"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Τουρκικοί ελιγμοί και “διάλογος”! (Χ.ν., 18-1-21)

 

 

 

 

 

ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΕΛΙΓΜΟΙ ΚΑΙ “ΔΙΑΛΟΓΟΣ”

 

Ι.-ΣΤΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ είναι υψίστη τέχνη να ξέρεις πότε να ελίσσεσαι: Η Τουρκία, με τα όσα έχει πράξει στη Ανατολική Μεσόγειο όλο το 2020, έχει προκαλεσει τόσο τις ΗΠΑ (ιδιαίτερα με την αγορά και δοκιμή ρωσικών πυραύλων), όσο και την ΕΕ, με τις θαλάσσιες προκλήσεις εις βάρος δυο κρατών-μελών της (Ελλάδα-Κύπρος).

ΕΧΟΝΤΑΣ, λοιπόν, στις πλάτες της δυο απειλές/κυρώσεις, προσπαθεί τώρα δήθεν να “τα μαζέψει” δεχόμενη έναν προσχηματικό διάλογο με την Ελλάδα και μεταθέτοντας ταυτόχρονα τις ευθύνες της έντασης στη χώρα μας!

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ έτσι, ώστε να δείξει στους “καλοθελητές” Ευρωπαίους που την υποστηρίζουν, ότι αυτή “προσπαθεί” να επιλύσει τα προβληματα (που η ίδια δημιουργεί), αλλά οι “άλλοι” (Ελλάδα-Κύπρος) δεν θέλουν!

 

ΙΙ.-ΤΟ ΟΤΙ η διεθνής διπλωματία είναι “πόρνη”, το είχε πει τόσο ο Ρέιγκαν, όσο και η Θάτσερ. Η τελευταία μάλιστα είχε επισημάνει εμφατικά: “δεν έχουμε φίλους, δεν έχουμε εχθρούς, έχουμε μόνο συμφέροντα”. Το ίδιο δεν κάνει κι η Γερμανία της Μέρκελ, βοηθούμενη κι από ορισμένους άλλους συμφεροντολόγους της ΕΕ;

 

Η ΤΟΥΡΚΙΑ έχει πολύ μεγαλύτερη παράδοση στη διεθνή διπλωματία από εμάς. Και πρώτοι διδάξαντες αυτήν, υπήρξαν οι Έλληνες διπλωμάτες που χρησιμοποιόυσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία: οι Φαναριώτες. Εμείς δυστυχώς, ούτε σχεδιάζουμε σε βάθος χρόνου, ούτε καλλιεργούμε βασικές συμμαχίες (πλην τελευταία), ούτε έχουμε αμυντική θωράκιση ικανή για κάθε ενδεχόμενο.

 

ΕΤΣΙ, νομίζουμε ότι σήμερα που “αφήνουμε τις κουμπάρες” (Μητσοτάκης) και μπαίνουμε στην ουσία του πράγματος, η ελληνική διπλωματία πρέπει να τα δώσει όλα, ώστε να μη μας τουμπάρει η Τουρκία, με τα “τσαλίμια” της. Τα “παιχνίδια” όμως τέλειωσαν.

 

ΙΙΙ.- ΑΠΑΙΤΕΙΤΑ ιδιαίτερη προσοχή από μας καθώς υπάρχει ο κίνδυνος, κάθε συνάντηση υψηλού επιπέδου να δώσει την εντύπωση σε Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες ότι με την Άγκυρα η κατάσταση μπαίνει σε μια διπλωματική “κανονικότητα” και πως επίκειται επίλυση των διαφορών! Στην ουσία, από πλευράς Τουρκίας δεν υπάρχει καμία αλλαγή στάσης: δέχεται μεν “διαλογο”, αλλά ταυτόχρονα απειλεί την ΕΕ ότι, αν επέμβει υπέρ των δικαίων της Ελλάδας, αυτή θα επαναλάβει τις παραβιάσεις της με το Ορούτς Ρέις στη Μεσόγειο!

 

ΜΕ ΕΝΑΝ τέτοιο “συνομιλητή”, αλήθεια, τί “διερευνητικές επαφές” να αρχίσεις, όταν πριν καν αρχίσουν αυτές θέτει όχι μόνο δικούς του όρους “διαπραγμάτευσης”, αλλά εξαπολύει και συνεχείς απειλές; (Στ.Γ.Κ.)
—————————————–

 

ΠΕΡΙ “ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΟΥ”

 


 

Ο ΣΥΡΙΖΑ φλέγεται να αυξήσει τα ποσοστά του, ώστε να δείξει στον ελληνικό λαό ότι κερδίζει αυτός από την τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε όλα τα καυτά θέματα!

 

ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ “Προοδευτικές δυνάμεις” που προσπαθεί να επικαιροποιήσει, δεν επιδιώκει, άραγε, να ενσωματώσει παλιούς Κεντρώους ανένταχτους μέχρι σήμερα, ή να διασπάσει το ΚΙΝΑΛ και άλλους χώρους, ώστε να διεμβολίσει τη ΝΔ, ως “νέο δημοκρατικό/σοσιαλιστικό” και “ελπιδοφόρο” κόμμα; Την υπόθεση της “μετάλλαξης” ανέλαβαν 4 κομματικά στελέχη του που συνέταξαν και κείμενο/μανιφέστο: οι Σπύρος Δανέλης, Αντώνης Λιάκος, Νίκος Μπίστης και Παναγιώτης Παναγιώτου (12-1-21). Στο κείμενο αυτό διαβάζουμε μεταξύ άλλων, και τα εξής (τα εντός [] σχόλια είναι δικά μας):

 

…Το παρελθόν το οποίο δίχασε την ευρύτερη προοδευτική παράταξη δεν θα εξαφανιστεί δια μαγείας αλλά δεν μπορεί και να αποτελεί μόνιμο εμπόδιο και πρόσχημα για την αναβολή της συνάντησης των δυνάμεων του προοδευτικού πόλου. [Τί άραγε να θέλει να πει ο “ποιητής” με τον όρο “ευρύτερη προοδευτική παράταξη”; Υπάρχει και στενότερη; Και ποιοι την αποτελούν σήμερα; Μήπως αυτοί που μας κυβέρνησαν επί αλήστου μνήμης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Μα, ποιος είναι τέλος πάντων, αυτός ο “προοδευτικός” πόλος;]

 

Όλα μπορούν στο πλαίσιο αυτής της συνάντησης να συζητηθούν και να υπάρξει γόνιμος αναστοχασμός [πομπώδης λέξη, αλλά ποιοι θα “αναστοχαστούν”;] και όπου χρειάζεται και αυτοκριτική αντιμετώπιση [αλήθεια, πότε θα κάνουν τη σωστή αυτοκριτική τους “εφ' όλης της ύλης” όμως;].

Δεν θα συμφωνήσουμε σε όλα, θα παραμείνουν διαφορές στην κριτική αποτίμηση του παρελθόντος. Αλλά δεν ξεχνάμε το επιβεβαιωμένο στην πράξη αξίωμα ότι χωρίς ένα ποσοστό λήθης [λήθη για ποιο πράγμα, για ποιους, και σε πόσο “ποσοστό”;] δεν υπάρχει πολιτική συμμαχιών. Η αντιπαράθεση  στην νεοφιλελεύθερη ατζέντα της δεξιάς και η  ανάπτυξη αριστερής πολιτικής στο αδιαπραγμάτευτο ευρωπαϊκό πλαίσιο αποτελούν επαρκή [;] αφετηριακή βάση για την αναζήτηση κοινού προγραμματικού πλαισίου…”.

 

ΟΤΑΝ τα λόγια και τα “μανιφέστα” υπερτερούν των πράξεων, των σχεδίων, των προγραμμάτων και των αντιπολιτευτικών επιχειρημάτων. (Στ.Γ.Κ.)

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

Κύριε πρόεδρε,

Σκέφτομαι τις δεκάδες κορωνοϊο-νεκρούς: αυτούς που έφυγαν, αυτούς που φεύγουν κι όσους δυστυχώς θα φύγουν

Και λέω, μα πώς γίνεται ένα τόσο μακρινό “ταξίδι”, το ύστατο φευγιό μας, να γίνεται δίχως ένα δάκρυ, ένα τρυφερό χάδι, ένα στερνό φιλικό αντίο;

Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ;

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 


Σχολιάστε