"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Μια ενδιαφέρουσα άποψη

ΕΙΜΑΣΤΕ, οι Έλληνες , ένας λαός που γεννιέται με το παρελθόν και πεθαίνει με το παρελθόν στο μυαλό του. Έτσι  μας διαφεύγει το παρόν, το οποίο είτε αγνοούμε είτε το σπαταλάμε απερίσκεπτα.

Ανέκαθεν πιστεύουμε ότι η Ελλάδα είναι ο … αφαλός της γης και το… λίκνο του πολιτισμού. Είναι ακραίες θέσεις που καλλιεργούνται επί τούτου ώστε να μας ξεκολλάνε από το παρόν! ; Όχι ότι απεμπολούμε το παρελθόν… Προς Θεού; Αλλά το παρελθόν δεν είναι το παν στην πορεία μας για το μέλλον. Πολύ δε περισσότερο να βιώσουμε το παρόν. Κάθε εποχή, κάθε λαός έχει τις ιστορικές του στιγμές. στιγμές δόξας αλλά και κατάπτωσης. Σήμερα, ζούμε ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς μεταπολεμικά…

Τα λέει, εξάλλου, “κάλλιον ημών”, ο κ. Γ. Μπαμπινιώτης, ο “καθηγητής”, με όλη τη σημασία της λέξης:

“…Επειδή η ύπαρξη και η ίδια η ζωή μας τοποθετείται και ξεκινάει από το παρόν προσβλέποντας στο μέλλον, και επειδή από την άλλη μεριά η ύπαρξή μας είναι κατεξοχήν έγχρονη, δεν δικαιολογείται η αλαζονεία ότι ο κόσμος, ο πολιτισμός, η χώρα σου ξεκινάει και τελειώνει μ’ εσένα! Γιατί δεν υπάρχει παρόν χωρίς παρελθόν και τανάπαλιν. Άλλωστε το ίδιο το παρόν είναι δυνάμει παρελθόν σε σχέση με το μέλλον. Η αυτονόητη έμφαση στο παρόν πρέπει να αντλεί επιλεκτικά και να αξιοποιεί το παρελθόν για να δημιουργήσει ένα νέο δυναμικό παρόν. Αλλιώς έχει κανείς την ουτοπική αντίληψη ότι ανακαλύπτει για πρώτη φορά τον κόσμο…” (Γ . Μπαμπινιώτης, από άρθρο του στην “Καθημερινή”)

Κατασπαταλήσαμε το παρελθόν, άστοχα και άκριτα, τρέμουμε για το παρόν και δεν τολμούμε πια να σκεφτούμε το μέλλον. Υπάρχει μέλλον;

Ανέκαθεν λέγαμε πως η οικονομία μιας χώρας, όπως η Ελλάδα, είναι πολύ σημαντικό πράγμα , για  να την εμπιστευόμαστε σε πολιτικούς. Αλλά, και αύριο να γίνουν εκλογές, πάλι οι πολιτικοί θα λάμψουν ως οι μέλλοντες αστέρες-σωτήρες. Σωτήρες για τι, άραγε;  Για ό,τι οι ίδιοι κατέστρεψαν και μάλιστα ατιμωρητί…; Πότε θα βάλλουμε μυαλό; Αν, φυσικά, μας έχει μείνει και καθόλου!

Στ.Γ.Κ.


Σχολιάστε