"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Μικρό, επίκαιρο κείμενο (Χ.ν., 13-9-22)

 

 

 

 

 

ΜΙΚΡΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (1)

(Αφιερωμένο στα “πρωτάκια” του Γυμνασίου)

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ περίοδος ο Σεπτέμβρης, όχι μόνο για τα σχολεία. Όμως αυτές τις μέρες, με τους αγιασμούς για τη νέα χρονιά, τα σχολεία έχουν την τιμητική τους. Ιδιάιτερα τα Δημοτικά και τα Γυμνάσια, στα οποία η έννοια της μετάβασης είναι “συγκλονιστική”:

Σε µένα δε µου φαίνεται αλήθεια που εγώ ετοιµάζοµαι να τελειώσω το δηµοτικό, µου φαίνεται σαν ένα όνιρο.* Γιατί µπήκα µικρός και βγαίνω µεγάλος, και όταν θα αφήνω το γυµνάσιο θα βγω ακόµα πιο µεγάλος.

Όταν πήγαινα στην πρώτη έκλαιγα πάντα, γιατί ήµουνα µικρός, αλλά µετά στην πέµπτη δεν έκλαψα άλλο. Εγώ γνώρισα πολλούς φίλους στο σχολείο και ελπίζω να τους ξαναδώ στην πρώτη γυµνασίου, αν αυτοί θα έχουνε περάσει.

Του δηµοτικού σχολείου τα πιο ωραία πράγµατα ήτανε:

Πρώτο) ο δάσκαλός µου, που δεν θα τον ξεχάσω ποτέ πια, ακόµα κι όταν πεθάνει,

εύτερο) οι φίλοι µου, εκτός από έναν,

Τρίτο) τις εκδροµές. Η πιο ωραία εκδροµή που κάναµε ήταν στις Κατακόµβες, που χάσαµε το Τζενάρο και εγώ νόµιζα πως τον είχαν πάρει οι πεθαµένοι, και µεις γελούσαµε τόσο που πόνεσε η κοιλιά µας.

Μετά θυµάµαι την ιατρική επίσκεψη που βρήκε ψείρες στο κεφάλι της Ροζέτα. Εγώ ελπίζω ότι ο Νικόλα θα γίνει λίγο πιο αδύνατος, διαφορετικά θα σκάσει! Θυµάµαι τη φωτογραφία της τετάρτης που ο Αντόνιο µου έβαλε κέρατα στο κεφάλι!

Το πιο άσχηµο πράγµα του δηµοτικού σχολείου είναι όταν βρέχει, και οι µαµάδες από το φόβο µήπως βραχεί ο γιος τους τρέχουν µε τις οµπρέλες και σε πατάνε.

Εγώ ελπίζω ότι στο γυµνάσιο δε θα µε ξαναπατήσουν άλλο…”

 

-(1) Το παραπάνω κειμενάκι είναι παρμένο από το βιβλίο, “Εγώ ελπίζω να τη βολέψω”, Εξήντα εκθέσεις παιδιών ∆ηµοτικού ανθολογηµένες και φροντισµένες από το δάσκαλο Μαρτσέλο ντ’ Όρτα, εκδ. “γνώση”, σ. 76. (1995). Δημοσιεύεται προς επίρρωση του σχολίου μας (6/9) για τη μεγάλη παιδαγωγική έλλειψη στα σχολεία μας, του σταδίου της “μετάβασης” από τη μια σχολική βαθμίδα στην άλλη. (Στ.Γ.Κ.)

—————–

  • Διατηρείται η ορθογραφία του πρωτότυπου κειµένου

 

 

=============================

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ…ΑΝΤΙ-ΥΠΟΣΧΕΣΙΣ

 

ΕΙΘΙΣΤΑΙ κάθε χρόνο, ο μήνας Σεπτέμβρης να αποτελεί το βήμα των πρωθυπουργικών υποσχέσεων από τη ΔΕΘ, αλλά και της προσπάθειας αποδόμησης αυτών από την εκάστοτε αντιπολίτευση, ή και την σκληρή πραγματικότητα.

 

ΤΟ ΙΔΙΟ σκηνικό στήθηκε και στα προχθεσινά εγκαίνια της 86ης ΔΕΘ (10/9), με τις “στοχευμένες” υποσχέσεις του κ. Μητσοτάκη… Είναι γνωστό επίσης, όπως έλεγε ο Μιτεράν, “οι υποσχέσεις των πολιτικών, δεν δεσμεύουν παρά μόνον αυτούς”! Τρανταχτό παράδειγμα της παραπάνω ρήσης, οι υποσχέσεις του κ. Τσίπρα στη ΔΕΘ του 2014, με την αμίμητη εκείνη φράση “Δεν δίνω υποσχέσεις, δεσμεύομαι!”

 

ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει, πολιτικοί είναι, λένε και πράττουν ό,τι θέλουν, ώστε να καρδίσουν ψηφοφόρους. Εξάλλου, μπαίνουμε και επίσημα σε προεκλογική περίοδο και όλα είναι αναμενόμενα. Το τραγικό, με τις υποσχέσεις είναι ότι, οι υποσχόμενοι δεν μας λένε κι από πού θα βρεθούν τα λεφτά, ή πόσο επιπλέον χρέος θα φορτώσουν στις επόμενες γενιές! (Στ.Γ.Κ.) (αδημ.)

 

 

 

 

=================

ΜΕΛΑΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

ΓΙΑ να μη ξεχνιόμαστε: Μπορεί στην Αγγλία να γίνονται πλούσιες εκδόσεις και συγκινητικά βιντεο-αφιερώματα για τη μακροβιότερη στην ιστορία τους Βασίλισσα, την Ελισάβετ Β’ (1926-2022)… Μπορεί η ίδια να υπήρξε σύμβολο ενότητας, τόσο για το Ηνωμένο Βασίλειο (UK), όσο και για τις χώρες που απαρτίζουν τη Βρετανική Κοινοπολιτεία… Μπορεί οι Άγγλοι να τη λατρεύουν, όμως, σε ό,τι αφορά τη σχέση της με την Ελάδα και τον Ελληνισμό, δεν μας επιτρέπεται να σημειώσουμε τίποτε το θετικό.

 

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, από την έναρξη της βασιλείας της, υπήρξαν μελανές σελίδες που αφορούσαν την Κύπρο: Η μη απονομή χάριτος από τη νεαρή τότε βασίλισσα, Ελισάβε Β’, στους Κύπριους αγωνιστές Μιχαήλ Καραολή, Ανδρέα Δημητρίου, αργότερα και στον Ευαγόρα Παλληκαρίδη (δεκαετία 1950), είχε ως αποτέλεσμα, οι νεαροί μαθητές “εραστές” της Κυπριακής Ελευθερίας, να οδηγηθούν στην αγχόνη (1956) των Κεντρικών Φυλακών της Λευκωσίας. Η γενναία στάση τους μπροστά στους δημίους τους κι ο τρόπος θανάτωσής τους προκάλεσαν παγκόσμια αντίδραση και κατακραυγή.

 

ΕΜΕΙΣ ήμασταν τότε (1956) “πρωτάκια” Γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη και τα καθημερινά συλλαλητήρια στους δρόμους ή έξω από τα σχολεία-με μπόλικο ξύλο- γίνονταν για τη δικαίωση του Κυπριακού αγώνα. Η Αγγλική πολιτική, αντί για την “Ένωση” της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα, έβαλε δολίως στο “παιχνίδι” και τους Τούρκους, ώστε -με το “διαίρει και βασίλευε”- να κραταεί για τον εαυτό της το ρόλο του ρυθμιστή. Δυστυχώς, η βρετανική πολιτική και η ίδια η Βασίλισσα Ελισάβετ Β”, δεν έχουν αφήσει πίσω τους, παρά μόνο θλιβερά γεγονότα, χαραγμένα βαθιά στις ψυχές των Ελλήνων Κυπρίων και ημών των Ελλαδιτών. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 


Σχολιάστε