"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Υστερόγραφο ΒΟΑΚ (Χ.ν., 1-6-21)

 

 

 

 

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΒΟΑΚ

 

-(ΒΟΑΚ, εξαγγελία) Επιτέλους, μετά από δεκαετίες υποσχέσεων, υπολογισμού “οικονομικού κόστους”, εγγενών κομματικών ή άλλων αδυναμιών, αντιδράσεων και ασυμφωνιών κ.λπ., ακούσαμε ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο και χρονοδιάγραμμα κατασεκυής του πολυθρύλητου ΒΟΑΚ!

 

Σίγουρα η κατασκευή του επιφυλάσσει για όλο το νησί μια πρωτόγνωρη “αναπτυξιακή δυναμική”. Όπως έγινε με άλλες περιοχές της χώρας. Σίγουρα θα είναι, όταν ολοκληρωθεί (πότε άραγε;) σύμφωνα με τον κ. Πρωθυπουργό, ”…ο μεγαλύτερος νέος αυτοκινητόδρομος που θα κατασκευαστεί στην Ευρώπη”.

 

Είναι να απορεί κανείς με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, νεο-δημοκρατικές, πασοκικές, ανάμικτες, συριζανελίτικες: όλες παραδέχονταν ότι η Κρήτη προσφέρει δυσανάλογα περισσότερα χρήματα στο κοινό κορβανά από το τουριστικό προϊόν της, αλλά καμιά δεν συγκατάνευε για το ανάλογο αντίκρισμα σε δημόσιες υποδομές: καμιά τους δεν προχωρούσε στη χάραξη του νέου ΒΟΑΚ, ελλείψε (;) πολιτικής βούλησης.

Μετά και την ολοκλήρωση της μεγάλης ηλεκτρικής διασύνδεσης του νησιού με την υπόλοιπη Ελλάδα, δεν θα υπάρχει λόγος η Κρήτη να μένει “αναπτυξιακά ακρωτηριασμένη” (κατά τον κ. πρωθυπουργό). Μάλλον θα πρωτοπορήσειμε τον καινούργιο ΒΟΑΚ.

Κι αυτό είναι το στοίχημα για όλους…

 


-(
ΒΟΑΚ, μίζερη αντίδραση) Στα όσα παρουσιάστηκαν και ειπώθηκαν σχετικά με το σχεδιασμό και την κατασκευή του νέου ΒΟΑΚ, ιδού η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ (Νίκος Παππάς, (29/5/21): «Οι σημερινές εξαγγελίες Μητσοτάκη για τον ΒΟΑΚ αποτελούν προσβολή (!) στη νοημοσύνη του κρητικού λαού. Η Κρήτη βίωσε δύο χρόνια απραξίας, δύο χρόνια παλινωδιών. Επί δύο χρόνια δεν έχει πέσει ούτε χαλίκι (sic). Και τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιστρέφει στη χάραξη και τις διαδικασίες που είχε δρομολογήσει (!) ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Το μόνο νέο που εισέφερε ήταν καθυστέρηση και διόδια. Ντροπή και μόνο ντροπή».

 

Μα, τόση μικροψυχία! Και γιατί τόση ζηλοφθονία για ένα έργο που θα έπρεπε να είχε γίνει προ πολλού και μάλιστα με τη σύμφωνη γνώμη όλου του πολιτικού κόσμου; Πολιτική βούληση χρειαζόταν, την οποία έδειξε να έχει αυτή η κυβέρνηση…

Πράγματι, “Ντροπή και μόνο ντροπή”, αλλά για ποιους; (Στ.Γ.Κ.)

 

————————————————-

1821: 1921-1971-2021

 

ΔΕΝ ΣΤΕΡΓΟΥΝ πάντα οι χρονολογίες στην απόδοση των ανάλογων τιμών για ιστορικά γεγονότα. Όπως οι επέτειοι του 1821:

 

-το 1921 (εκατονταετία) η χώρα βρισκόταν στην εν εξελίξει Μικρασιατική Εκστρατεία. Μια εκστρατεία που, αν και είχε ξεκινήσει με πολλά “όνειρα”, στην πορεία με τις κυβερνητικές αλλαγές στην Ελλάδα και τις αλλαγές των πολιτικών των τότε μεγάλων δυνάμεων απέναντι στην Άγκυρα, οδήγησε ένα χρόνο μετά (1922) στην οδυνηρή Μικρασιατική Καταστροφή. [Για την ιστορία: Τα εκατόχρονα της Παλιγγενεσίας γιορτάστηκαν εννέα χρόνια μετά, δηλαδή το 1930, επί Ελ. Βενιζέλου].

 

-το 1971, επί χούντας, γιορτάστηκαν τα εκατόν πενήντα χρόνια (150) με έναν τρόπο τελείως κακόγουστο που, αντί να “παιδεύσει” την Ελλάδα, ανέδειξε την πνευματική ρηχότητα της δικτατορίας. Θέλησε απλά να οικειοποιηθεί επιφανειακά (προπαγανδιστικά) το μεγάλο γεγονός. Γι αυτό και έμεινε-αν έμεινε- μια φιέστα κιτς.

 

ΣΗΜΕΡΑ τα πράγματα είναι πιο συγκροτημένα: υπάρχει κράτος, υπάρχουν επιτροπές αρμόδιες για τον πανελλήνιο εορτασμό, εκδίδονται βιβλία, γίνονται εκθέσεις, συνεχείς τηλεοπτικές προβολές ντοκουμέντων, έχουμε τοπικές εκδηλώσεις, διαδικτυακές συζητήσεις. Εν ολίγοις, παρά τις κακές συγκυρίες (πανδημία, τουρκική επιθετικότητα), ο πολίτης νοιώθει ότι η χρονιά αυτή έχει και κάτι διαφορετικό σχετικά με την ιστορία του: μια υπόμνηση ενός αγώνα υπέρ της ατομικής και εθνικής ελευθερίας μας- στοιχείων τόσο πολύτιμων για την ύπαρξη ατόμων και εθνών…

ΒΕΒΑΙΑ εδώ στην Κρήτη, αν και οι κάτοικοί της έλαβαν ενεργό μέρος και αγωνίστηκαν μέχρι το τέλος της Επανάστασης για τα ίδια ιδανικά με τους υπόλοιπους Έλληνες (αποτίναξη του τουρκικού ζηγού), το νησί δεν συμπεριλήφθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος του 1832 (συνθήκη Λονδίνου). Στερώντας έτσι τους Κρήτες από τις κοινές γιορτές με τους υπόλοιπους Έλληνες, όχι όμως κι από τον “έρωτα ελευθερίας”, όπως εκδηλώνεται σε όλον τον υπόλοιπο 19ο και αρχές του 20ου αι. (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε