"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αναστάσεως ημέρα…

ΑΠΟ τη μια η… αναδιάρθρωση, από την άλλη η Ανάσταση: Δυο… υπαρξιακά προβλήματα, του συνόλου και του ατόμου. Φυσικά, όχι για όλους τους Χριστιανούς, αλλά για μας τους Έλληνες Ορθοδόξους που, με την Ανάσταση του Χριστού, προσδοκούμε-γιατί όχι;- και την … ανάσταση από την Τρόικα!   Η οποία δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Ασύμβατα βλέπετε πράγματα,  θρησκεία και οικονομία.

Στις αρχές του Μάη, η Τρόικα θα έλθει να απαιτήσει περισσότερα και αυστηρότερα μέτρα,  υποχρεώνοντάς μας να συνεχίσουμε ένα σισύφειο Γολγοθά, με αποκρατικοποιήσεις και περιορισμό δαπανών, που δεν ξέρουμε πότε-και εάν- θα έχει τέλος!

… ΤΕΛΟΣ πάντων. Η ημέρα σήμερα σηκώνει περισσότερη φιλοσοφία και λιγότερο ρεαλισμό. Τον ρεαλισμό τον ζούμε κάθε μέρα στο πετσί μας, ενώ η φιλοσοφία ολοένα σπανίζει στις μέρες μας.

ΑΠΟ παιδί αδυνατούσα να καταλάβω το νόημα της Σταυρικής  Θυσίας: πώς, δηλαδή, ένας Πανάγαθος  Πατέρας υποχρεώνει τον Υιόν του να υποστεί  τα πάνδεινα και στο τέλος τη Σταυρική Θυσία, για να σωθεί ο κόσμος τον οποίον έπλασε ο Θεός-Πατέρας. Αυτή ακατανόητη θυσία-έτσι την αντιλαμβανόταν και η Περλ Μπακ στα βιβλία της που εκπροσωπούσαν κυρίως την Ανατολική θεώρηση του Καλού και του Κακού- γίνεται “κατανοητή” μόνο με τη ρήση του Αποστόλου Παύλου ( σημείωση 1). Έτσι,

“Η ανάσταση του Χριστού που προδικάζει και την ανάσταση των νεκρών ["Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών..." ] είναι μια θεμελιώδης, αν όχι η θεμελιωδέστερη αρχή της Χριστιανικής Θρησκείας.

Το θέμα στη βυζαντινή αγιογραφία-στην Ορθοδοξία γενικά-έχει άλλο νόημα από ό,τι στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Εκεί η Ανάσταση είναι ένα λαμπρό αλλά εξωτερικό γεγονός, ενώ στην Ορθοδοξία, με την εις Άδου Κάθοδο του Ιησού, έχομε την ανάσταση όλων των νεκρών αρχής γενομένης από τον Αδάμ και την Εύα-με το “θανάτω θάνατον πατήσας”.

Δέστε την εικόνα αριστερά (από το κείμενο, πάνω) του Εμμανουήλ Πανσελήνου που εξηγεί τα σχετικά με την ορθόδοξη παράδοση.

Αν ο Χριστός δεν ανασταινόταν,  τότε θα ήταν  “ματαία η πίστις ημών”, όπως  λέει ο Απόστολος Παύλος. Και είναι αυτή η Ανάσταση που αποτελεί τη μοναδικότητα του χριστιανικού κηρύγματος, κι αυτό το γεγονός είναι που μας διαφοροποιεί από τις άλλες θρησκείες.

Τόσο κεντρική είναι η θέση της Ανάστασης στην παράδοσή μας, ώστε αυτή να δηλώνεται έτσι στο δόγμα μας, που αν την αφαιρέσουμε από το τελετουργικό και τις παραδόσεις μας, η πίστη μας θα ήταν κούφια! (Α’ Κορ. 15, 14).

——————————————————————————————-

(1)    «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών» (Α΄ Κορ. ιε΄, 17)

——————————————————————————————–

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ,

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΑΤΑΕΙ ΕΣΑΕΙ!

Στ.Γ.Κ.

Υ.Γ. Ανάλυση της εικόνας Εμμ. Πανσέληνου:  ["Ο Αδάμ αναπαριστάνεται σαν ένας "ως γέρων βαθύγερος" (κατά τον Φώτη Κόντογλου), με μαλλιά μπουκλωτά που χύνονται στους ώμους του, με πρόσωπον σαν να μη πιστεύει αυτό που γίνεται, η δε Εύα κι αυτή αποσβολωμένη και τυλιγμένη στο φόρεμά της μένει άφωνη μπροστά στο απίστευτο της Συν-Ανάστασής της. Και οι δύο σηκώνουν τα χέρια τους σαν να παρακαλάνε να λυτρωθούν" (Περισσότερα περιγραφικά στοιχεία από τον Φ. Κόντογλου, Έκφρασις, τ.Α΄, σ.179).

Σε όλες τις παραστάσεις που τιτλοφορούνται "η εις Άδου Κάθοδος του Κυρίου", ο Χριστός ανασταίνει, με το ένα χέρι του τον Αδάμ από τον τάφο. Αυτό δε συμβαίνει πάντοτε και με την Εύα, οπότε η Εύα ανασταίνεται με τα χέρια ψηλά σε στάση προσευχής (όπως στην Ανάσταση στον Όσιο Λουκά Βοιωτίας, 11ος αι.).

Η Ανάσταση των πρωτόπλαστων γίνεται συνήθως "εκ σαρκοφάγων",  δηλ. ο Αδάμ και η Εύα σηκώνονται μέσα από σαρκοφάγους που σχεδιάζονται δεξιά και αριστερά του Χριστού, βρίσκονται ο ένας απέναντι στον άλλο. Πάντως, αν και ο Αδάμ είναι ο προπάτωρ και το σύμβολο ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους, η συνείδηση της Εκκλησίας είναι ότι ο Χριστός και την Εύα συνανιστά: "... τον Αδάμ συν τη Εύα, λυτρούμαι παγγενή, και τη τρίτη ημέρα εξαναστήσομαι" (Τροπάριο θ΄ ωδής Κανόνος Μ. Σαββάτου).]


Σχολιάστε