"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ελληνοκυπριακό VETO (Χ.ν., 29-7-21)

 

 

 

 

 

ΕΛΗΝΟΚΥΠΡΙΑΚΟ VETO

 

ΥΠΑΡΧΕΙ μια ακατανόητη, αν μη και υποβολιμαία “αλληλεγγύη” των εκπροσώπων της ηγεσίας της ΕΕ προς τους ευρωπαίους χορηγούς πολεμικού υλικού στον Ερντογάν (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία). Βλέπετε, σ΄αυτές τις χώρες προηγείται το λεγόμενο εθνικό συμφέρον και όχι το γενικότερο, το ευρωπαϊκό.

 

ΑΛΛΑ, αυτή η στάση, δεν ισοδυναμεί με μια de facto κατάργηση του επιβεβλημένου παρεμβατικού ρόλου της ηγεσίας της ΕΕ, σε περίπτωση που οι χρήσεις του πολεμικού υλικού κρατών-μελών της ΕΕ ενθαρρύνουν κράτη αγοραστές να το χρησιμοποιήσουν εναντίον της κυριαρχίας κρατών μελών της ίδιας της ΕΕ;

 

ΕΙΝΑΙ να απορεί κανείς με την εθελοτυφλία της ΕΕ, που διαρκώς απειλεί με (αναβαλλόμενες πάντα) κυρώσεις την Τουρκία, αλλά δεν βγάζει τσιμουδιά για την πρόκληση της 47ης «επετείου» της κατοχής του 40% της Κύπρου από τη… «σύμμαχο» Τουρκία. Η πολύπαθη Αμμόχωστος και όχι μόνο, δεν τους λέει τίποτε;

 

ΕΙΜΑΣΤΕ μόνοι, “ανάδελφον” έθνος κατά Σαρτζετάκη! Και έτσι είναι. Μόνον εμείς θα πρέπει να αγωνιζόμαστε για τα δίκαιά μας. Κι αφού οι περισσότεροι ευρωπαίοι απλά εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους, με πρώτη τη Γερμανία να κρατά “ίσες αποστάσεις” για όσα προκλητικά κάνουν οι Τούρκοι εις βάρος του Ελληνισμού (Ελλάδα-Κύπρος), γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε το έσχατο όπλο που διαθέτουμε στην ΕΕ;

 

ENA κοινό ελληνο-κυπριακό VETO, για την οριστική διακοπή όχι μόνον της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην ΕΕ, αλλά και για την επ’ αόριστον αναστολή των διαπραγματεύσεων για την τελωνειακή ένωση της Άγκυρας με την ΕΕ, θα ήταν το μόνο αποτελεσματικό όπλο μας εναντίον της επιθετικότητας (με λόγια και με πράξεις) της Τουρκίας. Θα το αποτολμήσουμε; (Στ.Γ.Κ.)

————————-

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ

ΜΕ ΟΛΑ τα πισωγυρίσματα στην δημόσια εκπαίδευση, ο λαός φαίνεται να επιμένει στη “μεταρρύθμιση” της νυν υπουργού Παιδείας κας Κεραμέως.

 

ΕΤΣΙ, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της εταιρείας MARC, 7 στους 10 ερωτηθέντες κρίνουν θετικά την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, την καθιέρωση ορίου φοίτησης και την ελάχιστη βάση εισαγωγής στα πανεπιστήμια – 3 δε στους 4 συμφωνούν στην είσοδο με κάρτα στα ΑΕΙ.

 

ΠΟΛΥΠΑΘΗ η δημόσια εκπαίδευση στην Ελλάδα με χρόνια και εγγενή προβλήματα. Ποτέ της δεν ευτύχησε, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες, να έχει φωτισμένους υπουργούς. Ανέκαθε η υπόθεση δημόσια εκπαίδευση αποτελεούσε ένα “εργαλείο” για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη χειραγώγηση των μαζών με “κατευθυνόμενη” μόρφωση. Από όλες τις κυβερνήσεις δίνεται μεγάλο βάρος στο “εξετασιακό σύστημα” για την είσοδο στα ΑΕΙ και όχι στην ουσιαστική παιδεία που οφείλει να έχει ένας νέος που βγαίνει από τη ΜΕ.

 

Η ΕΛΛΕΙΨΗ μιας ανεξάρτητης “Εθνικής-διακομματικής-Επιτροπής Παιδείας” σε μόνιμη βάση που να εισηγείται καινοτομίες, να αφαιρεί παλαιούς τρόπους διδασκαλίας, να ακυρώνει αναποτελεσματικούς στόχους, που να παρέχει “αναπνοή” και κίνητρα στους εκπαιδευτικούς κ.λπ., γίνεται ολοένα και πιο εμφανής.

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ αυτής της έλλειψης είναι να έχουμε τα τραγελαφικά κάθε χρόνο γεγονότα με τις εξετάσεις εισόδου, τις βάσεις εισόδους και τις κομματικές κορόνες στη Βουλή. Γι αυτό, δεν πολυαισιοδοξούμε στα θέματα Παιδείας: επειδή τα πάντα σαν πάντα, ξανά και ξανά, επαναλαμβάνονται… (Στ.Γ.Κ.)

 

———————–

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΑ

Ο πλανήτης εκπέμπει σήμα κινδύνου. Και δυστυχώς για εμάς τους «ενοίκους» αυτού του πλανήτη η… σωτηρία αργεί ακόμη, και οι μεταβολές του καιρού θα είναι, αν δεν αλλάξει κάτι, η νέα μας καθημερινότητα…”[Κώστας Μπίθας, καθηγητής Οικονομικής του Περιβάλλοντος (Ινστιτούτο Αστικού Περιβάλλοντος και Ανθρώπινου Δυναμικού, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο), στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, 23/7/21).

 

ΟΙ ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟΙ καύσωνες, όπως και οι νεο-ιοί ήρθανε στη γη για να μείνουν. Και ή θα συνηθίσουμε με τις νέες συνθήκες προσαρμοζόμενοι σ΄αυτές, ή θα πρέπει να πάρουμε δραστικά και γρήγορα μέτρα για να διορθωθεί, έστω και λίγο, η κατάσταση.

 

ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ κρούουν τον κώδωνα εδώ και 50 χρόνια. Ωστόσο, δεν κάναμε τίποτε, ως ανθρωπότητα, για να αποφύγουμε την κλιματική αλλαγή. Πληρώνουμε τώρα τα λύτρα της απραξίας μας με ασύμμετρες καταστροφές, με πολυπληθείς θανάτους, με συνεχείς μετακινήσεις προσφυγικών πληθυσμών, με οικονομικές και υγιεινομικές κρίσεις, με κρίσεις ανθρωπίνων σχέσεων, με αλλαγές τρόπων ζωής και συμπεριφορών.

 

ΠΑΜΕ προς την καταστροφή, ή είναι μια άλλη δοκιμασία της ανθρωπότητας για κάτι άλλο, πιθανόν καλύτερο; Οψόμεθα… (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Σχολιάστε