"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ερωτική ποίηση-2020

 

 

 

 

[ΓΙΑ την αυριανή ημέρα, για όλους τους ερωτευμένους. Πέστε το με λίγη ΠΟΙΗΣΗ.]

 

1.-ΕΡΩΤΑΣ


“’Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή
σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.

[Τ. Λειβαδίτης- Έρωτας, Ποιήματα 1958-1964]


2.-” Οι κερασιές θ΄ανθίσουνε και φέτος…”

 

…Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουνε καὶ φέτος στὴν αὐλὴ
καὶ θὰ γεμίσουν μ᾿ ἄνθια τὸ παρτέρι.
Πικρὴ ποὺ εἶν᾿ ἡ Ἄνοιξη σὰν εἶσαι δίχως ταίρι!
Πικρὴ πού ῾ν᾿ ἡ ζωή!

Ἄνοιξε τὸ παράθυρο στὴ πρωϊνὴ γιορτή,
γιὰ νά ῾μπουν οἱ μοσχοβολιὲς ἀπὸ τὸ περιβόλι.
Ἂχ κάθε του τριαντάφυλλο καὶ μία πλήγη ἀπὸ βόλι,
εἶναι γιὰ ῾σὲ ποιητή!

Κουράστηκα νὰ σὲ καρτερῶ, Ἔρωτα καὶ νὰ λιώνω,
῾πὰ στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς σκυμμένος, μιὰ ζωή.
Μ᾿ ἂν ἤτανε νὰ ῾ρχόσουνα γιὰ ἕνα ἔστω πρωΐ,
χίλια θὲ νά ῾δινα πρωϊνά, νὰ ζήσω ἐκεῖνο μόνο.

(Μενέλαος Λουντέμης,ἀπὸ τὴν Συλλογή «Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουν καὶ φέτος»)

 


 

3.-ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ

 

Aνάθεμα τον Έρωτα με τα καλά τά κάνει,

και πώς κομπώνει και γελά τη φρόνεψιν, και σφάνει!

Σ’ πόσ’ άδικα, σ’ πόσ’ άπρεπα τον άνθρωπο μπερδαίνει,

κι οπού τον έχει για κριτήν, εις ίντα σφάλμα μπαίνει!

Πόσοι Aφεντόπουλοι όμορφοι ήσαν εκεί στη μέση,

και μόνον ο Pωτόκριτος της Aρετής αρέσει.

Kαι δε θωρεί πλιό στα ψηλά, μα χαμηλά ξαμώνει,

και με μαγνιά τα μάτια τση, κι αράχνην τα κουκλώνει.

Kαι να ξανοίξει δεν μπορεί, εις το καλό να πάγει,

μα εις τό τη βλάφτει προθυμά, γιατί η καρδιά τση εσφάγη.”

(Βιτσέντζος Κορνάρος)

——————————-

4.-”Μόνο  που δεν” (Erich Fried)

Η ζωή ίσως θα ήταν πιο απλή
αν δε σε είχα καθόλου συναντήσει

Λιγότερος θρήνος
κάθε φορά που πρέπει να χωριστούμε
Λιγότερος φόβος
μπροστά στον επόμενο
και τον μεθεπόμενο χωρισμό.

Κι ακόμα όχι τόση πολλή
από εκείνη την αδύναμη νοσταλγία,
κάθε φορά που δεν είσαι εκεί,
η οποία θέλει μόνο το Αδύνατο
κι αυτό αμέσως
την επόμενη στιγμή
και η οποία τότε
επειδή αυτό (το αδύνατο) δεν μπορεί να γίνει
λαβώνεται
και ανασαίνει βαριά

Η ζωή ίσως να ήταν πιο απλή
αν δεν σε είχα συναντήσει

(Μόνο που δεν θα ήταν η ζωή μου…)

[Ο Έριχ Φρηντ (Erich Fried) ήταν αυστριακός ποιητής, μεταφραστής και δοκιμιογράφος. Γεννήθηκε το 1921 στη Βιέννη και πέθανε το 1988 στο Μπάντεν-Μπάντεν της Γερμανίας. Ήταν ο κύριος εκπρόσωπος της πολιτικής ποίησης στη Γερμανία στην περίοδο μετά τον Βʼ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ μεγάλη απήχηση είχαν και τα ερωτικά του ποιήματα (Liebesgedichte, 1979).]

 

5.- Το Γέλιο σου (Π. Νερούδα)

Πάρε μου το ψωμί, αν θες, πάρε μου τον αγέρα,

μα μη μου παίρνεις το γέλιο σου.

 

Μη μου παίρνεις το ρόδο,τη λόγχη που τινάζεις, το νερό που ξάφνου χυμά απ’ τη χαρά σου, το απότομο κύμα το ασήμι που γεννάς.

 

Είναι σκληρός ο αγώνας μου και γυρνώ με μάτια κουρασμένα θωρώντας κάποτε τη γη που δεν αλλάζει, μα έρχεται το γέλιο σου αναθρώσκωντας στον ουρανό γυρεύοντάς με και μου ανοίγει τις πόρτες όλες της ζωής.

 

Αγάπη μου, στις πιο μαύρες ώρες μου τινάζεταιτο γέλιο σου, κι όταν ξάφνου δεις το αίμα μου να λεκιάζει τις πέτρες του δρόμου, γέλα, γιατί το γέλιο σου θα ‘ναι στα χέρια μου σα δροσερό σπαθί.

 

Δίπλα στη θάλασσα του φθινοπώρου, το γέλιο σου ας αναβρύσει σα σιντριβάνι, όλο αφρό και την άνοιξη, αγάπη, θέλω το γέλιο σου σαν τον ανθό που πρόσμενα, τον γαλανό ανθό, το ρόδο της βουερής πατρίδας μου.

 

Γέλα στη νύχτα, στη μέρα στο φεγγάρι,γέλα στις στριφτές στράτες του νησιού, γέλα σ’ αυτό το άγαρμπο αγόρι που σ’ αγαπά,μα όταν ανοίγω τα μάτια και τα κλείνω, όταν τα βήματά μου φεύγουν, όταν γυρνούν τα βήματά μου, αρνήσου με το ψωμί, τον αγέρα, το φως, την άνοιξη, μα ποτέ το γέλιο σου γιατί θα πεθάνω.”

 


 


Σχολιάστε