"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Χανιώτικη Ποίηση (Μαρινέλλα Βλαχάκη-”Ως κάτω στο Βυθό”, 2020)

 

 

 

 

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

 

Η ποίηση, ναι, πρέπει να τα λέει ΟΛΑ.

 

Δεν είναι για όλους. Μόνο οι εκλεκτοί της έχουν τη δύναμη να συνταιριάζουν τις λέξεις έτσι, ώστε να ανάβουν μπουρλότα στις ψυχές των αναγνωστών.

Τέτοια είναι η τελευταία συλλογή της Μαρινέλλας Βλαχάκη: Αιμάσσουσα, πικρή για μια χαμένη νιότη, ελεγειακή για το χρόνο που σβήνει.

 

Λιτή, απολογιστική, εξομολογητική, αποκαλυπτική μιας ζωής “αναποδης”!

 


 

Συνδιαλέγεται η Μαρινέλλα με το παρελθόν της -είναι σωτήριος ο διάλογος πάντα- για να ξαλαφρώσει από το βάρος που ακόμη και τώρα σηκώνει-νιώθει μέσα της.

 

Το παρελθόν της-όπως και πολλών άλλων, είναι σαρκοβόρο και πάντα έτοιμο να μας καταπιεί, αν δεν το μετουσιώνουμε σιγά-σιγά σε δημιουργικότητα. Αν δεν “αποπροσανατολιζόμαστε” με την Τέχνη από το “κακό” που μας διαβρώνει.

 

Συνδιαλέγεται και με την ποίηση-τη φίλη και σύμμαχό της.

 


 

Όσοι πέρασαν άσχημα τα πρώτα χρόνια της ζωής τους-όπως κι εγώ με τον εμφύλιο-εμφορούμαστε από οδυνηρές εμμονές που δεν “ξεκολλούν” εύκολα από πάνω μας.

 

Τραγουδά” η Μαρινέλλα μια μοναξιά-την ελεγειακή μοναξιά της που πηγή της έχει τα πρώτα χρόνια της.

 


 

Συνομιλεί” τακτικά με τη μητέρα της… Ποτέ μας δεν θα καταλάβουμε τις μητέρες μας, όσες φορές κι αν γίνουμε “μητέρες”: άλλοι καιροί, άλλες αγωνίες, άλλοι φόβοι, άλλες προτεραιότητες εκείνων των πρώτων δίσεκτων μεταπολεμικών χρόνων.

Η δική μου μάνα το προσπάθησε, δεν ήξερε τις λέξεις, με ποιες λέξεις να μου πει αυτό που ήθελε.

Ήταν μια πρόσφυγας και στην πατρίδα της…

 


 

Η πίκρα διαποτίζει κάθε ποίημα της συλλογής “Ως κάτω στο βυθό” (Πυξίδα, Χανιά, 2020). Κι έτσι πρέπει γιατί η ζωή εκείνων των “πέτρινων χρόνων” ξερνούσε μόνο πόνο και πίκρα, αίμα και απώλειες.

 

Είναι “ζωές” που δεν είναι ζωές αφού είναι αιώνια βυθισμένες στο παρελθόν τους. Κι όσο κι αν προσπαθούμε να απαλλαγούμε από αυτές, όσες “πυρές” και να ανάψουμε για να τις κάψουμε, για να ζήσουμε επιτέλους τη ΔΙΚΗ μας ζωή, όλο και θα βυθιζόμαστε πιο βαθιά σ΄αυτήν-την πρώτη ζωή μας.

 

Ευτυχώς, η Μαρινέλλα έχει την ποίηση ως αποκούμπι και Σωτήρα της, κάθε φορά που οι εφιάλτες ξαναχτυπούν στα μηνίγγια της. Μόνη παραμυθία ο στίχος-”άλγους φαρμακεία” που θά’ λεγε κι ο Αλεξανδρινός. Και ο στίχος της είναι, όπως πάντα, πολύ δυνατός.

 


 

 

Ευτυχώς! Γιατί, μόνο τέτοια ποίηση-συγκλονιστική- δίνει την καταλλαγή στο σώμα και την ψυχή.

 

 

 

 

Ευχαριστούμε Μαρινέλλα.

 

Στ.Γ.Κ.

 

 


Σχολιάστε