"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Περί Ελευθερίας (Χ.ν., 27-10-22)

 

 

 

 

 

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ-2022

  • «Η πραγματική ελευθερία θα έρθει, όταν δεν θα βραβεύεται πλέον εκείνος που κάνει το καθήκον του» [Αντ. Ντι Πιέτρο (1950-), Ιταλός πολιτικός, δικηγόρος και δικαστής 1995]

 

Ι.-Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, όπως και η δημοκρατία μέσα στην οποία πραγματώνεται η πρώτη, είναι έννοιες εύθραυστες, σχεδόν φευγαλέες.

 

Η ΥΠΑΡΞΗ τους διακυβεύεται από πολέμους, πανδημίες, οικονομικές κρίσεις, οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, τυχάρπαστους πολιτικάντηδες, φιλόδοξους δικτάτορες εραστές φασιστικών (μαύρων ή κόκκινων) καθεστώτων. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι επίδοξοι “βιαστές” της δημοκρατίας και της ελευθερίας, δεν διστάζουν να αιματοκυλήσουν λαούς, προκειμένου να κατακτήσουν την εξουσία ή να τη διατηρήσουν (Χίτλερ, Μουσολίνι, Παπαδόπουλος, Πούτιν, Φράνκο, Ερντογάν, Σι Τζινπίνγκ κ.ά.) (φωτό 1)

 

ΔΥΣΚΟΛΗ η απόκτηση της ελευθερίας. Αυτή κερδίζεται μόνο με αίμα· δυσκολότερη δε είναι η διατήρησή της: ”Η ελευθερία”, έλεγε ο Μίκης Θεοδωράκης, “είναι ευθύνη”: ευθύνη ατομική αλλά και συλλογική (άρθρο Συντάγματος 120, παράγρ. 4: “H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»)

 

ΙΙ.-ΖΩΝΤΑΣ, λοιπόν, επί δεκαετίες σε δημοκρατίες “δυτικού τύπου” στις οποίες το κλίμα ελευθεροφροσύνης θεωρείται αυτονόητο, ας προσέχουμε τη διάβρωση των δυο εννοιών που επιχειρούν πολλοί. Πώς; Με τη διαστρέβλωση της αλήθειας σε καθημερινή βάση. Η αλήθεια αποτελεί στόχαστρο δεκαδων αντι-αληθειών (διαδίκτυο, fb, τύπος, μμε κ.λπ.)

 

ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ είναι πλασμένες έτσι, ώστε να υπάρχει “ελεύθερη διακίνηση ιδεών” -ακόμη και ανατρεπτικών. Ανέχονται δε και τις επικίνδυνες αμφισβητήσεις τους. Ευθύνη μας είναι να μπορούμε να ξεχωρίσουμε μέχρι πού φτάνει μια πραγματική αλήθεια και από πού ξεκινάει το ψέμμα, η διαστρέβλωση ενός γεγονότος ή μιας άποψης.

 

ΙΙΙ.- Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η φυσική (να μπορεί κανείς, δηλαδή, να μετακινείται παντού χωρίς περιορισμούς), ή η άλλη η πιο περίπλοκη (να μπορεί δηλαδή να εκφράζεται κανείς ελεύθερα) δύσκολα πραγματώνεται. Έχουμε την ελευθερία επιλογής, αλλά συνήθως αυτή εκτρέφεται από εμμονές και επικίνδυνες κομματικές ιδεοληψίες.

 

Η ΕΥΘΥΝΗ της διατήρησης της ελευθερίας (ατομικής ή συλλογικής) είναι και κυβερνητική. Φυσικά, πάντα στις δημοκρατίες, τις κυβερνησεις τις ψηφίζουν οι λαοί. Έτσι, καθρέφτες των λαών είναι οι αντιπρόσωποί τους. Σήμερα πολλοί στον κόσμο επιβουλεύονται τις ελευθερίες μας επιθυμώντας δια της βίας (πόλεμος) να τις καταλύσουν. Εγρήγορση απαιτείται και ετοιμότητα. (Στ.Γ.Κ.)

=============================================================================================================

 

 

ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

 

-(προεκλογική περίοδος) Το 2023 θα είναι σημαδιακό για τις χώρες της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου: τρεις από αυτές (Ελλάδα, Κύπρος και Τουρκία) έχουν κρίσιμες εκλογές. Ήδη η “προεκλογική” κίνηση ξεκίνησε με υπερβολικά επικίνδυνες παραβιάσεις των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων από τους Τούρκους, ενώ και οι υποχέσεις και οι παροχές σε Ελλάδα και Τουρκία είναι στην ημερήσια διάταξη. Όμως, το γεγονός ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν εν καιρώ παγκόσμιας ενεργειακής/επισιτιστικής κρίσης (ρωσική εισβολή στην Ουκρανία), καθιστά την κατάσταση εκρηκτική. Σε ένα τέτοιο σκηνικό κάθε “άτυχη” κίνηση μπορεί να εκληφθεί ως πρόκληση με ανυπολόγιστες συνέπειες για όλη την ΕΕ και την περιοχή. Ψυχραιμία λοιπόν.

 


-(το έπος του 1940 με τα μάτια ενός Τούρκου) Πριν από 82 χρόνια, η γειτονική χώρα-τουλάχιστον ο τύπος της-έβλεπε διαφορετικά την Ελλάδα: Ο Τούρκος δημοσιογράφος Αμπιντίν Ντάβερ έγραφε στη στήλη του για τον Οκτώβρη του 1940: «Οσα έθνη δεν δίνουν αξία στην ανεξαρτησία, στην εθνική κυριαρχία, στην τιμή και στην αξιοπρέπεια ανοίγουν τις αγκάλες τους στον κατακτητή. Αντιθέτως, τα έθνη που μένουν πιστά στα ιερά και τα όσιά τους προτάσσουν τα στήθη και τις λόγχες τους στον στρατό του κατακτητή. Η μικρή αλλά ηρωική Ελλάδα προτίμησε το δεύτερο. Δεν θα μπορούσε να πράξει αλλιώς η κληρονόμος ενός αρχαίου πολιτισμού, ένα έθνος που επέδειξε το θάρρος πολύχρονων αγώνων για να αποκτήσει την ανεξαρτησία του, έστω και εναντίον μας. (…) Το υλικώς μικρό αυτό έθνος έχει μεταβληθεί ηθικώς σε μέγα, διότι μάχεται όχι μόνο για τη δική του ανεξαρτησία, αλλά για την ανεξαρτησία και την απελευθέρωση όλων των καταπιεσμένων εθνών». Αξιοπρόσεκτη είναι η επιλογή τόσο του Ντάβερ όσο και άλλων συναδέλφων του να αναφέρονται στους Ελληνες όχι μόνο με το σύνηθες «Yunan», αλλά με το ακριβέστερο και ενδοξότερο «Elen». (Abiddin Daver, «Yunanistanın Uğradığı Haksız Tecavüz», İkdam 29/10/1940). Όμως, ας μη λησμονούμε ότι η Τουρκία τότε (1940) επρόσκειτο στον Άξονα και μόνο προς το τέλος του πολέμου εστράφη προς τους νικητές! (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

 


Σχολιάστε