"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Των Ημερών(Χ.ν., 4-6-20)

 

 

 

 

ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

 

-(ΗΠΑ-2020) Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς στη Μητρόπολη του σύγχρονου κόσμου, μαρτυρείαται από την καθημερινή επιδείνωση της κατάστασης στις μεγαλύτερες πόλεις-και μπροστά από το Λευκό Οίκο. Ήδη κατά πληροφορίες, “στρατός 1600 ατόμων βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής” από την Ουάσιγκτον! Ο μαρτυρικός θάνατος του αφροαμερικανού Τζόρτζ Φλόιντ, νομίζουμε πως απλά αποτέλεσε τη θρυαλλίδα ξεσπάσματος μιας καταχωνιασμένης οργής για τις αδικίες που υπάρχουν στις ΗΠΑ. Και όχι μόνο εναντίον των μαύρων (φωτό, 1).

 


 

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι στις διαδηλώσεις δεν συμμετέχουν μόνο μαύροι. Φαίνεται πως ένα ευρύτερο τμήμα της αμερικανικής κοινωνίας που έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο την ανισότητα αλλά και τη μεγαλύτερη οικονομική ύφεση από τη δεκαετία του 1930 και τη Μεγάλη Κρίση, βρίσκεται σε δεινή θέση. Ήδη, με τον κορωνοϊό, οι άνεργοι έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, ενώ και η πρόσβαση πολλών Αμερικανών στις μονάδες υγείας είναι σχεδόν απαγορευτική. Έτσι, το σύνθημα “Δεν μπορώ να αναπνεύσω” (τα τελευταία λόγια του Τζόρτζ Φλόιντ πριν πεθάνει) θεωρούνται η απαρχή μεγάλων αγώνων των λαών (όχι μόνο στις ΗΠΑ) εναντίον θεσμών και κεφαλαίου που αποσκοπούν στη φίμωση, τον έλεγχο και τη ”διαχείρηση” της ζωής τους.

 

-(ο Τύπος τον καιρό της γερμανικής Κατοχής) Η πρώτη δουλειά κάθε κυρίαρχου και δυνάστη μιας χώρας είναι ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης. Στον πόλεμο του 1940 και μετά την πτώση της Κρήτης στους Γερμανούς, ραδιόφωνο και εφημερίδες βρίσκονταν υπό αυστηρότατη λογοκρισία. Και φυσικά, έπρεπε να έχει κανείς την ικανότητα να “διαβάζει” κάποια κωδικοποιημένα μηνύματα πίσω από τις λέξεις και να τα τα αποκρυπτογραφεί (φωτό, 2).

 

Ακριβώς όπως τον καιρό της αλήστου μνήμης Χούντας (1967-1974). Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να εδημιουργείτο μια μεγάλη “Έκθεση Κατοχικού Τύπου”(Ελλάδα-Κρήτη) σχετική με την “ενημέρωση” των πολιτών για τα καθημερινά γεγονότα. Μάλιστα, για τον επόμενο χρόνο που θα έχουμε τα 80 χρόνια της μεγάλης και ανεπανάλειπτης “Μάχης της Κρήτης”.

 

-(κρυφές σιωπηλές ομορφιές της πόλης) Με κορωνοϊούς, με πλημμύρες ή με καύσωνες, με αέρηδες ή άπνοιες, με συννεφιές ή καλοσύνες, με πολλούς ή λίγους επισκεπτες, οι “κρυφές ομορφιές” των Χανίων-όχι μόνο της παλιάς πόλης-είναι απειράριθμες. Προσέξτε πώς παιχνιδίζει το κρητικό φως σ΄αυτό το παλιό βενετσιάνικο στενό (φωτό, 3), με την μικρή αψίδα και το λιθόστρωτο, με τη σκάλα στο βάθος και τις γλάστρες. Αυτές οι απλές πινελιές είναι που αρέσουν… (Στ.Γ.Κ.)

 

—————————–

ΤΑ ΑΙΩΝΙΑ ΥΠΟΖΥΓΙΑ

 

ΣΕ ΜΙΑ πολιτεία δικαίου και ισονομίας, δεν ρίχνεις τα φορολογικά βάρη μόνο σε μια ομάδα πολιτών: την πάντα περιζήτητη, δηλαδή τη “μεσαία τάξη” (μισθωτοί και συνταξιούχοι). Αν θέλεις να κυβερνήσεις σωστά, διευρύνεις τη φορολογική βάση, ώστε να φορολογούνται-κατά τη φοροδοτική τους ικανότητα- όλοι.

 


 

ΟΥΤΕ παρέχεις φορολογικές ελαφρύνσεις μόνο σε ορισμένους, στο όνομα της δήθεν προσδοκώμενης ανάπτυξης, με τις επενδύσεις. Εδώ βλέπεουμε πως αντί να διευρυνθεί η φορολογική βάση, αυξάνονται οι φορολογικοί συντελεστές στην ήδη υπάρχουσα φορολογία.

 

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ (έτος 2018) δείχνουν πως ο ένας στους οκτώ φορολογουμένους πληρώνει τα εννέα από τα δέκα ευρώ φόρου εισοδήματος. Δηλαδή, περίπου 1.000.000 φορολογούμενοι πληρώνουν το 92% των κρατικών εσόδων από τον φόρο εισοδήματος, περίπου 2.600.000 πληρώνουν το υπόλοιπο 8% των εσόδων από τον φόρο εισοδήματος, ενώ 5.100.000 φορολογούμενοι δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ.

 

ΚΑΤΑ τη μνημονιακή περίοδο (με εξαίρεση το 2010), με τις άγριες και παράνομες περικοπές μισθών και συντάξεων, αυξήθηκε κατά πολύ η συμμετοχή μισθωτών και συνταξιούχων στη συγκέντρωση των ετήσιων φόρων φυσικών προσώπων: από τα 34,3 ευρώ που πλήρωσαν για τα εισοδήματα του 2010, το 2018 πλήρωσαν 42 ευρώ. Σήμερα;

ΕΤΣΙ, η πολυσήμαντη και πολυπόθητη για τις ψήφους της μεσαία τάξη αποτελεί μεν το πιο ελκυστικό κοινό για τους αγώνες των ελληνικών κομμάτων ώστε να κερδίσουν την εξουσία, αλλά και το κατ΄επανάλειψη και αδίκως φορολογούμενο τμήμα. Η μεσαία τάξη (που “λάτρευε” ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός στις δόξες του), αν και διεθνώς σήμερα βρίσκεται σε κάμψη, για πολλούς αναλυτές αποτελεί ακόμα το πιο δυναμικό στρώμα της κοινωνίας: είναι η “τάξη” που εν πολλοίς καθορίζει τις πολιτικές εξελίξεις μιας χώρας. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 


Σχολιάστε