ.-ΚΑΝΕΙΣ δεν περίμενε πως το ελπιδοφόρο -τουλάχιστον για ΕΕ και Ελλάδα του 2022- θα ξεκινούσε με έναν ανηλεή ανθρωποβόρο πόλεμο στην πόρτα μας. Η ρωσοουκρανική σύγκρουση θα μείνει στην Ιστορία, ως ο πόλεμος ενός “κόκκινου” δικτάτορα (Πούτιν) εναντίον μιας χώρας της οποίας την ύπαρξη δεν αποδέχτηκε ποτέ. Την ονομάζει υποκριτικά “αδελφό λαό” σκοτώνοντας τον πληθυσμό της. Αποτελεί έτσι ένα χιτλερικό παράδειγμα για κάθε επίδοξο πολεμοχαρή ηγέτη (Ερντογάν, Σι Τζίνπινγκ κ.ά.), μάλιστα χωρίς σοβαρό κόστος από πουθενά.

ΙΙΙ.-ΔΥΣΤΥΧΩΣ, δεν είναι εύκολες οι ανατροπές τέτοιων δικτατοριών. Όλες έχουν τους λαούς τους “σιδεροδέσμιους”, φιμωμένους ή και τυφλωμένους από επίμονη και ελεγχόμενη παραπληροφόρηση (φωτό, 1). Τα πράγματα όμως δεν πάνε πάντα έτσι: η Ιστορία εξελίσσεται διαφορετικά. Η μαμή -κατά Μαρξ- που βοηθάει την Ιστορία να γεννήσει το καινούργιο είναι η βία και η βία θέλει τους εκφραστές της. Στην εποχή μας -εποχή γενικευμένης παρακμής- αυτή μάλλον εκκολάπτεται στις κοινωνικοικονομικές αντιθέσεις που γεννιούνται.

 

IV.-ΨΕΥΔΟΜΕΓΑΛΕΙΟ, φόβος, μίσος και βία συντηρούν τις εξουσίες των δικτατόρων. Μα, ανέκαθεν, ψευδομεγαλείο και μίσος δεν ήταν αυτά που κινούσαν την Ιστορία; Κυρίαρχος δεν ήταν ο Χίτλερ στην ηπειρωτική Ευρώπη; Κι όμως εισέβαλε στη Ρωσία του Στάλιν παρότι είχαν συν-υπογράψει σύμφωνο (1939) μη επίθεσης; Κυρίαρχοι δεν ήταν οι δυο Μπους (ΗΠΑ); Κι όμως ξόδεψαν τρισεκατομμύρια δολάρια, σκότωσαν χιλιάδες αθώους, αποσταθεροποίησαν τη Μέση Ανατολή για έναν πόλεμο δήθεν κύρους! Μα για ποια “όπλα μαζικής καταστροφής” έγινε εκείνος ο πόλεμος, όταν κάτι τέτοιο δεν αποδείχθηκε ποτέ;

 

ΕΤΣΙ, το μίσος για τη Δύση και τις αξίες της, αλλά και οι πόλεμοι γίνονται χωρίς να λογαριάζονται καν οι άμαχοι πληθυσμοί (Ουκρανία, Συρία). Το πιο τραγικό είναι ότι η λέξη «δικτατορία» απαξιώνεται απ΄ τους ίδιους τους εκφραστές της: όλοι ισχυρίζονται πως το καθεστώς τους είναι «δημοκρατικό», μάλιστα «λαϊκό»! Επιπλέον, διατείνονται-όταν απωλέσουν την εξουσία- πως πολιτεύθηκαν «δημοκρατικά», ενώ τα εγκλήματα που διέπραξαν, τα έπραξαν «εν ονόματι» της προστασίας των λαών τους! (Στ.Γ.Κ.)

 

 

===========================

Μικροπολιτικά και όχι μόνο

 

-(το προεκλογικό ενδιαφέρον για την Κρήτη) Η Κρήτη αποτελεί τη λυδία λίθο σε πολλές εκλογικές αναμετρήσεις. Και η παρούσα είναι κρίσιμη. Εδώ, εκτιμάται η πορεία του αποτελέσματος. Επί χρόνια, όσο το ΠΑΣΟΚ είχε “ρέντα”, θα το θυμούνται οι παλαιότεροι, τα Χανιά βγάζανε σχεδόν 4 βουλευτές. Το ίδιο συνέβη αργότερα με τον Τσίπρα, έπειτα, το 2019, με τη ΝΔ. Και επειδή τρία είναι τα κόμματα εξουσίας (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ), δεν αποκλείτεαι να δούμε ως υποψήφιους στην Κρήτη και τους νυν προέδρους των παραπάνω κομμάτων: κάτι που θα προκαλέσει έντονο το ενδιαφέρον των ψηφοφόρων, ίσως αναστηθούν και τα απευκταία “αλήστου μνήμης” προεκλογικά συγκρουσιακά πάθη.


 

-(Τα Χανιά, μια πόλη απροσανατόλιστη) Ο ομολογουμένως καλός καιρός εφετος, έχει παρατείνει υπεραισιόδοξα το λεγόμενο “τουριστικό προϊόν”. Αποφεύγοντας να μπούμε στο βαθύτερο αίτιο της καθυστέρησης των έργων στο κέντρο της πόλης και ελπίζοντας ότι αυτά “κάποτε” θα τελειώσουν, εστιάζουμε στην απουσία -κάθε δημοτικής αρχής-για ένα όραμα μελλοντικό για την πόλη. Με ένα στίγμα που θα την διαφοροποιεί από τις άλλες. Φυσικά, υπάρχει το ΚΑΜ (“Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου”), ως -ονομαστικά τουλάχιστον- διεθνής φορέας, αλλά εγγενείς αδυναμίες το έχουν καταστήσει απλά έναν τοπικό πολιτιστικό φορέα. Όχι ότι είναι κακό αυτό, αλλά η διεθνοποίηση του θεσμού με ελκυστικές και καλά τεκμηριωμένες εργασίες-συνέδρια, μια σοβαρή εκστρατεία για την ανάδειξη των Νεωρίων ή η διοράνωση “μεσογειακών” εκθέσεων, βραβεύσεων, εκδόσεων κ.λπ., νομίζουμε ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη μαγιά για κάτι τι το διαφορετικό. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

 

 


Σχολιάστε