"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Βίαιη προσαρμογή (Χ.ν., 15-7-21)

 

 

 

 

ΒΙΑΙΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ

 

Η πλήρης ψηφιοποίηση των τραπεζικών συναλλαγών που επιχειρείται δοθείσης ευκαιρίας με την πανδημία, άσχετα με το αν είναι πρακτικά “χρήσιμη” στους περισσότερούς μας, ίσως να μη φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα στις τράπεζες. Αυτές, με το να θέλουν να μειώσουν το προσωπικό τους (με εθελουσία έξοδο) καθώς και να περιορίσουν τον αριθμό καταστημάτων τους, επιδιώκουν να εξοικονομήσουν κι άλλους πόρους. Όμως, δεν χάνουν έτσι και το έλάχιστο κοινωνικό πρόσωπο που διέθεταν;


Υπάρχει σεβαστή μερίδα πελατών τους (οι άνω των 65-70+ ετών) που διαμαρτύρεται “με όλα αυτά” (κατάργηση βιβλιαρίων και έγχαρτων συναλλαγών!). Τα άτομα αυτά, όπως μας λένε, βρίσκονται σε αδυναμία να παρακολουθήσουν τη βίαιη προσαρμογή στις νέες τεχνολογίες! Δεν θα έπρεπε να ληφθεί κάποια μέριμνα για τις ευπαθείς αυτές ομάδες πελατών που στο κάτω κάτω θέλουν να ελέγχουν, μέσω του βιβλιαρίου τους, τις καταθέσεις τους;

 

Μπορεί η πανδημική κρίση να επιτάχυνε αναγκαίες διαδικασίες (για τους ήδη γνωρίζοντες τις νέες τεχνολογίες), όμως οι παραπάνω ομάδες συνανθρώπων μας αγχώνονται -όπως μας λένε- όντες αδαείς στη χρήση των κατά τα άλλα επιτυχημένων ψηφιακών εργαλείων. Άγνωστα και απρόσιτα “εργαλεία” γι αυτούς ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, το κινητό ή το τάμπλετ.

Και γιατί άραγε, μας λένε, τέτοια βιασύνη στο να μετατραπούν οι τράπεζες σε απρόσωπες ηλεκτρονικές “πλατφόρμες” (i-banking, e-banking, winbanking κ.λπ. για όλους ανεξαιρέτως!). Γιατί καταργείται εφεξής η τόσο αναγκαία προσωπική επαφή και ανάπτυξη σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πελάτη και τον υπάλληλο (Ταμείο ή personnal banking); Στοιχεία που με τόσο κόπο και χρόνο έχουν καλλιεργηθεί, γιατί σήμερα εκπίπτουν αυθαίρετα;

 

Ας μη μας πουν οι αρμόδιοι για skype και άλλες τεχνολογικές δήθεν διαπροσωπικές σχέσεις (πλατφόρμες συζητήσεων). Αδυνατούν οι μεγάλης ηλικίας -όπως μας παραπονούνται- να μπουν σε τέτοιες διαδικασίες, ούτε έχουν την ίδια βαρύτητα και αποτελεσματικότητα οι “εξ αποστάσεως” επαφές γι αυτούς. Τουλάχιστον, οι τράπεζες σιωπηρά, ας κάνουν εξαιρέσεις για τους ηλικιωμένους. Στο κάτω κάτω τέτοιες προσαρμογές απαιτούν χρόνια και η “βιαιότητά” τους σήμερα, μάλλον θα ζημιώσει τις ίδιες… (Στ.Γ.Κ.)

—————————————————————————————————–

 

 

 

ΜΕΤΑ 40 ΧΡΟΝΙΑ

Στις 18 Οκτωβρίου του 1981 το ΠΑΣΟΚ δεν έφερε τον σοσιαλίσμό στην Ελλάδα, με την μαρξιστική-λενινιστική έννοια του όρου (που διακαώς επιθυμεί να “εφαρμόσει” μερίδα της σημερινής αντιπολίτευσης). Εξάλλου, ο Ανδρέας Παπανδρέου ποτέ δεν υποσχέθηκε έναν τέτοιο “σοσιαλισμό”. Παρά δε την τότε έντονη προεκλογική “αριστερή” ρητορική του απέναντι σε κορυφαίους θεσμούς της Δύσης (ΕΟΚ, ΝΑΤΟ) και τα συνθήματα “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο Συνδικάτο”, ή την απάντηση στο καραμανλικό “Ανήκομεν εις την Δύσιν”, με το “Η Ελλάς ανήκει στους Έλληνες”, ο Ανδρέας ήξερε πού βάδιζε και πού οδηγούσε την Ελλάδα.

 

Ανέκαθεν ο Ανδρέας δήλωνε ότι αναζητά εναλλακτικούς δρόμους (“Τρίτος Δρόμος”) για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας. Λύσεις, δηλαδή, που θα περνούσαν μέσα από τη δημοκρατική διαδικασία των εκλογών και όχι τη “δικτατορία του προλεταριάτου” που σήμερα ονειρεύονται κάποιοι.

 

Τα μετέπειτα χρόνια ο κόσμος άλλαξε ριζικά, και μαζί του το ΠΑΣΟΚ. Στη συλλογική συνείδηση και σε όσους θυμούνται ακόμη τα πρώτα χρόνια της Αλλαγής, έγινε μια τεράστια κοινωνική μεταβολή. Στο προσκήνιο ήρθαν νέα κοινωνικά στρώματα (“μεσαία τάξη”, “μη έχοντες και μη κατέχοντες”). Οι μισθολογικές αναβαθμίσεις (ΑΤΑ) δημοσίων υπαλλήλων, αγροτών, χαμηλόμισθων της περιόδου, ακόμη μνημονεύονται όπως και οι βαθιές αλλαγές στην παιδεία.

 

Ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας στις αρχές της δεκαετίας του ’80 βρήκε, μέσω του ΠΑΣΟΚ και της Αλλαγής, ένα κανάλι εκτόνωσης και απαλλαγής από την καταπίεση και την περιθωριοποίηση δεκαετιών ολόκληρων (“αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν”). Κι αν έκανε κάτι ο Ανδρέας που θα τον ευγνωμονεί εσαεί ο ελληνικός λαός είναι ότι “έκλεισε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας”, από τη μια την “επάρατη εμφυλιοπολεμική δεξιά” κι από την άλλη το βαθύ διχασμό του λαού. Πώς; Με τη “συμβολική” συμφιλίωση του Μάρκου Βαφειάδη και του Θρασύβουλου Τσακαλώτου! Επικράτησε μια μακρόχρονη αίσθηση συμφιλίωσης τότε, που και η σύγχρονη ελληνική κοινωνία αναζητά. Έστω και σε άλλο φόντο… (Στ.Γ.Κ.)

———————-

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

Κύριε πρόδρε,

Με σημερινούς όρους “μετάλλαξης”, τί να περιμένουμε από την αντιπολίτευση;

Μια Pasoko-fication του ΣΥΡΙΖΑ, ή μια syriza-fication του ΚΙΝΑΛ;

 

Οψόμεθα…

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 

 


Σχολιάστε