Δημοσιογραφικά (Χ.ν., 22-3-22)-Η αρχή του ενός ανδρός (Πούτιν)
Posted on 22 Μαρ, 2022 in Κείμενα | 0 comments
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ
ΠΡΙΝ από πολλά χρόνια είχαμε γράψει πως, η βιωσιμότητα μιας επαρχιακής (και όχι μόνο) εφημερίδας, εξαρτάται, εκτός απ΄το ξεπέρασμα εγγενών και εξωγενών παραγόντων (σωρεία αλλεπάλληλων παγκόσμιων κρίσεων), κι από την αύξηση της αναγνωσιμότητάς της.
Με όχημα την ποιότητα, ώστε να προσελκύσει νέους αναγνώστες.
ΜΙΑ εφημερίδα οφείλει να απευθύνεται και σ΄ένα κοινό «εν δυνάμει» φιλοεφημεριδικό, όπως είναι οι μαθητές, γενικά οι νέοι. Σήμερα κάτι τέτοιο είναι δυσκολότερο, επειδή οι νέοι στα κινητά τους έχουν κάθε πληροφορία, όχι όμως και την έγκυρη ενημέρωση των έγχαρτων εφημερίδων. Σήμερα, αγοράζουν εφημερίδα κυρίως οι κάπως ηλικιωμένοι…
ΣΤΟΝ τομέα προσέλκυσης νέου (μαθητικού) αναγνωστικού κοινού αρκετές αθηναϊκές εφημερίδες έχουν κάνει σημαντικά βήματα, μάλιστα σε εθνικό επίπεδο, με ένθετα που γράφονται από μαθητές με εξειδικευμένα (τοπικά) ή όχι θέματα. Αλλά και τα “Χανιώτικά νέα” (“Τα Κρητικόπουλα”, 19/3) (φωτό) έχουν παράδοση στην υποστήριξη νεανικών δημοσιογραφικών πρωτοβουλιών. Ποιος λησμονεί τον πριν από λίγα χρόνια διαγωνισμό και τη βράβευση μαθητικών άρθρων, γραμμένων σχεδόν από τα περισσότερα σχολεία του νομού;
ΣΤΗΝ περιφέρεια, αν και είναι περισσότερο αναγκαία αυτή η τακτική προσέγγισης, είναι δυσκολότερη στην πράξη, διότι είναι και δαπανηρότερη. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι τρόποι επαφής με τα παιδιά: επισκέψεις στα γραφεία και τα τυπογραφεία της εφημερίδας (“Μουσείο Τυπογραφίας”) από μαθητές της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπ/σης, παρουσίαση και προβολή στην εφημερίδα μαθητικών απόψεων, αλλά και κάποια έμμεση ενίσχυση κάθε μαθητικής προσπάθειάς για έντυπη έκδοση κ.λπ.
ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ επίσης μπορεί να κάνει πολλά για τον τοπικό τύπο: να οργανώσει εκθέσεις εφημερίδων, να αναθέσει σύνταξη εργασιών σε συνεργασία με δημοσιογράφους πάνω σε τοπικά θέματα, νεανικά εκπαιδευτικά ρεπορτάζ, έρευνες, να υιοθετήσει μια ημέρα τύπου κ.λπ.
ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ της περιφέρειας είναι επιχειρήσεις που τα βγάζουν πέρα δύσκολα, ο δε ανταγωνισμός με τον αθηνοκεντρικό Τύπο είναι μεγάλος. Η βιωσιμότητά τους είναι θέμα δικό τους μεν, αλλά και της κοινωνίας στην οποίαν απευθύνονται. Με δεδομένο ότι ήδη επιβιώνουν οι εφημερίδες που πραγματικά ασχολούνται με τα προβλήματα του τόπου τους διατηρώντας μια ποιότητα λόγου και επιχειρημάτων, νομίζουμε πως τα “Χ.ν.” δίκαια έχουν μπει στο 55ο έτος αδιάλειπτης λειτουργίας τους. (Στ.Γ.Κ.)
====================
Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ
Ο Ρωσο-ουκρανικός πόλεμος τείνει να γίνει “ιδιωτικός πόλεμος” του Πούτιν. Ελλείψει δημοκρατικών θεσμών στη Ρωσία (αντιπολίτευση, ελευθερία έκφρασης, ελεύθερα ΜΜΕ κ.λπ.) έχουμε την αρχή του “ενός ανδρός” πλαισιωμένου από μια πειθήνια κλειστή ελίτ πάμπλουτων ολιγαρχών, η οποία χειροκροτεί ή “εγκρίνει” (και φυσικά ενισχύει οικονομικά) κάθε του απόφαση. Η χάραξη και άσκηση της πολιτικής (εσωτερικής και εξωτερικής είναι αποκλειστικά δική του ευθύνη, όπως ήταν των δικτατόρων (Χίτλερ, Μουσολίνι) του 20ου αιώνα.
Πιο απλά, έχουμε έναν πόλεμο ενός αυταρχικού ηγέτη (δικτάτορα) που λειτουργεί χωρίς αναστολές, αφού δεν υπάρχει κανένα απολύτως διεθνές θεσμικό πλαίσιο ικανό να τον εμποδίσει στο να καταστρέψει το θύμα του, την Ουκρανία.
Ο Πούτιν, μετά από τόσα χρόνια στην εξουσία, φαντασιώνεται μια αναβίωση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ή μιας νέας Σοβιετίας. Ανθρωποι με τέτοιες αναθεωρητικές απόψεις -όπως κι ο Ερντογάν- βρίσκονται στα όρια της αρχαίας ελληνικής ύβρεως (υπέρβασης των ανθρωπίνων). Γίνονται εξαιρετικά επικίνδυνοι για όλους. Όχι μόνο για τους γείτονες ή τους συμπολίτες τους (ήδη έχουν φύγει από τη Ρωσία από την έναρξη του πολέμου, πάνω από 200.000 Ρώσοι), αλλά και για τη διεθνή κοινότητα. Έννοιες όπως διεθνές δίκαιο, δημοκρατία, ελευθερία τούς είναι μάλλον μισητές. Πόσο μάλλον η ειρήνη…(Στ.Γ.Κ.)
================
ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ
Κύριε πρόεδρε,
Καλή ιδέα οι “αντιπολεμικές κινητοποιήσεις ενάντια…”·
αλλά ενάντια και, κυρίως, σ΄αυτούς -τους Ρώσους του Πούτιν- που εδώ κι ένα μήνα βομβαρδίζουν, σκοτώνουν αμάχους, εξορίζουν από τις εστίες τους εκατομμύρια Ουκρανών και απειλούν ασύστολα όλους μας.
“Φονιάδες των λαών…” δεν είναι μόνον οι μεν. Είναι και οι δε…
Ας μην εθελοτυφλούμε φορώντας συνεχώς τις ίδιες παρωπίδες.
ΕΡΜΟΛΑΟΣ
