"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

10ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων (24-10-22)

 

 

 

 

 

ΕΝΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ-ΓΙΟΡΤΗ

  • Ο κινηματογράφος είναι καθρέφτης της ζωής” (Κ. Γαβράς, σκηνοθέτης, Χανιά, 23/10/22)

ΔΕΚΑΤΟ Φεστιβάλ Κινηματογραφου Χανίων ( φωτό, 10 Chania Film Festival): Επετειακό, μεταπανδημικό, πληθωρικό στις εκδηλώσεις του, διεθνές με τις συμμετέχουσες προσωπικότητες (Κ. Γαβράς), συλλογικό στη διοργάνωση και υποστήριξή του, πολυεπίπεδο στις δραστηριότητές του, ανοιχτό στο κοινό και στους μαθητές, επιμορφωτικό, ενημερωτικό, φιλόδοξο: αποτελεί εφέτος ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά γεγονότα των Χανίων.

 

ΕΙΝΑΙ αξιοσημείωτο ότι δεν υπάρχει μέρα, χωρίς “Προβολές για σχολεία”: αυτό είναι το σοβαρότερο εγχείρημα (και στοίχημα) της ψυχής του Φεσιβάλ, εδώ και 10 χρόνια, του Ματθαίου Φραντζεσκάκη. Να εμφυσήσει, δηλαδή, όχι μόνο την αγάπη στα παιδια -τους Χανιώτες μαθητές- για τον κινηματογράφο ως θέαμα, αλλά και να τους “μπάσει” στα μυστικά της κατασκευής σεναρίων, μικροφιλμ, βίντεο κ.λπ. Το Φεστιβάλ φιλοξενείται, πλην του ΠΚΧ, και σε άλλους χώρους στους οποίους η έννοια της εκπαίδευσης/επιμόρφωσης μπολιάζεται με τον άνάλογο χώρο.

 

ΚΑΘΕ μέρα, από ό,τι λέγεται, περίπου χίλια παιδιά (των βαθμίδων εκπαίδευσης) επισκέπτονται το Φεστιβάλ για να παρακολουθήσουν ταινίες, να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο του κινηματογράφου, να “ξεναγηθούν”, να μιλήσουν με τους δημιουργούς, να οραματισθούν κι αυτά μια δική τους δημιουργία, να μπουν στον κόσμο του κινηματογράφου.

 

ΕΝΑ πανηγύρι, μια γιορτή για όλους, μικρούς και μεγάλους.

 

ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, αν και πάρα πολλές, είναι ισόρροπες. Εντύπωση προκαλεί επιπλέον, η έκθεση της ιατρού Ελένης Ιωαννίδου, της οποίας οι πίνακες που εκτίθενται στους χώρους του Φεστιβάλ, φτιαγμένοι από ληγμένα χάπια (!), μας υπενθυμίζουν έντονα πως ο κορωνοϊός είναι εδώ! Εδώ όμως είναι και η αισιόδοξη ενατένιση ενός αλληλέγγυου κόσμου που γεννιέται ταυτόχρονα (φωτό, 2)

 

ΓΕΝΙΚΑ, η αδιαμφισβήτητη επιτυχία του Φεστιβάλ οφείλεται όχι μόνο στην επίπονη οργάνωση και δουλειά με στόχο το τέλειο, αλλά και στο πλήθος εθελοντών που εργάσθηκαν-και εργάζονται- προσφέροντας ό,τι καλύτερο μπορούν, με την ευγένεια στα χείλη, και το νεανικό τους ενθουσιασμό. Μόνο συγχαρητήρια, και ευχές για ευρύτερες συμμετοχές στο μέλλον… (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

 

===================================================

 

Για μια ιστορία της διδασκαλίας του μαθήματος της “Ιστορίας” στα σχολεία!

 

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ θέμα, ειδικότερα σε ό,τι αφορά τα σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης, σε αρκετές χώρες της ΕΕ δεν είναι καινούργιο. Έρευνες, σχετικές μελέτες, άρθρα -κυρίως μετά το 1950- είδαν και βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ είναι ένα από τα πιο γοητευτικά αλλά και πιο “επικίνδυνα” μαθήματα! Αυτό έχει τονιστεί κι άλλοτε ποικιλοτρόπως από αυτές τις σελίδες. Ανάλογα με την ιδεολογία, ή και τα κομματικά “πιστεύω” του, ο κάθε καθηγητής που αναλαμβάνει να διδάξει το μάθημα, είθισται να το παρουσιάζει κάτω από τη δική του οπτική! Χωρίς τις αντίθετες απόψεις… Εξάλλου είναι γνωστή η ρήση πως ένα γεγονός δεν είναι τίποτε· σημασία έχει το πώς το παρουσιάζει κανείς, με ποίο πρίσμα το βλέπει, δηλαδή.

ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ πως ένας καθηγητής, ας πούμε του περασμένου αιώνα που δίδασκε την Ιστορία στα ελληνικά σχολεία της Μ.Ε., είναι δυνατόν να συγκριθεί με ένα σημερινό! Ο δεύτερος, δεν έχει στη διάθεσή του μόνο τους μεγάλους επιτοίχιους ιστορικούς χάρτες “Π. Καρολίδου-Δ. Δημητράκου” (άν υπάρχουν ακόμη!), ούτε μόνον αυτά που λένε οι δικοί μας ιστορικοί. Διαθέτει όλα τα εργαλεία που του προσφέρει εν αφθονία το διαδίκτυο (αν έχει όρεξη να ψάξει σε σοβαρές ιστορικές ιστοσελίδες), συν τους διαδραστικούς πίνακες!

ΤΟ ΘΕΜΑ όμως είναι, γιατί τα παιδιά, όταν ερωτώνται από δημοσιογράφους συνήθως κατά τη διάρκεια εθνικών επετείων, απαντούν τόσο εξωπραγματικά σχετικά με πρόσωπα και γεγονότα; Φταίει ο “βαρετός” τρόπος διδασκαλίας, φταίει η μη γοητεία του περιεχομένου του βιβλίου -αν και κατά πολύ βελτιωμένα; Φταίει ότι δεν υπάρχει πολλαπλό βιβλίο Ιστορίας; Μήπως φταίει ο μη προγραμματισμός του μαθήματος έτσι, ώστε να διδάσκεται -φυσικά από ειδικούς καθηγητές-ταυτόχρονα με Ιστορία και Γεωγραφία;

ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ να φανταστούμε ότι οι εγκέφαλοι του Υπουργείου Παιδείας αγνοούν παρόμοιους προβληματισμούς. Ανέκαθεν πιστεύαμε πως η ορθή γνώση της Ιστορίας ενός τόπου, διαπλάθει και τους σωστούς πολίτες… (Στ.Γ.Κ.)

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

 

Κύριε πρόεδρε,

Ο υπουργός Αμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, υποστήριξε σε δηλώσεις του (21/10) ότι «ο πλούτος του Αιγαίου πρέπει να μοιραστεί δίκαια»!

 

Βέβαια τα “πρέπει” των Τούρκων, συνοδευόμενα από τη λέξη “δίκαια” μάλλον παραπέμπουν στην κουτοπόνηρη, αλλά κλασική πια… δικαιοσύνη του Καραγκιόζη: “Τα δικά μου δικά μου, και τα δικά σου πάλι δικά μου!”

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 


Σχολιάστε