"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ο εις την κοιλάδα κοιμώμενος (ποίηση) [Le dormeur du val, Arthur Rimbaud]

 

 

[Ένα από τα ποιήματα της Γαλλικής λογοτεχνίας που λατρεύω, έστω κι αν είναι νεανικό -γραμμένο στα 16 του χρόνια- έστω κι αν θεωρείται λίγο πρωτόλειο, είναι το σονέτο Le dormeur du Val”, του Αρθούρου Ρεμπώ.
Το λατρεύω για τις έντονες αντιθέσεις εικόνων του, για την απλότητά του, αλλά και για το σημαντικό αντιπολεμικό μήνυμά του.
Γι αυτό και το περιέβαλα, όσο μπόρεσα, με ιδιαίτερη αγάπη στην απόδοσή του από τα γαλλικά. Στ.Γ.Κ.]
——————————————————————


«C’est un trou de verdure où chante une rivière,
Accrochant follement aux herbes des haillons
D’argent ; où le soleil, de la montagne fière,
Luit : c’est un petit val qui mousse de rayons.

Un soldat jeune, bouche ouverte, tête nue,
Et la nuque baignant dans le frais cresson bleu,
Dort ; il est étendu dans l’herbe, sous la nue,
Pâle dans son lit vert où la lumière pleut.

Les pieds dans les glaïeuls, il dort. Souriant comme
Sourirait un enfant malade, il fait un somme :
Nature, berce-le chaudement : il a froid.
Les parfums ne font pas frissonner sa narine ;

Il dort dans le soleil, la main sur sa poitrine,
Tranquille. Il a deux trous rouges au côté droit.

[https://www.youtube.com/watch?v=Wysw20rS4rk]
———————————————
[Για τους νεκρούς όλων των πολέμων]


Ο εις την κοιλάδα κοιμώμενος
Είναι μια τρύπα πράσινη∙ κι ένα ποτάμι ψάλλει
Τρελά στα σχίνα μπλέκοντας κουρέλια ασημένια
Κι ο ήλιος ανατέλλοντας, στην κορυφογραμμή, να, λάμπει:
Έτσι, η μικρή κοιλάδα μες στο φως μοιάζει για μεταξένια.

Νιος στρατιώτης, με στόμα ορθάνοιχτο και με γυμνό κεφάλι
-στο γαλανό το κάρδαμο, ανάσκελα- ξαπλώνει
Φαρδύς πλατύς μες στην ομίχλη και στης χλόης την αγκάλη
Χλωμός κοιμάται∙ και το φως πλουσιοπάροχα τον ζώνει

Τα πόδια του φιλούν γλαδιόλοι, ακίνητος, κοιμάται∙
Θαρρείς παιδάκι άρρωστο, χαμογελά στον ύπνο
Πλάση, νανούρισέ τον απαλά γιατί κρυώνει
Τ’ αρώματα δεν του μιλούν με της ζωής το χάδι
Κοιμάται πια στον ήλιο, το χέρι του στο στήθος έχει
Γαλήνιες! Δυο τρύπες κατακόκκινες στα δεξιά του έχει.”

[Απόδοση από τα γαλλικά, Στ.Γ. Κλώρης, 1992, 2017]

Δείτε κι αυτό:

https://www.dailymotion.com/video/xcmxev
—————————————————————


Μετάφραση στα αγγλικά:

It’s a green hollow where a river sings
Madly catching white tatters in the grass.
Where the sun on the proud mountain rings:
It’s a little valley, foaming like light in a glass.
A conscript, open-mouthed, his bare head
And bare neck bathed in the cool blue cress,
Sleeps: stretched out, under the sky, on grass,
Pale where the light rains down on his green bed.
Feet in the yellow flags, he sleeps. Smiling
As a sick child might smile, he’s dozing.
Nature, rock him warmly: he is cold.
The scents no longer make his nostrils twitch:
He sleeps in the sunlight, one hand on his chest,
Tranquil. In his right side, there are two red holes.
-Le Dormeur du Val, Arthur Rimbaud  1854-1891

Σχολιάστε