"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αγάπη-love-amore-Amour

 

 

[Μικρό κειμενάκι περί αγάπης από τον Άγιο Αυγουστίνο. Αξίζει για το βάθος και τη σημασιολογία της λέξης ΑΓΑΠΗ και ΑΓΑΠΩ]:

 

Aime et fais ce que tu veux. (=Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις)

 

“Si tu te tais (=αν σιωπάς), tais-toi par amour (=σιώπα από αγάπη),

Si tu parles (=αν μιλάς), parle par amour (=μίλα από αγάπη),

 


 

Si tu corriges (=αν διορθώνεις), corrige par amour (=διόρθωνε από αγάπη),

Si tu pardonnes (=αν συγχωρείς), pardonne par amour (=να συγχωρείς από αγάπη).

 

 


 

Aie au fond du coeur la racine de l’amour : (=νά΄χεις στο βάθος της καρδιάς σου, τη ρίζα της αγάπης)

De cette racine, rien ne peut sortir de mauvais (=από τη ρίζα αυτή τίποτε το κακό δεν βγαίνει).

 

(Saint Augustin. =Άγιος Αυγουστίνος)

———————————–


Ο Αυγουστίνος Ιππώνος (Aurelius Augustinus Hipponensis (354-430 μ.Χ.), γνωστός και ως Άγιος Αυγουστίνος, ήταν Χριστιανός Θεολόγος και φιλόσοφος, του οποίου τα συγγράμματα επηρέασαν την ανάπτυξη του Δυτικού Χριστιανισμού και της Δυτικής φιλοσοφίας. Επίσης ήταν ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς της λατινικής Πατρολογίας.

ΣΠΟΥΔΑΙΟ έργο του Αυγουστίνου ήταν το Civitas Dei=Η Πολιτεία του Θεού.

 

 

(De civitatae dei=Περί του Κράτους του Θεού)

Στο έργο του Η Πολιτεία του Θεού, ο άνθρωπος είναι πολίτης δύο πόλεων, της πόλης όπου γεννήθηκε και της πόλης του Θεού και αυτό επειδή ο άνθρωπος είναι διφυής, αποτελούμενος από σώμα και πνεύμα.

Οι δύο αυτές κοινωνίες διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τη φύση, την προέλευση και το σκοπό τους. Έτσι έχουμε το Ουράνιο κράτος του Θεού και το επίγειο κράτος του Σατανά. Και τα δύο ανάγονται στην εποχή που ακόμη ο άνθρωπος δεν υπήρχε.

Η πρώτη θεμελιώθηκε από τους αγγέλους και η δεύτερη, η επίγεια, από τους αποστάτες και τιμωρημένους αγγέλους.

Η επίγεια πόλη και η πόλη του Θεού δεν έπρεπε να ταυτιστούν με υφιστάμενους ανθρώπινους θεσμούς: με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κι εξουσία και με τις Εκκλησιαστικές δομές εκείνης της περιόδου. Οι δύο πόλεις δεν ήταν αισθητά χωρισμένες, σε όλη την επίγεια ζωή, αλλά ανακατεμένες και θα χωριζόταν μόνο στη Δευτέρα Παρουσία.

Σύμφωνα με την τάξη πραγμάτων της εποχής του, το κράτος έπρεπε να είναι ένα χριστιανικό κράτος, να εξυπηρετεί τη χριστιανική κοινότητα και να συμβάλει στην ανθρώπινη σωτηρία, διατηρώντας την αγνότητα της πίστης.

Μια τέτοια άποψη ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με εκείνη των ειδωλολατρών διανοουμένων, όπως του Κικέρωνα, οι οποίοι ισχυριζόταν πως σκοπός μίας οργανωμένης κοινοπολιτείας ήταν η απονομή δικαιοσύνης. Μα αυτό ακριβώς δεν μπορούσε να το κάνει μια ειδωλολατρική κοινότητα, έλεγε ο Αυγουστίνος. Ένα κράτος είναι δίκαιο, μόνο αν είναι χριστιανικό τελικά.  (από την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια)


 


1 σχόλιο

  1. τασος σταυροπουλος

    Δηλαδη σ ενα κρατος με αρχες χριστιανικες χωρις την θεικη υποσταση -τον φοβο- δεν μπορει να υπαρξη κοινωνια δικαιου;Η γνωση του σωστου δεν χρειαζεται βοηθεια (εκ του ανωθεν) και αν την κατεχει και ο διπλανος σου τοτε κυριαρχει το δικαιο και μονον αυτο. φιλικα τασος.

Σχολιάστε