"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Απολογισμοί και προοπτικές (Χ.ν., 5-1-21)

 

 

 

 

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

 

Ι.-ΜΕ ΔΥΟ κρισιμότατα θέματα (κορωνοϊός και τουρκικές προκλήσεις) σε εκκρεμότητα, τί απολογισμό να κάνεις;

 

ΜΕ το πιο αισιόδοξο σενάριο για τον κορωνοϊό, πιθανόν να αισθανθούμε λίγο “ελεύθεροι” το φθινόπωρο του 2021, εφόσον βέβαια θα έχει εμβολιασθεί το 70% του πληθυσμού!

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ, τα ελληνοτουρκικά, εδώ και δυο χρόνια με την ακραία επιθετικότητα των Τούρκων, έχουν μπει σε μια πορεία μη αναστρέψιμη. Καθυστερήσαμε πολύ σε διπλωματικό, αλλά και αμυντικό επίπεδο. Οι Τούρκοι, με την πρώτη ευκαιρία που θα θεωρήσουν ότι ευνοούνται, θα μας πιέσουν ασφυκτικά, ώστε να δημιουργηθεί ένα θερμό επεισόδιο -έστω και μικρής κλίμακας- για να μας αναγκάσουν να πάμε σε διαπραγματεύσεις με τους δικούς τους όρους (αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης)!

 

ΒΙΩΝΟΥΜΕ μια “θερμή” ελληνοτουρκική ειρήνη, εύθραυστη ανά πάσα στιγμή, όπως και μια ζωή ευάλωτη και εκτεθειμένη στη διάθεση του κάθε κορωνοϊού.

 

ΠΙΘΑΝΟΝ η χρονιά που ξεκίνησε να μπήκε με πολλές ευχές και προσδοκίες. Τα δεδομένα ίσως να είναι ευνοϊκότερα από το 2020. Όμως τίποτε δεν αποκλείει και τα χειρότερα!. Γι αυτό και θα πρέπει να είμαστε σε συνεχή εγρήγορση, να έχουμε εθνική ομοψυχία -το απαιτεί και η χρονιά της “Ελευθερίας”- και να ενισχύσουμε τόσο το θέμα της δημόσιας υγείας όσο και την εθνική μας άμυνα. Οι καιροί ου μενετοί…

ΙΙ. ΥΠΑΡΧΕΙ κι ο ατομικός/εσωτερικός απολογισμός. Ειλικρινά θα θέλαμε να επικρατήσει λίγη αισιοδοξία εφέτος: σε μια ομολογουμένως πάρα πολύ δύσκολη χρονιά, επικεντρωνόμαστε σε ορισμένα θέματα που κατά τη γνώμη μας έκαναν το 2020 καλύτερο. Έτσι, θέλουμε να πιστεύουμε ότι

  • διαθέσαμε περισσότερο χρόνο στις οικογένειές μας
  • μάθαμε την “κατ’ οίκον” εργασία
  • παρακολουθήσαμε, με τα παιδιά μας, τη διαδικασία της “εξ αποστάσεως” εκπ/ση καθώς και των εξωσχολικών δραστηριοτήτων.
  • η σύγχρονη τεχνολογία θεοποιήθηκε. Ασκηθήκαμε στη χρήση της για να συνδεόμαστε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, αλλά και για υποθέσεις ρουτίνας.
  • καθαρίσαμε, συμμαζέψαμε, διακοσμήσαμε, φροντίσαμε το σπίτι περισσότερο
  • ξανανακαλύψαμε παλιές απασχολήσεις (κηπουρική, μαστορέματα, βιβλίο), ή ασχοληθήκαμε με καινούργια χόμπι.
  • μαγειρέψαμε πιο προσεκτικά και υγιεινά.
  • ανακαινίσαμε χώρους (με ή χωρίς το “εξοικονομώ κατ’ οίκον”).
  • περπατήσαμε, γυμναστήκαμε, είδαμε καινούργιες σειρές, ταινίες
  • αποκτήσαμε για πρώτη φορά γυναίκα πρόεδρο της Δημοκρατίας, την κα Αικ. Σακελλαροπούλου, κ.λπ.

 

Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ βρήκε τα Χανιά με

-το ρολόι της πόλης ανακαινισμένο, αλλά με αμφίβολης ποιότητας φωτισμό,

-ποδηλατόδρομους στο κέντρο της πόλης αμφισβητήσιμης πρακτικής χρήσης, και

 


-πολλά -ως είθισται- παλιά έργα (φωτό, A) να καρκινοβατούν ή να βρίσκονται στα συρτάρια. Και γενικότερα το δήμο Χανίων να μην έχει βρει το σωστό βηματισμό του. (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

 

ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΛΑΦΡΟΠΑΤΗΣΟΥΝ…”

 

Με το κλείσιμο του χρόνου ένας γιατρός, ο Ν. Π. Παΐσιος, παθολόγος –λοιμωξιολόγος, επιμελητής Α΄ στην Α΄ Παθολογική Κλινική ΓΝΑ «Γ. Γεννηματάς», μιλώντας σε συνέντευξή του στη δημοσιογράφο Μαργαρίτα Πουρνάρα (“Κ”,31-12-20) τόνισε τα παρακάτω (απόσπασμα) που, νομίζουμε ότι μας διαφεύγουν ως κοινωνία (φωτό, B):

 


… Πίσω από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, όμως, υπάρχουν οι χορείες των ανώνυμων αγίων, των στρατευμένων (εξίσου, αλλά με ακόμη πιο σκληρές συνθήκες) στον καλόν αγώνα. Ας σκεφτούμε τις βοηθούς θαλάμου, τους τραυματιοφορείς, τις τραπεζοκόμους, τους δρομείς, τους τεχνολόγους των εργαστηρίων και των τμημάτων απεικόνισης, τους μεταφορείς βαρέων φορτίων (που έχουν να κουβαλήσουν κάθε μέρα δεκάδες λίτρα φυσιολογικών ορών και υγειονομικά υλικά παντός είδους), το φυλακτικό και το διοικητικό προσωπικό της γραμματειακής υποστήριξης. Ας σκεφτούμε ξεχωριστά τις καθαρίστριές μας, καθώς μοχθούν νύχτα-μέρα εκεί όπου και οι άγγελοι φοβούνται να αλαφροπατήσουν. Δεν είναι καθόλου εύκολο να υπομένεις την αποφορά των ούρων και την απολύμανση των βιολογικών υγρών σε χώρους που δεν διαθέτουν ατμόσφαιρα μυροποιείου…”

ΜΙΛΑΜΕ, δηλαδή, για μια κάστα εργαζομένων αθόρυβα στη δημόσια υγεία, τους οποίους η πολιτεία οφείλει όχι μόνο να φέρει στην επιφάνεια, αλλά και να ανταμείψει δεόντως για το σπουδαίο έργο που προσφέρουν και μάλιστα αφανώς. (Στ.Γ.Κ.)

  1.  

 

 


Σχολιάστε