Εθελοτυφλία; (Χ.ν., 29-3-22)
Posted on 29 Μαρ, 2022 in Σχόλια | 0 comments
ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΜΕ;
ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ, άραγε, ότι, με την παραχώρηση πρόσθετων ελληνικών εγκαταστάσεων σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ (Σούδα, Άκτιο, Λάρισσα, Βόλος, Αλεξανδρούπολη), δεν τους παρέχουμε «γην και ύδωρ» (“διεκολύνσεις”, τις λένε οι κυβερνήσεις); Και μάλιστα χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα;
ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ μόνο την τουρκική διπλωματία, το πόσο κυνικά χειρίζεται μια τόσο κρίσιμη κατάσταση (ρωσοουκρανικός πόλεμος) στην Ευρώπη, ώστε όχι μόνο να εισπράττει οφέλη υπέρ της, αλλά να αναλαμβάνει και το ρόλο του δήθεν… ειρηνοποιού στην περιοχή!
ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ και τώρα, η Τουρκία, παίζοντας το ρόλο του “επιτήδειου ουδέτερου” εντός μιας συμμαχίας (ΝΑΤΟ), αποκομίζει μόνον οφέλη για τον εαυτό της. Χωρίς να συντάσσεται με τους άλλους στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, χωρίς να υποκύπτει σε κυρώσεις και απειλές της Δύσης, προσκαλεί προκλητικά τους απανταχού αποδιοπομπαίους πλουτοκράτες της “αυλής” του Πούτιν, στη χώρα της!
… ΑΛΗΘΕΙΑ, ποια είναι τα ουσιαστικά οφέλη που θα έχουμε εμείς σε περίπτωση ελληοτουρκικού πολέμου; Δεν θα μας “πουλήσουν” ξανά όλοι οι δήθεν “σύμμαχοί” μας, επαναλαμβάνοντας εκείνο το βαρετό “βρέστε τα μεταξύ” σας; Για ποια θωράκιση της άμυνάς μας, μιλάμε;
ΤΕΛΟΣ πάντων, υπάρχει κανείς να μας πει ποιο είναι το ελάχιστο κέρδος από τις σκανδαλώδεις παραχωρήσεις λιμανιών μας, όταν οι ΗΠΑ, αλλά και οι Γερμανοί, κρατούν “ίσες αποστάσεις” με Τουρκία και εμάς; Ή, ας έλθουμε και στα Χανιά όπου κάθε φορά που κάποιο αμερικανικό αεροπλανοφόρο “ξεφορτώνει” το πλήρωμά του στην πόλη μας (για εκτόνωση), ακολουθούν σοβαρά ποινικά επεισόδια. Γιατί αθωώνονται πάντα οι θύτες Αμερικανονατοϊκοί; Τί θα πεί ετεροδικία (που μεταφράζεται ευθύς εξαρχής σε πλήρη αθώωση αμερικανών ή νατοϊκών δραστών) σε βάρος των θυμάτων τους; Σε ποιον αιώνα ζούμε, ώστε να … καυχόμαστε κιόλας για τέτοιους “συμμάχους” και συμφωνίες; (Στ.Γ.Κ.)
====================
ΔΙΧΑΣΜΟΣ, ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ…
ΔΕΝ μας έφτανε η δεκαετής οικονομική κρίση που μας διέλυσε κυριολεκτικά (ειδικά μετά το 2015), μόλις πήγαμε να ανασάνουμε λιγάκι, να και η πανδημία! Για να τριτώσει δε το κακό, να και ο Ρωσοουκρανικός πόλεμος: ένας πόλεμος που κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει την έκτασή του, πόσο μάλλον το αποτέλεσμά του.
ΔΕΝ μας έφταναν, λοιπόν, οι μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί εσωτερικοί “πόλεμοι”, έπειτα οι εμβολιαστές και αντιεμβολιαστές, τώρα μας προέκυψαν οι φιλορώσοι και οι φιλοουκρανοί!
Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ είναι στο αίμα μας! Πάντα, δυστυχώς, θα βρίσκουμε μια πρόφαση. Μια ζωή ήμασταν δήθεν “υπέρ του αδυνάτου”, του πρόσφυγα, του ανήμπορου…
ΣΗΜΕΡΑ, το να υποστηρίζει μερίδα Ελλήνων τον επιτιθέμενο (Ρωσία), μάλλον σημαίνει κάτι: Πρώτ’ απ’ όλα, αν ο μη γενοιτο, ο πολεμαχαρής Πούτιν, μετά την Ουκρανία, εξαπολύσει πόλεμο ας πούμε στα Βαλκάνια (φυσικά και εναντίον της χώρας μας), θα υπάρξουν άνθρωποι συνέλληνες (ρωσόφιλοι) που σίγουρα θα μας “προδώσουν” τασσόμενοι στο πλευρό τηςιδέας της “Μεγάλης Ρωσίας”, όχι υπέρ της πατρίδας τους.
ΑΓΝΟΩ, αν στην Ιστορία υπάρχουν “δίκαιοι” επιθετικοί πόλεμοι και τί σημαίνει “πολεμικό δίκαιο”. Αυτό που ξέρω είναι ότι, ένας πόλεμος είναι πόλεμος, και τα μόνα κέρδη του είναι καταστροφές οικονομιών και χωρών, πλήθος νεκρών και ένα μίσος ασίγαστο ανάμεσα σε “νικητές” και ηττημένους. Παρόμοιο φόβο αισθανθήκαμε με τον Εμφύλιο. Αλλά και το ’15, όταν το δίλημμα (για την “αριστερή” μας κυβέρνηση) ήταν παραμονή ή όχι στο ευρώ! Για φαντασθείτε η χώρα μας να είχε φύγει από την ΕΕ. Πού θα βρισκόμασταν τώρα; Ποια “φινλανδοποίηση” θα είχαμε υποστεί από τη “φίλη και σύμμαχο” Τουρκία; Φυσικά με τις ευλογίες του Πούτιν. Ή, μήπως όχι;
Η ΜΟΝΗ βεβαιότητα; Όχι διχασμός, επειδή ποτέ και κανένας διχασμός δε οφέλησε κανένα. (Στ.Γ.Κ.)
===========
ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ
Κύριε πρόεδρε,
σύμφωνα με ένα αξίωμα του πρώσσου στρατιωτικού και συγγραφέα Καρλ φον Κλάουζεβιτς (“Περί πολέμου”), σε ένα πόλεμο “η καταστροφή στρατών είναι ο ταχύτερος δρόμος προς τη νίκη και όχι η κατάληψη πόλεων”.
Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας, προορισμένη στο να καταναγκάσει τον αντίπαλο να εκτελέσει τη θέληση του επιτιθέμενου. Είναι μια συνέχιση της πολιτικής μ’ άλλα μέσα. Όμως, η ακολουθητέα τακτική σε ένα πόλεμο, όπως τον ρωσοουκρανικό σήμερα, είναι θέμα υπολογισμού του αντιπάλου, δυνατοτήτων του αλλά και απρόβλεπτης άμυνάς του!
Κατά τα φαινόμενα, οι Ρώσοι ακολουθούν “την καταστροφή των πόλεων” μη μπορώντας να έχουν την “καταστροφή των στρατών”.
Γι αυτό ζορίζονται και θα ζορίζονται…
ΕΡΜΟΛΑΟΣ
