"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η διαχρονικότητα του Ελ. Βενιζέλου (Χ.ν., 22-4-21)

 

 

 

 

ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΑΡΧΗ

 

Ι.-ΣΠΑΝΙΑ περίπτωση πολιτικού να είναι ταυτόχρονα γοητευτικός ομιλητής, αξιόπιστος και σεβαστός διπλωμάτης, συναρπαστικός συγγραφέας, διανοουμένος και “συμβουλάτορας” ενός έθνους. Τέτοιος πολυτάλαντος πολιτικός υπήρξε για την Ελλάδα ο Ελ. Βενιζέλος: ένας άνδρας ασύγκριτου μεγέθους πολιτικού ανδρός, που εξακολουθεί να επηρεάζει την ελληνική πολιτική σκέψη.

 

ΚΑΙ ΜΟΝΟ τις “Υποθήκες για τους νέους” που συγκέντρωσε ο Στέφανος Ι. Στεφάνου το 1986 (και εξέδωσε μέσω της “Λέσχης Φιλελευθέρων” σε μικρό επετειακό για τα 50χρονα από το θάνατο του Εθνάρχη βιβλίο) να διαβάσει κανείς, αρκεί για να πάρει μια ιδέα της τεράστιας “πατρικής” επιρροής του στη μετέπειτα πορεία του Ελληνισμού.

 

ΙΙ.-ΚΡΑΤΟΥΜΕ σήμερα στα χέρια μας -και ευχαριστούμε γι αυτό το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελ. Κ. Βενιζέλος”, προσωπικά τον γενικό δ/ντή του, τον κ. Ν. Παπαδάκη- την τελευταία πολύτιμη έκδοση του Ιδρύματος (φωτό, βιβλίο).

 

ΜΕ τον ενδιαφέροντα τίτλο “Η πολιτική κληρονομια του Ελ. Βενιζέλου-Συνέχειες και ασυνέχειες”, το νέο βιβλίο του Ιδρύματος αποτελεί ένα συλλογικό τόμο (470 σελίδων) μέσα στον οποίο αντικατοπτρίζεται η μετέπειτα (1936 και εντεύθεν) παρουσία του βενιζελισμού σε όλες τις εκφάνσεις της ελληνικής ζωής:

 

… Και αν σήμερα η μνήμη αυτού του μεγάλου πολιτικού ανδρός αξίζει να είναι αντικείμενο, όχι μόνο έρευνας, αλλά και διάδοσης, αυτό αποδεικνύει” -τονίζει στο προλογικό σημείωμα του τόμου ο Κ. Τασούλας, πρόεδρος της Βουλής- “ότι η σημασία του Ελευθερίου Βενιζέλου είναι τεράστια, ως διδάχου, ως διδασκαλίας για το πώς μπορούμε να ξεφύγουμε οριστικά από τη μεγάλη δοκιμασία στην οποία έχουμε περιέλθει και να αντικρύσουμε επιτέλους μια κανονικότητα που και ο ίδιος είχε επαγγελθεί στην αυλαία της πολιτικής του σταδιοδρομίας, όταν με τραγικό τρόπο έθαπτε το τέκνο της πολιτικής του επιλογής, τη Μεγάλη Ιδέα, και με ρεαλισμό κορυφαίο και επώδυνο, στη θέση αυτής της ταφής ανεδείκνυε στην τελευταία πρωθυπουργική του τετραετία την αξία του να μετατραπεί η Ελλάς και να γίνει ένα κράτος αγνώριστο [...]”

 

ΙΙΙ.-ΤΟ άρωμα του βενιζελισμού πράγματι διαχέεται παντού. Ειδικότερα στην εξωτερική πολιτική της χώρας, ενώ στην εσωτερική, ακόμη κι άλλοτε άσπονδοι εχθροί του τον επικαλούνται προσπαθώντας να “υιοθετήσουν” ιδέες και τακτικές του!

 

ΕΙΝΑΙ γεγονός πως “Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν καλοπέρασε στην πολιτική του σταδιοδρομία”, όπως τόσο εύστοχα χαρακτηρίζει το πέρασμά του ο κ. Κ. Τασούλας που όμως, ευθύς αμέσως προσθέτει: “Καλοπερνάει η μνήμη του, γιατί φροντίζουν γι’ αυτήν ιδρύματα, όπως το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, γιατί γίνονται σοβαρά συνέδρια για την πολιτική κληρονομιά του και γιατί, τελικά, οι Έλληνες συνήθως τιμούν κάποιον πολύ μεγάλο πολιτικό πολύ μετά τον θάνατό του…”

 

ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ πως οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται για τον διαρκή απόηχο του έργου, των ιδεών και των επιρροών του Ελ. Βενιζέλου στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, θα πρέπει να αποκτήσει το βιβλίο, ως ένα πασχαλινό δώρο αλλά και ως “κτήμα εσαεί” στη βιβλιοθήκη του. (Στ.Γ.Κ.

—————————————————————————-

 

 

ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ “ΧΟΥΝΤΕΣ”

ΓΙΑ να θυμούνται οι παλαιότεροι, να μαθαίνουν οι νεότεροι τί ήταν η δικτατορία (1967-1974), να έχουν το νου τους οι πολιτικοί και να μη κοιμούνται οι “αρμοί” του κράτους: Ο γνωστός Μάριος Πλωρίτης (1919-2006), δημοσιογράφος, επιφυλλιδογράφος, μεταφραστής και λογοτέχνης έγραφε μεταξύ άλλων πριν ακριβώς 20 χρόνια στο Βήμα (29/4/01) για τη Χούντα των συνταγματαρχών:

…Κι όμως πιστεύω πως δεν φτάνει να τιμούμε και να γιορτάζουμε της ηρωικές ώρες του τόπου (1821, 1940, Αντίσταση) αλλά πρέπει να αποτιμούμε τις μελανότατες σελίδες του, που σταμάτησαν την Ιστορία, μόλυναν τα επιτεύγματα γενεών, διασύρανε τη χώρα και μετατρέψανε τον λαό μας σε υποζύγιο μερικών κτηνωδών αρχαιολάγνων. Όσο οι πρώτες μπορούν να μας φρονηματίζουν, τόσο οι δεύτερες πρέπει να μας “φρονιμεύουν”, για ν’ αποφεύγουμε τις παγίδες που στήνουν οι λαθροκυνηγοί της Ιστορίας. Εκείνο, που προπάντων οφείλουν να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι είναι πώς ένας ολόκληρος λαός μπορεί εν μία νυκτί, να υποδουλωθεί και να εξευτελισθεί από την απάτη και τη βία μιας δράκας “εθνοσωτήρων”.

 

ΣΥΝΕΧΗΣ εγρήγορση, διαρκής υπόμνηση: τα μόνα όπλα της δημοκρατίας μας. (Στ.Γ.Κ.)

 

—————————————————————————-

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

Κύριε πρόεδρε,

Μετά τις αλήστου μνήμης πλατείες των Αγανακτισμένων έχουμε τις εξίσου εκρηκτικές πλατείες των… Κουρασμένων! Εκείνοι είχαν τα Αντιμνημονιακά συνθήματά τους, αυτοί έχουν τα Αντιιϊκά δικά τους.

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται”, που θα έλεγε κι ο Αλεξανδρινός.

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 

 


Σχολιάστε