"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Διεθνής Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας (9/2)-(Χ.ν., 11-2-20)

 

 

 

 

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

 

Η ΕΝΑΤΗ Φεβρουαρίου (9/2) καθιερώθηκε ως παγκόσμια “Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας” . Είναι η ημέρα μνήμης του θανάτου του εθνικού μας ποιητή, Διονύσιου Σολωμού [1798-1857].

Η ΘΕΣΠΙΣΗ έγινε τον Απρίλιο του 2017 με κοινή απόφαση των υπουργών Εσωτερικών, Εξωτερικών και Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, στα πλαίσια της διεθνούς Ημέρας Μητρικής Γλώσσας (21/2).

ΤΟ ΟΤΙ η Ελληνική Γλώσσα πρέπει να προστατευθεί είναι αυτονόητο, όπως και κάθε άλλη μητρική γλώσσα. Όμως η Ελληνική έχει κι άλλους λόγους. Πρόσφερε και εξακολουθεί να προσφέρει- σε όλες τις γλώσσες του κόσμου (φωτό)- βασικούς όρους για την επιστήμη, την τέχνη και τη φιλοσοφία.Στη γλώσσα αυτή”, όπως ομολογεί ο μεγάλος φυσικός Werner Heisenberg (1901-1976), υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στη λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο”.

ΑΚΟΜΗ και σήμερα, η ελληνική γλώσσα προσφέρει τις “μήτρες” για κανούργιες λέξεις στην τεχνολογία, την επιστήμη (γενετική, βιοηθική, οικολογία, κυβερνητική κ.λπ.) και στο στοχασμό. Η ελληνική, με την οποία οι Έλληνες νοηματοδότησαν τον κόσμο, συνεχίζει να ομιλείται χωρίς διακοπή για πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια, εξελισσόμενη και προσαρμοζόμενη πάντα χωρίς ποτέ να αλλάζει τις ρίζες προέλευσης των λέξεών της.

 


 

Η ΓΛΩΣΣΑ μας δεν είναι ένα απλό μέσο επικοινωνίας, ούτε αποτελεί πολιτιστική αξία μόνο για μας τους Έλληνες: είναι, όπως αποδεικνύεται και στο διαδίκτυο, πολιτιστική κληρονομιά της Ευρώπης και όλόκληρου του κόσμου.

 

ΓΙΑ ΕΝΑΝ Έλληνα, τα Αρχαία Ελληνικά δεν αποτελούν ξένη γλώσσα, αφού χρησιμοποιεί πάρα πολλές αρχαίες ελληνικές λέξεις και εκφράσεις στην καθημερινότητά του. Κάτι που δεν συμβαίνει με τις άλλες λατινογενείς ή αγγλοσαξονικές γλώσσες. Η συνέχεια του λεξιλογικού της Ελληνικής γλώσσας είναι ατέλειωτη κι αυτό φαίνεται από τη χρήση της σε όλες τις σύγχρονες επιστήμες και τέχνες.

 

ΕΤΣΙ, με αφορμή αυτή την ημέρα, όλη η αλληλογραφία του ΥΠΕΞ προς τις εδώ εδρεύουσες πρεσβείες και τους διεθνείς οργανισμούς γίνεται, για μια εβδομάδα (από 9 μέχρι 15 Φεβρουαρίου) στην ελληνική γλώσσα! Στόχος δε της καμπάνιας που ξεκίνησε με ένα βιντεάκι στο οποίο ξένοι “ομιλούν ελληνικά” είναι να αποδειχθεί η οικουμενικότητα της ελληνικής γλώσσας, μέσα από την ευρεία αντίληψη που υπάρχει σε όλον τον κόσμο, και όχι μόνο μεταξύ των ασχολούμενων με τα Ελληνικά.

ΜΙΑ ωραία πρωτοβουλία, η οποία όμως κατά την άποψή μας, θα πρέπει πρώτα να φροντίσει “τα του οίκου της”: δηλαδή μέσα στη χώρα η γλώσσα μας να μη περιφρονείται, να μη διαστρεβλώνεται βάναυσα ή να χρησιμοποιείται “αδόκιμα” και προκλητικά στα ΜΜΕ: πρώτα από τους ίδιους τους πολιτικούς μας, η σωστή χρήση της, κι έπειτα από όλους εμας. (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

 

—————————————————————————————–

ΠΡΟΣΘΕΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

1.-[ΤΗΝ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

έστειλε ο Αντ. Βενέτης, ιστοριοδίφης και ανήσυχο πνεύμα !]

 

 

Η ουράνιος γλώσσα
Ξεφυλλίζοντας, στην Παπαχαραλάμπειο Βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου, την αθηναϊκή εφημερίδα ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ της 16.2.1884, ανεύρον την «είδηση» εις την οποίαν ο μέγιστος ποιητής της Ρωσίας, ο Αλέξανδρος Πούσκιν (1799 – 1837) χαρακτηρίζει την ελληνική γλώσσαν «ουράνιον». Έτσι, φρονώ, ότι με την πρόσφατη παγκόσμια ημέρα, «9.2», της ελληνικής γλώσσας, η δημοσίευση αυτή, καθίσταται επίκαιρη:
«Επιστέλλουσιν εξ Οδησού. «Την 2αν Φεβρουαρίου 1884 εωρτάσθη πανηγυρικώς υπό των Ρώσων λογίων η εκατονταετηρίς της γεννήσεως του ποιητού Νικολάου Γνεδίτσου, όστις απέθανε εν Πετρουπόλει την 2α Φεβρουαρίου του 1833. Ο ανήρ κατέκτησε επιφανή θέσιν εν τη ρωσική φιλολογία δι’ άλλων μεν έργων του, αλλ’ ιδίως διά της μεταφράσεως της Ιλιάδος, εις ην αφιέρωσεν είκοσι έτη του βίου του. Περί της μεταφράσεως ταύτης έγραψεν ο μέγας ποιητής Πούσκιν:
- Αισθάνομαι τα θέλγητρα της ουρανίου γλώσσης, εν η ο έλλην έμελπε μεθ’ αρμονίας τόσης.»
Επειδή ουδέν εγνώριζον περί του μεταφραστού της Ιλιάδος εις την Ρωσική γλώσσα, ερώτησα περί τούτου τον διδάκτορα της φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Μόσχας, Λομονόσωφ, Γεώργιο Δημητρακόπουλο, ο οποίος μου ενεχείρησε σχετικό σημείωμα κατά το οποίο:
«Νικολάι Γκνέντιτς (1784 – 1833), Ρώσος ποιητής και επιφυλλιδογράφος, περισσότερο γνωστός ως μεταφραστής της Ιλιάδος στη Ρωσική γλώσσα. […] τη μετάφραση υποδέχτηκαν θερμά οι καλύτεροι συγγραφείς, ιδιαίτερα ο Πούσκιν, αλλά και ο σπουδαιότερος κριτικός λογοτεχνίας της Ρωσίας Μπελίνσκι, ο οποίος έγραψε μεταξύ άλλων για τη μετάφραση της Ιλιάδος του Γκνέντιτς «να συλλάβει το πνεύμα, τη θεϊκή απλότητα και την πλαστική ομορφιά των αρχαίων Ελλήνων, έμελλε στη Ρωσία μόνο στον Γκνέντιτς.»
«Επίσης ότι για το έργο αυτό «δεν υπάρχει άξιο βραβείο». Και ο Πούσκιν έγραψε στην «Λογοτεχνική Εφημερίδα» σχετικά, αφιερώνοντας και τους στίχους:
- Ακούω τον σιγασμένο ήχο της θεϊκής ελληνικής γλώσσας.
Του μεγάλου γέροντα τη σκιά αισθάνομαι με ψυχή αναστατωμένη».
Αντώνης Ν. Βενέτης,
Μοναστηράκι Δωρίδος
——————
2.-ΜΙΚΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ (για τον Πούσκιν)  ΑΠΟ ΤΟΝ “ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ” (24-10-2004)
” …Επόμενο ήταν, για έναν ποιητή παγκόσμιας ακτινοβολίας, σαν τον Πούσκιν, ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός να έχει βαθιά επίδραση στο πνεύμα του. Ο Πούσκιν συνένωσε τις επιτυχίες της νέας εποχής με τις αξίες της αρχαιότητας.
Ο μεγάλος αρχαιολάτρης φιλέλληνας ποιητής, που ήταν μελετητής και θαυμαστής της αρχαίας ελληνικής τέχνης και πολιτισμού, στην παιδική ηλικία του, με ζήλο και πάθος ενδιαφερόταν για την αρχαία ποίηση και πολύ διάβαζε έργα αρχαίων συγγραφέων. Ιδιαίτερα την προσοχή του επέσυραν δύο «ινδάλματα» του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, οι δύο θεοί – «δύο διαβολικές αναπαραστάσεις», ο Απόλλων, ο θεός προστάτης της μουσικής και της ποίησης και η Αφροδίτη, η θεά της ομορφιάς και του έρωτα.
Έτσι, ο Πούσκιν αναπολεί την ομορφιά και τη λατρεία του ωραίου γενικά στο ελληνικό παρελθόν, χωρίς να ξεχάσει το δραματικό ελληνικό παρόν. Μνημονεύει τη ζωή του λαού σ’ όλα τα φανερώματά της. Αυτό το εκφράζει ο φιλέλληνας ποιητής σε πολλά από τα έργα του. Ενδιαφέρθηκε για την απολύτρωση των συγχρόνων Ελλήνων από το βάρβαρο οθωμανικό ζυγό, αλλά και μελέτησε με πάθος την αρχαιοελληνική ποίηση και μυθολογία. Ο μεγάλος αρχαιολάτρης και φιλέλληνας Πούσκιν έβλεπε τον αγώνα της ανεξαρτησίας των Ελλήνων, τα επαναστατικά γεγονότα, μέσα από το πρίσμα της ελληνικής αρχαιότητας, καλούσε τα πνεύματα του παρελθόντος αρωγούς στον αγώνα τους και έβλεπε τους εξεγερμένους Ελληνες με τις αρχαίες ενδυμασίες.
Ετσι, κατά τη χρονική περίοδο 1821 – 1823, ο Πούσκιν συμμεριζόταν τις ρομαντικές αυταπάτες σχετικά με το κίνημα των Φιλικών και εξέταζε τα επαναστατικά γεγονότα των Ελλήνων διά μέσου του πρίσματος της αρχαιότητας. Βέβαια, κατά την εξεταζόμενη χρονική περίοδο, στη Ρωσία κυρίαρχη θέση κατείχε η αρχαιοελληνική λατρεία. Στην τσαρική Αυλή, το όλο περιβάλλον ήταν ελληνοπρεπές, όπως και τα θέματα συζητήσεων, ενώ η ελληνική γλώσσα ακουγόταν στις πόλεις της Ρωσίας, στα σχολεία και στα καταστήματα. Πολλές καινούριες πόλεις της χώρας, και ιδιαίτερα του Νότου, όπως Σεβαστούπολη, Οδησσός, Χερσόνα, Συμφερούπολη κι άλλες, είχαν ελληνικές ονομασίες…”

 

 

—————————–

 


Σχολιάστε