"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Τα παιδοπολίτικα

Καταχωνιασμένες μνήμες στα έγκατα του νου, αναδύονται κάθε φορά που κάποιο όνομα, στον τύπο ή αλλού, κάποιο γεγονός, κάποιο ξαφνικό τηλεφώνημα, μια απρόοπτη συνάντηση, ένα βιβλίο-όπως  το “ΘΟΛΟΣ ΒΥΘΟΣ” του Γιάννη Ατζακά, μια μουσική, ένα παλιό άρωμα, ένα παδικό περιοδικό των χρόνων εκείνων…,  ξαναφέρνουν στο μυαλό παιδικά τοπία, ιστορίες και επεισόδια, φιλίες, έχθρες, ανταγωνισμούς, αγάπες, μίση…

Το παρελθόν είναι μια άλλη χώρα, νοσταλγική ή οδυνηρή, επιθυμητή ή απωθητική, απαγορευμένη ή προσιτή μόνο στους ιεροφάντες της…

Ό,τι και να΄ναι το κομμάτι αυτό της ζωής μας, άν είναι οδυνηρό μένει καρφωμένο εκεί στους αρμούς του μυαλού. Δεν το ξεριζώνει καμιά δύναμη, δεν το “θεραπεύει”καμιά γιατριά, καμιά επιστημοσύνη.

Τα παιδοπολίτικα είναι ψηφίδες σκέψης και αγάπης σε έναν κόσμο που είχε όλα τα στοιχεία μιας “ζωής χαρισάμενης”, σε μια συγκεκριμένη στιγμή του εικοστού (20)  αιώνα της πατρίδας μας: ασφάλεια, όμορφες εικόνες, οργάνωση, δυνατές φιλίες, αναγνώσεις, νοσταλγίες, πικρίες, απογοητεύσεις, προδοσίες, προσβολές, παραμυθία, θαλπωρή, πειθαρχία, ομοιομορφία, φροντίδα, ομιλία, επικοινωνία…

Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010


Σχολιάστε