"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Καλοκαιρινή ερωτική ποίηση…

 

 

 

 

ΣΤΙΧΟΙ ΟΝΕΙΡΙΚΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

1.-Μ.Μαγιορκινης

Έτσι είναι η αγάπη που νοιώθω για σένα

που…

 

Να ζητάς νερό και να γίνομαι ωκεανός

Να ζητάς φωτιά και να γίνομαι ηφαίστειο

Να ζητάς ασπίδα και να γίνομαι κεραυνός

Να ζητάς τον αέρα και να γίνομαι τυφώνας

Να σ’ αγαπώ τόσο ώστε…

Να νοιώθω εσένα όπως ο αέρας τα σύννεφα

Να νοιώθω τους παλμούς σου όπως το νερό τα κύματα

Να νοιώθω την ανάσα σου και να δροσίζομαι

Να νοιώθω τα δάκρυα σου και να ξεδιψώ…

 

=====================================

 

 

2.-Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

(Eλύτης)

 

—————————————

 

 

 

 

 

 

3.-Το τραγούδι του

Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του

Κι η ηχώ της νοσταλγίας του

Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει

Ένα καράβι

Ο έρωτας

Το καράβι του

Κι  η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του

Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζειΤον ερχομό. (ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ )

 

 

4.-Αργύρης Εφταλιώτης

ΠΑΤΙΝΑΔΑ

Τώρα που η νύχτα πύκνωσε και γέρνει το φεγγάρι

που ένα αγόρι ξαγρυπνάει για το χατήρι σου,

που το σκοτάδι η γης φορεί κι ο ουρανός τη χάρη,

έβγα φεγγαροπρόσωπη στο παραθύρι σου.

Έβγα και γλυκοπότισε λουλούδια μαραμένα,

κι αν έχεις στάλα πονεσιά μες την καρδούλα σου,

λυπήσου με, και δόστηνα σε χείλη διψασμένα,

ν’ αναστηθώ σα λούλουδο με τη δροσούλα σου.

Η θάλασσα τη γης φιλάει και τις ιτιές τ’ αγέρι,

κι εγώ μονάχα δε φιλώ τα δυο χειλάκια σου,

με χίλια αστέρια ο ουρανός, κι εγώ χωρίς αστέρι,

σκοτάδι η γης, κι εγώ χωρίς τα δυο ματάκια σου!

Κατέβα και περπάτησε, νεράιδα μες τα σκότη,

και μίλησέ μου να θαρρώ πως αναστήθηκα,

πές μου τα λόγια τα γλυκά που πρωτολέει η νιότη,

κι ας αποθάνω ακούγοντας πως αγαπήθηκα.

 

 

 

5.-Εγγονόπουλος Nίκος

Τα Βάσανα της Αγάπης

Du musst das Leben nicht verstehen,
dann wird es werden wie ein Fest.
R.M. RILKE

καθώς ανέμισαν
τα μαλλάκια της
έτσι μπροστά στα μάτια
μου
λες και σαν ξαφνικά να ξύπνησα
και για πρώτη φορά
την είδα
- και την επρόσεξα -
την ωραία
νεαρή
κόρη

με συνεκίνησε
η αρμονία
των κινήσεών της
η ραδινότης των μελών
του κορμιού της
η γοητεία του βλέμματός
της
η απαλή στρογγυλάδα
των μαστών της
η όλη χάρη τέλος
που ανεδίδετο
από το
κομψό
ολόδροσο
πλάσμα

κι’ αμέσως σκέφτηκα
- και “φιλοσόφησα” -
ο νους μου πήγε
στον αγαθό εκείνον
που μπορεί κάποτε
- μα είμαι βέβαιος -
να υποφέρη
μαρτυρικά
να δυστυχήση
σα θα φαντάζεται
πως έχει σκέψη
κι’ έχει ψυχή
το τρυφερό
το αιθέριο
το
πλασματάκι

και να ματώνη η καρδιά του
ν’ απελπίζεται
ως θ’ αποδίδη
έστω και
κόκκο νου
στ’ ολότελα
άδειο
μικρό
κρανίο (από το Στην Kοιλάδα με τους Pοδώνες, Ίκαρος 1992)

 

 

6.- ΜΑΡΙΝΑ (Οδ. Ελύτης)

Δώσε μου δύοσμο να μυρίσω
λουίζα και βασιλικό
Μαζί μ’ αυτά να σε φιλήσω και τι να πρωτοθυμηθώ

Τη βρύση με τα περιστέρια
των Αρχαγγέλων το σπαθί
Το περιβόλι με τ’ αστέρια
και το πηγάδι το βαθύ

Τις νύχτες που σε σεργιανούσα
στην άλλη άκρη του ουρανού
Και ν’ ανεβαίνεις σε θωρούσα
σαν αδελφή του Αυγερινού

Μαρίνα πράσινο μου αστέρι
Μαρίνα φώς του Αυγερινού
Μαρίνα μου άγριο περιστέρι
και κρίνο του καλοκαιριού.

 

 

=====================================================


https://vimeo.com/56298775


Σχολιάστε