"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Γονείς, ανατροφή και παρενόχληση (Χ.ν., 4-2-21)

 

 

 

 

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΦΗ

 

ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ των ομολογιών γυναικών (φωτο) από διάφορους χώρους για σεξουαλική παρενόχληση ή άσκηση λεκτικής/ψυχολογικής/σωματικής βίας σε χώρους αθλήσεως και θεάματος, φέρνει στο προσκήνιο την ποιότητα της παιδείας μας: παιδεία που παράγεται τόσο από την οικογένεια και το σχολείο, όσο κι από την κοινωνία.

 

ΔΕΝ είναι το πτυχίο που σε κάνει άνθρωπο, ούτε πολύ περισσότερο το λεγόμενο ευγενές “αθλητικό πνεύμα” ή η “τέχνη” ως πολιτιστικό στοιχείο που βαυκαλίζεσαι ότι σε κοσμεί! Άνθρωπο σε κάνει ο σεβασμός της προσωπικότητας του άλλου, η αξιοπρέπεια που έχεις εσύ ως άτομο και η αυτογνωσία που διαθέτεις ώστε να βάζεις φρένο, όρια στη συμπεριφορά σου.

 

ΤΟ τί σημαίνει να έχεις υπάρξει θύμα βιασμού ή σεξουαλικής παρενόχλησης, μεμονωμένες φορές ή κατ’ εξακολούθηση, το ακούμε στα κανάλια, το διαβάζουμε στο fb: αγανακτούμε και μπαίνουμε στη θέση των θυμάτων. Δεν αρκεί…

 

ΤΟ ΜΟΝΟ βέβαιο από την όλη υπόθεση είναι ότι δεν πρόκειται για “δυσάρεστα” περιστατικά, ούτε και μεμονωμένες περιπτώσεις. Είναι η κορυφή ενός παγόβουνου, ενός καυτού θέματος που πρέπει να απαντηθεί (δικαστικά-νομικά), έτσι ώστε να αποτρέπεται ο κάθε μελλοντικός “βιαστής” σε οποιαδήποτε ενέργειά του.

 

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ πάλι μόνον η νομική κατοχύρωση των θυμάτων. Οφείλουμε να “εκπαιδεύσουμε” από νωρίς τα παιδιά μας, πρώτα στο θέμα της αξιοπρέπειας στη ζωή (προσωπικότητα/ψυχή), έπειτα στην επιτυχία. Η λεγόμενη “πάση θυσία επιτυχία” δεν σημαίνει ότι θυσιάζουμε και κάθε αξία μας γι αυτή.

ΚΟΝΤΑ στη γνώση καλόν είναι το παιδί να ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει, μέχρι πού να “ξανοιχτεί”. Ναι, στο να κοινωνικοποιηθεί το άτομο, αλλά από κι έπειτα πόε να είναι “επιφυλακτικό”. Κυρίως σε κάθε κρούση που του γίνεται, με κάλυμμα την κολακεία ή την απειλή βίας, τί να κάνει. Πώς να έχει τα πάντα “υπό έλεγχο”, αλλά και “διαφυγές”.

 

ΔΥΣΚΟΛΕΣ εποχές, δυσκολότερες οι αποφάσεις που καλούνται τα παιδιά (και “παιδιά” εννοούμε και τους απόφοιτους της ΜΕ αλλά και των ΑΕΙ) να πάρουν προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις ατέλειωτες προκλήσεις για επιβίωση ή και για “εύκολη” επιτυχία. Τώρα χρειάζονται οι γονείς… (Στ.Γ.Κ.

 

——————————

ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ

 

-(γερασμένη εκπαίδευση) Παλαιότερα με την επετηρίδα, το εκπαιδευτικό προσωπικό της χώρας ανανεωνόταν σχεδόν κάθε χρόνο,. Έτσι που και ηλικιακά οι εκπαιδευτικοί ήταν πιο κοντά στους μαθητές τους. Από την οικονομική κρίση και έπειτα, οι διορισμοί έπαυσαν με συνέπεια, για κάθε συνταξιοδοτούμενο εκπαιδευτικό να μην υπάρχει νέος διορισμός παρά αναπλήρωση από μη διορισμένους εκπ/κούς (αναπληρωτές). Σήμερα η μέση ηλικία των εκπαιδευτικών σε όλο το φάσμα της Γενικής Παιδείας (πρωτοβάθμια-Δευτεροβάθμια εκπ/ση) κυμαίνεται από τα 41 χρόνια (νηπιαγωγεία) μέχρι τα 47,5 (γενικά λύκεια). Φαντάζεται κανείς πως σε τέτοιες ηλικίες ήδη αρχίζει η σωματική και ψυχική κόπωση, η κάμψη και η παραίτηση. Φαντασθείτε περισσότερο τα παιδιά που, όταν μπαίνουν σε τάξεις και βρίσκονται αντιμέτωπα με εκπαιδευτικούς υπερήλικες, στους οποίους έχει στερέψει ο ενθουσιασμός, τι απογοήτευση αισθάνονται! Ένας κουρασμένος δάσκαλος είναι πια μισός δάσκαλος…

-(Από το Fax στο e-mail) Άλλη μια καινοτομία του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής (Πιερρακάκης) είναι η κατάργηση της “πανομοιοτυπίας” ή τηλεομοιοτυπίας (Fax, από τη λέξη facsimile). Μαθαίνουμε ότι την πλήρη κατάργηση του φαξ ως μέσου διακίνησης εγγράφων από υπηρεσία σε υπηρεσία, αλλά και υποδοχής εγγράφων από φυσικά πρόσωπα, φέρνει εγκύκλιος του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα. Από την αρχή του νέου χρόνου, όλα τα έγγραφα θα πρέπει να διακινούνται ψηφιακά σε όλους τους φορείς του δημόσιου τομέα, τους δήμους, τις Περιφέρειες, καθώς και τα νομικά τους πρόσωπα. Άλλο ένα μέτρο που δείχνει τον ταχύτατο μετασχηματισμό όχι μόνο του δημοσίου, αλλά και της ζωής μας. Η τεχνολογία στα higt της… (Στ.Γ.Κ.)

————————-

 

 

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

Κύριε πρόεδρε,

Ξαναθυμηθήκαμε τον Γ. Σεφέρη:

Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε
Λίγο ψηλότερα, λίγο ψηλότερα, λίγο ψηλότερα”,
προέτρεπε.

Και λέμε πως ό,τι και να μας συμβεί από δω και πέρα (μεταλλάξεις, νέοι ιοί, νέοι τρόποι ζωής), ακόμη κι αν το εμβόλιο δεν θεωρηθεί ως ασφαλής νίκη του ανθρώπου εναντίον ενός ιού, έχουμε μπροστά μας μια “ιστορική καμπή”. Επειδή, σηκώνουμε πάλι το βλέμμα, είμαστε πιο αισιόδοξοι, αντικρίζουμε πιο αποφασιστικά κάθε νέα κατάσταση.

Το εμβόλιο ήρθε και πολύ σύντομα. Μάλιστα σε μια περίοδο που ήδη ήμασταν πολύ πεσμένοι. Πιστεύουμε στις δυνάμεις μας. Ας εμπιστευθούμε, λοιπόν, επιστήμονες και κυβερνήσεις, ώστε να βγούμε πάλι στο ξέφωτο, να ξανανταμώνουμε, να τα ξαναλέμε.

Η ζωή, συνεχίζεται. Και θα συνεχίζεται…

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 


Σχολιάστε