"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Πολιτική κατευνασμού ή δυναμικής αποτροπής; (Χ.ν., 21-6-22)

 

 

 

 

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΥ Ή ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ;

 

ΜΕΧΡΙ πρόσφατα η εξωτερική μας πολιτική απέναντι στην Τουρκία εδραζόταν, κάθε φορά που υπήρχε έξαρση, στην πολιτική κατευνασμού! Είτε από αδυναμία άσκησης σωστής εθνικής εξωτερικής πολιτικής, είτε από έξωθεν πιέσεις.

 

ΟΜΩΣ, μια τέτοια τακτική αποθρασύνει τον επιτιθέμενο-την Τουρκία- να γίνεται πιο απαιτητικός (Ίμια, γκρίζες ζώνες). Είχαν αντιληφθεί οι Τουρκοι ην αδυναμία μας, γι αυτό και έχουν γίνει πιο επιθετικοί, μάλιστα με σωρεία απαιτήσεων (αποστρατικοποίηση νησιών, αμφισβήτηση ελληνικής κυριαρχίας). Κι όταν διαποτίζεις το λαό σου με συνεχή ηττοπάθεια, πού να βρει αυτός το κουράγιο να αντιμετωπίσει κάθε είδος προκλήσεων;

 

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, η πολιτική της αποτροπής, με γενναία ανανέωση και ενίσχυση της άμυνας σε όλα τα επίπεδα αλλά και με ανάδειξη του αρπακτικού αναθεωρητισμού της Τουρκίας στις ευρωπαϊκές και αμερικανικές “αυλές”, ανακόπτει την επιθετικότητά της, ή την κάνει να αναλογιστεί το βαρύ τίμημα που θα πληρώσει σε περίπτωση επίθεσης. Ως εκ τούτου, μπορεί ο Ερντογάν να ξερνά λεκτικές προσβολές και επιθέσεις εναντίον μας, σκέφτεται όμως πολύ σοβαρά τον πόλεμο: η Ελλάδα δεν είναι ούτε Συρία, ούτε Ιράκ.

 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ και οι λεγόμενοι φιλειρηνιστές που λένε πως “έχουν κάπου δίκαιο και οι Τούρκοι”, “ας τα βρούμε μαζί τους”, “ας μην είμαστε μοναχοφάηδες” για να καταλήξουν έμμεσα στο “ας τους δώσουμε κάτι!” Για μας αυτοί είναι αρνησιπάτριδες διότι, εν ονόματι μιας αμφίβολης, προσωρινής και ασταθούς ειρήνης, δεν μπορεί κανείς να προδίδει αγώνες και αίμα προγούμενων γενεών, ούτε να παραβλέπει ξεκάθαρες διεθνείς συνήκες οριοθέτησης συνόρων (συνθήκη της Λωζάννης). Οι συνθήκες που προκύπτουν, μετά από αιματηρούς πολέμους, μόνο με νέους πολέμους (δίκην Πούτιν εναντίον Ουκρανίας) αλλάζουν-κι αν αλλάζουν τελικά…

ΕΙΝΑΙ δυνατόν να υπάρξει διάλογος, ας πούμε με έναν υπερφίαλο και επηρμένο “νεο-δικτάτορα” τύπου Ερντογάν, ο οποίος καταπατά το διεθνές δίκαιο κατά το δοκούν; Υπάρχει άραγε πλαίσιο συνεννόησης μεταξύ της λογικής και των επιχειρημάτων από τη μία (Ελλάδα) και της «λογικής» του αρνητισμού, του “ετσιθελισμού” και του παραλογισμού από την άλλη (Τουρκία); Πολύ σωστά τοποθετήθηκε ο πρωθυπουργός μας σε τηλεοπτική εκπομπή: Είναι «αδύνατος ο διάλογος με το παράλογο». Τα μόνα λογικά θέματα προς συζήτηση με την Τουρκία είναι η υφαλοκρηπίδα και η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο (ΑΟΖ). Όπως πράττουν όλα τα εχέφρονα έθνη… (Στ.Γ.Κ.)

======================

ΕΤΟΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

 

ΔΕΝ ήταν μόνο το τραγικό προσφυγικό ρεύμα που πλημμύρισε την Ελλάδα, με την πρωτοφανή στα διεθνή χρονικά “υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμων” (1923). Η Μικρασιατική καταστροφή, μια από τις πιο τραγικές στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας (1922), επεφύλαξε τα πάνδεινα και στα υποχωρούντα ελληνικά στρατεύματα (φωτό) για τα οποία υπάρχουν δραματικές περιγραφές-πιθανόν πολλές άγνωστες μέχρι σήμερα. Και όχι μόνο στα ρεπορτάζ των τότε εφημερίδων αλλά και στη μετέπειτα λογοτεχνία μας.

 

ΜΙΚΡΟ δείγμα είναι οι παρακάτω, σφόδρα “αντικωνσταντινικοί” στίχοι του ποιητή (και ηθοποιού) Χρ. Ε. Κατσιγιάννη (1930-1999)[Ποιήµατα 1972-1992, Εκδ. Χρ. Πανέζη, Αθήνα, 1993] στο ποίημά τουΑπό ένα άγραφο ποίημα”:

 

Και τότες ήρθανε

κατάκοποι, αξούριστοι

στην ψείρα βουτηγµένοι

µε πρόσωπα λερά µε ψωµοσάκουλα αδειανά

κι απ΄την πολλήν αναφαγιά

τα χνότα βροµισµένα

οι ελλαδίτες Έλληνες

βασιλοδηµοκράτες

ανέµυαλοι ώς πάντοτε

στών ξένων µπιστεµένοι το συµφέρο.

Χεραγκαλιά κρατούσανε

τη µεθυσµένη τους κυρά

Μεγάλη Ιδέα.

Κι όπου πατούσε το ποδάρι τους

ξέραινε το χλωρό χορτάρι.

Μανιάζει τότες ή Τουρκιά

κάνει σηµαία της τον Άλλαχ

και µε τουφέκια και σπαθιά

το µέγα Ιώνιο Γένος ξεπατώνει.

Και τότες, βόγκος καί θανατικό

κλάµα, όργη καί τρίξιµο δοντιών!”

 

Ο ρεαλισμός στην περιγραφή και το αντιπολεμικό πνεύμα που κυριαρχεί θέτουν ξανά επί τάπητος το καίριο θέμα των πάσης φύσεως “κατακτητικών” ή άλλων πολέμων. (Στ.Γ.Κ.)
================

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

Κύριε πρόεδρε,

 

Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, δήλωσε πρόσφατα στο διαδικτυακό μέσο επικοινωνίας Telegram:

«Απλά μια ερώτηση: Ποιος είπε ότι η Ουκρανία θα υπάρχει ακόμη στον παγκόσμιο χάρτη σε δύο χρόνια;»

…Όταν η γλώσσα λέει αλήθειες, έστω με δήθεν ρητορικές ερωτήσεις: ο πραγματικός στόχος της Ρωσίας, κατά τον κύριο “αναπληρωτή”, δεν είναι λοιπόν η “αποναζιστικοποίηση” της Ουκρανίας, αλλά η πλήρης κατάληψη και αφομοίωσή της στη “Μεγάλη Ρωσία” που ονειρεύεται ο Πούτιν.

ΕΡΜΟΛΑΟΣ (αδημ)

 

 


Σχολιάστε