"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αλλαγή τρόπου ζωής;

 

 

 

 

ΑΛΛΑΓΗ ΤΡΟΠΟΥ ΖΩΗΣ;

 

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΕΣ οι ειδήσεις περί ασύμμετρης δράσης του κορωνοϊού και αλλαγής του τρόπου ζωής μας. Κανείς πια δεν κάνει χειραψία, δεν αγκαλιάζει ούτε φιλά αγαπημένα πρόσωπα ή φίλους. Έχουμε ελαττώσει τις συμμετοχές μας σε πολιτιστικές ή κοινωνικές εκδηλώσεις, ενώ καθημερινά επιβάλλονται και νέα μέτρα προφύλαξης.

 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ Εκκλησία εμμένει στις παραδόσεις της, σε αντίθεση με τη Ρωμαιοκαθολική που συνιστά αυστηρά μέτρα προφύλαξης (όπως ο Κυριακάτικος χαιρετισμός του Πάπα που θα γίνεται μέσω τηλοψίας). Οι νεκροί στην Ιταλία αυξάνονται, ενώ και σε όλο τον κόσμο έχουν ξεπεράσει ήδη τις 4.000.

 

ΑΠΟ ΧΘΕΣ έκλεισαν προληπτικά για 14 μέρες τα εκπαιδευτικά ιδρύματα όλων των βαθμίδων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, εξαιτίας του φόβου μετάδοσης του κορωνοϊού. Ίσως μερικοί πουν πως τα μέτρα αυτά είναι υπερβολικά, αλλά, όπως λέει η παροιμία, “φύλαγε τα ρούχα σου, για να έχεις τα μισά…!”

 

ΟΧΙ, δεν βρισκόμαστε σε υπερβολή διότι, όταν ο ιός έχει “εισβάλει” σε πάνω από 80 χώρες κι όταν αφήνει κάθε μέρα νεκρούς (Ιταλία), είναι πολύ σωστό να λαμβάνονται όσο το δυνατόν πιο σωτήρια μέτρα: Προέχει η ζωή, η δική μας και των συνανθρώπων μας. Οικονομίες, Χρηματιστήρια, Τουρισμός κ.ά., έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Έτσι, κι ο περιορισμός των ταξιδιών στο εξωτερικό είναι ένα πολύ σωστό μέτρο.

ΣΥΜΦΩΝΑ με την παροιμία “ο φόβος φυλάει τα έρημα”! Κι ο φόβος για τον αόρατο ιό, τον Covid-19 που είναι ικανός να αφανίσει μεγάλο τμήμα του ανθρώπινου γένους, μας κάνει να σκεφτούμε πόσο αδύναμοι είμαστε, όταν επηρμένοι θεωρούμε εαυτούς ως τους κυρίαρχους “του σύμπαντος κόσμου”. Ή, όταν στις μάταιες φιλοδοξίες και αναζητήσεις μας αφήνουμε ανοιχτό το κουτί της Πανδώρας…

 

ΔΕΝ είναι η πρώτη παγκόσμια επιδημία, ούτε και η τελευταία. Είναι όμως η πρώτη του 21ου αιώνα. Που αρχίζει να πανικοβάλλει τον πληθυσμό “όπου γης”. Ιδιαίτερα την ευάλωτη σε όλα Ευρώπη.

 

ΑΣ το καταλάβουμε: πρόκειται για μια εντελώς νέα και άγνωστη ασθένεια που μεταλλάσσεται κι αφήνει πίσω της πολλά θύματα. Η ζωή του καθενός, είναι θέμα ευθύνης του.

 

ΕΞΙ μήνες μετά το πρώτο κρούσμα στην Κίνα, κανείς δεν έχει βρει κάποιο αντίδοτο (εμβόλιο) του νέου ιού. Ή, να μας πείσει ότι αυτό-το εμβόλιο-θα κυκλοφορήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα απαλλάσσοντας τον πλανήτη από ένα βραχνά. Βρισκόμαστε ακόμη σε βαθύ σκοτάδι ή σε πρώιμο στάδιο.

 

ΣΗΜΕΡΑ, περπατάς στο δρόμο και θεωρείς πως “όλοι οι άλλοι” είναι εν δυνάμει μεταδότες της ασθένειας! Έτσι και οι εικασίες που ακούγονται για μακράς διάρκειας ταλαιπωρεία του κόσμου (πέραν του θέρους), δεν μας ξενίζουν. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι η σχολαστική τήρηση των οδηγιών, η εφαρμογή πιο απλά του “προλαμβάνειν και ου θεραπεύειν”! Ζούμε σε νέες συνθήκες ζωής και η προσαρμογή μας σ’ αυτές, για την επιβίωσή μας, είναι αναγκαία. (Στ.Γ.Κ.)

 

————————————————————

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

 

-ΜΙΑ επίσκεψη, με λιακάδα, στους Αγίους Αποστόλους, σε πείθει πως η Κρήτη κι αυτή η πόλη, τα Χανιά μας, παραμένουν πανέμορφες. Περιδιαβαίνοντας στην κορυφή, στο εκκλησάκι των Αγίων, σου προσφέρεται μια πανοραμική εικόνα της περιοχής (φωτό, 1).

 

Επιπλέον, απολαμβάνεις και θαυμάζεις τους σχηματισμούς και τα χρώματα γύρω σου, ξεκινώντας από τα λιμανάκια και καταλήγοντας στα χιονισμένα Λευκά Όρη (τις Μαδάρες): απέραντος γαλάζιος ουρανός, χιόνια στο βάθος, γκρίζες χαμηλές οροσειρές, τμήμα των Χανιών, μπλέ θάλασσα: να, ένα “αντίδοτο” για τη μιζέρια του κορωνοϊού!

 

-ΑΠΟ την περασμένη Παρασκευή μπήκαμε στους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Μια περίοδος μυστικισμού και θέωσης. Έστω και εκ του μακρόθεν -μέσω τηλεόρασης- μπορεί ο οποιοσδήποτε να απολαύσει τα υπέροχα λόγια τα αφιερωμένα σ΄Αυτήν από περίλαμπρους ανά τους αιώνες εκκλησιαστικούς-και όχι μόνο-δημιουργούς. Δεν μιλάω για την κλασική μουσική της δύσης. Θέλγομαι προσωπικά από τις λεκτικές παρηχήσεις των ύμνων στην Παναγία, με τις δοξαστικές εικόνες προς χάρη Της (φωτό, 2).

 


 

-ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “Κλασσική Πνοή” που έβγαζε το Α’ Γυμνάσιο στη δεκαετία του 1950, συμπληρώνει εβδομήντα (70) χρόνια! Το μαθητικό αυτό περιοδικό (φωτό, 3), θα ήταν ευχής έργο, αν υπήρχε κάποιος μαθητής τού τότε, να μας πει για το πως εκδιδόταν εκείνα τα δύσκολα μεταπολεμικά (και μετεμφυλιακά χρόνια).

 

Έκτοτε έχουμε πληθώρα μαθητικών κρητικών περιοδικών, όλων των σχολικών βαθμίδων και μάλιστα σε έντυπή ή και ηλεκτρονική μορφή. Σήμερα είναι εύκολη η “δημόσια ανακοίνωση” των μαθητικών ανησυχιών και ενδιαφερόντων, ακόμη και μέσω κινητού. Αλλά τότε…; (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε